Σουμάτρα

Ένιωσα, μια μέρα, ολη την απελπισια της ζωης μας και την περιπλοκοτητα του πεπρωμενου μας. Είδα οτι κανένας δεν πάει εκεί που θέλει και παρατήρησα συνδέσεις που δεν είχα παρατηρησει ποτέ πριν. Εκείνη τη μέρα με προσπέρασαν στο δρόμο κάποιοι απο τη Σενεγαλη και κάποιοι Ανναμίτες, συνάντησα και εναν πάλιο μου φίλο που γυρνούσε απτον πόλεμο. Οταν τον ρωτησα απο που ερχόταν μου απάντησε: απτην Μπουχάρα!
Η μητέρα του στο μεταξύ είχε πεθάνει και την έθαψαν οι γείτονες. Κάποιοι είχαν κλέψει όλα τα έπιπλα απτο σπίτι του. "Ούτε καν κρεβατι για να ξαπλωσω δεν έχω!", μου είπε.
"Τι θα κανεις τώρα?", τον ρώτησα. "Δε ξέρω, ειμαι ολομοναχος. Ξερεις, ήμουν αρραβωνιασμενος. Δεν ξέρω ομως πού έχει πάει. Ισως δεν λάμβανε τα γράμματα μου. Ποιος ξέρει που θα την έχει ρίξει η ζωη? Δεν ξέρω τι θα κανω. Ισως βρω δουλειά σε κάποια τράπεζα."
Ολα αυτα συνέβησαν στο σταθμό του Ζάγκρεμπ. Αργότερα μπήκα σε ένα τρένο και συνεχισα το ταξίδι. Το τρένο ηταν γεμάτο, κύριως με στρατιώτες, ταλαιπωρημενες γυναικες, μπερδεμενα προσωπα. Δεν υπηρχε φως και μπορουσα να δω μονο σκιες. Τα μικρα παιδια ηταν ξαπλωμενα στο πατωμα αναμεσα στα ποδια μας. Ημουν εξουθενωμενος αλλα δεν μπορουσα να κοιμηθω. Ολοι γυρω μου μιλουσαν μεταξυ τους και ξαφνικα παρατηρησα οτι οι φωνες τους ηταν καπως  βαριες. Η ανθρωπινη φωνη ποτε πριν δεν ακουγοταν ετσι. Με τα ματια καρφωμενα στα σκοτεινα παραθυρα του τρενου θυμηθηκα ενα φιλο μου που μου περιεγραφε κάποιες χιονισμενες κορυφες των ουραλιων ορων, οπου ειχε περασει ενα χρονο στην φυλακη. Μου μιλουσε για ωρα, με απαλη φωνη, για αυτο το συγκεριμενο τμημα των ουραλιων.
Και τοτε ενιωσα ολη αυτη τη λευκη,ατελειωτη σιωπη. Και χαμογελασα. Σε ποσα μέρη έχει βρεθει αυτος ο ανθρωπος! Τον θυμαμαι να μου μιλαει για μια γυναικα. Απο την περιγραφη του θυμαμαι μονο το χλωμο της προσωπο. Ειχε επαναλαβει πολλες φορες ποσο χλωμη ηταν την τελευταια φορα που την ειδε.
Τοτε αρχισαν να στροβιλιζουν στο μυαλο μου αγωνιωδως, μερικα προσωπα γυναικων στις οποιες ειχα πει αντιο, καποια προσωπα που συναντησα σε τρενα και πλοια. Αρχισα να πνιγομαι, σηκωθηκα και κατευθυνθηκα προς το διαδρομο. Το τρενο μολις ειχε φτασει στους προποδες των Φρουσκων ορων. Καποια κλαδια δεντρων χτυπουσαν πανω στο σπασμενο τζαμι του παραθυρου.
Μεσα απτο τζάμι, το υγρο, κρυο αρωμα τον δεντρων αρχισε να μπαινει μεσα στο τρενο και μπορουσα να ακουσω τον ηχο απο ενα ρυακι. Σε λιγο σταματησαμε μπροστα απο ενα τουνελ που ειχε καταρρευσει.
Ηθελα να δω το εκεινο το ρυακι που συνεχιζε να ακουγεται μεσα στο σκοταδι. Ειχα την εντυπωση οτι θα ταν κοκκινο. Τα ματια μου ηταν κουρασμενα απτην ελλειψη υπνου και με κατελαβε μια αδυναμια απτο μακρυ ταξιδι. Σκεφτηκα: Κοιτα, πως δεν υπαρχει καμια συνδεση μεσα στον κοσμο. Ο φιλος μου αγαπουσε αυτη τη γυναικα, και αυτη εμεινε μονη της σε ενα σπιτι καλυμμενο απτο χιονι στο Τομπολσκ. Τιποτα δεν μπορεις να κρατησεις. Ακομα και εγω, κι ας εχω βρεθει σε τοσα μερη.
Και ομως, ποσο χαρουμενα κυλαει αυτο το ρυακι. Ειναι κοκκινο. Εγειρα το κεφαλι μου στο σπασμενο παραθυρο. Καποιοι στρατιωτες περπατουσαν στην οροφη απο βαγονι σε βαγονι. Και ολα αυτα τα χλωμα προσωπα, ολη μου η θλιψη εξαφανιστηκαν μεσα στον ηχο απο αυτο το ρυακι. Το τρενο δε μπορουσε να συνεχισει. Επρεπε να σκαρφαλωσουμε το τουνελ στο Σορτανοβτσι και να περπατησουμε ως την αλλη πλευρα.
Εκανε κρυο. Περπατουσα αναμεσα στους αγνωστους επιβατες. Το χορταρι ηταν βρεγμενο, ετσι συχνα γλιστρουσαμε και καποιοι επεφταν. Οταν τελικα σκαρφαλωσαμε το λοφο, ειδαμε απο κατω τον Δουναβη, γκριζο, θολο. Ολη η ομιχλη, πισω απτην οποια υπηρχε μονο μια υπονοια ουρανου, ηταν ατελειωτη. Πρασινοι λοφοι, σαν νησια πανω απτο εδαφος, εξαφανιζονταν στο ξημερωμα. Ειχα μεινει πισω απτους αλλους.
Και οι σκεψεις συνεχιζαν να ακολουθουν το φιλο μου, σε εκεινο το ταξιδι που μου περιεγραφε με καποιο πικρο χιουμορ. Μπλε θαλασσες, σε μακρινα νησια, αγνωστα σε μενα, κοκκινα φυτα και κοραλλια, που ισως τα θυμομουν απτην γεωγραφια, συνεχισαν να στροβιλιζονται στο μυαλο μου.
Τελικα η ηρεμια της ανατολης, αρχισε να με γεμιζει ολοκληρο. Ολα οσα μου ειχε πει ο φιλος μου, κι αυτος ο ιδιος με το σκισμενο στρατιωτικο παλτο του εμειναν στον εγκεφαλο μου για παντα. Ξαφνικα θυμηθηκα τις πολεις, και τους ανθρωπους που ειδα να επιστρεφουν απτον πολεμο. Για πρωτη φορα ενιωσα μια τεραστια αλλαγη στον κοσμο.
Στην αλλη πλευρα του τουνελ, ενα αλλο τρενο μας περιμενε. Παρολο που ειχε ανατειλει στο βαθος, το τρενο ηταν εντελως σκοτεινο. Κουρασμενος καθισα ολομοναχος σε μια γωνια. Αρχισα να επαναλαμβανω καποιες φορες: Σ ο υ μ α τ ρ α, Σ ο υ μ α τ ρ α !
Ολα ειναι μπλεγμενα. Μας εχουν αλλαξει. Θυμομουν πως ηταν η ζωη πριν. Και εσκυψα το κεφαλι μου.
Το τρενο ξεκινησε με εναν βρυχηθμο. Αποκοιμηθηκα με τη σκεψη οτι ολα ειναι τοσο παραξενα, η ζωη και οι τεραστιες αποστασεις μεσα σ'αυτην. Σκεψου ολα τα μερη στα οποια εχει φτασει η αγωνια μας. Ολα τα προσωπα που χαιδεψαμε, κουρασμενοι σε ξενες χωρες. Οχι μονο εγω ή ο φιλος μου, αλλα και ποσοι αλλοι! Χιλιαδες, εκατομμυρια!
Αναρωτηθηκα: Πως θα με υποδεχθει η πατριδα μου? Τα κερασια θα χουν ηδη ωριμασει, τα χωρια θα ναι γεματα χαρα. Κοιτα, πως ακομα και τα χρωματα, απο εδω ως τα αστερια, ειναι ιδια, στις κερασιες και τα κοραλια. Ολα συνδεονται σ'αυτον τον κοσμο. "Σουματρα" ειπα ξανα, κοροιδευτικα προς τον ευατο μου.
Ξαφνικα αρχισα να τρεμω. Μια ταραχη που ακομα δεν ειχα προλαβει να συνειδητοποιησω, με ξυπνησε. Βγηκα στο διαδρομο. Εκανε κρυο εκει. Το τρενο ειχε μεινει ακινητο σε ενα δασος.  Σε ενα βαγονι καποιοι τραγουδουσαν. Καπου, ενα παιδι εκλαιγε. Αλλα ολοι αυτοι οι ηχοι εφταναν σε μενα σαν απο πολυ μακρια. Ενιωσα την πρωινη ψυχρα πανω στο δερμα μου.
Κοιταξα το φεγγαρι, αστραφτερο και χαμογελασα ασυναισθητα. Ειναι παντου στον κοσμο το ιδιο, επειδη δεν εχει ζωη.
Ενιωσα ολη την απελπισια μας, ολη μου τη θλιψη. "Σουματρα" ψιθυρισα.
Αλλα στην ψυχη μου, βαθια μεσα μου, παρολους τους δισταγμους μου, ενιωσα απεραντη αγαπη γι'αυτους τους μακρινους λοφους, τα χιονισμενα βουνα, τις παγωμενες θαλασσες. Για ολα αυτα τα μακρινα νησια. Εχασα το φοβο του θανατου. Εχασα την συνδεση με τον κοσμο γυρω μου. Σαν σε μια τρελη παραισθηση αρχισα να επιπλεω σαυτες τις ατελειωτες πρωινες ομιχλες για να τεντωσω το χερι μου και να χαιδεψω τα μακρινα ουράλια, τις θαλασσες της Ινδιας, εκει οπου ειχε χαθει το κοκκινισμα απτο προσωπο μου. Να χαιδεψω τα νησια, τις αγαπες, τις ερωτευμενες χλωμες φιγουρες. Ολη η πολυπλοκοτητα μετασχηματιστηκε σε μια απιστευτη ηρεμια και ατελειωτη παρηγορια.

Αργοτερα, σε ενα ξενοδοχειο στο Νοβι Σαντ, τα εβαλα ολα σε ενα ποιημα.

Βελιγραδι, 1920

Μιλος Τσερνιανσκι


Τωρα ειμασε ξένοιαστοι, ελαφρεις και τρυφεροί
Σκεφτόμαστε απλως: πόσο ήρεμες είναι οι χιονισμένες
κορυφές των Ουραλίων.

Αν η αναμνηση ενος χλωμου προσωπου,
αυτου που χασαμε ένα βραδυ,
μας κάνει να λυπόμαστε
ξέρουμε οτι κάπου, αντι γι'αυτο ενα ρυακι
κυλάει και ειναι κατακοκκινο.

Κάθε αγάπη, κάθε πρωινό σε μια ξένη χώρα
τυλίγει την ψυχή μας
στην ατελειωτη ηρεμια των μπλε θαλασσων
οπου κοκκινα κοραλλια λαμπυριζουν
οπως τα κερασια της πατριδας μου

Ξυπναμε μεσα στη νυχτα και χαμογελαμε
στο φεγγαρι με το λυγισμενο του τοξο
απλωνουμε το χερι και χαιδευουμε απαλα
αυτους τους μακρινους λοφους
και τα παγωμενα βουνα.

Το γαλάζιο τρένο

Το γαλάζιο τρένο

Σαν νερό κυλάνε φεύγουν τα λεπτά

χάνονται και δεν γυρνάνε πια

κι αν λιγάκι θλιβερό είναι το «Έχε γεια»

να θυμάσαι να κοιτάς μπροστά.

Τι όμορφος που απλώνεται ένας δρόμος σαν χαλί

κι ανεβαίνει εκεί ψηλά, ως τον ουρανό.

Κι όλοι μας γνέφουμε στις ημέρες που θα ‘ρθούν

που σφυρίζουν και κυλάν σαν τρένο γαλανό.

Κι ίσως κάποιον να πληγώσαμε βαθιά  

το καλαντάρι λάθη όμως ξεχνά

για ταξίδια νέα φεύγουμε ξανά παιδιά

οδηγέ κοίτα πάντα μπροστά.

Τι όμορφος που απλώνεται ένας δρόμος σαν χαλί

κι ανεβαίνει εκεί ψηλά, ως τον ουρανό.

Κι όλοι μας γνέφουμε στις ημέρες που θα ‘ρθούν

που σφυρίζουν και κυλάν σαν τρένο γαλανό.

Το γαλάζιο τρένο μας κυλά

Και διασχίζει τον καιρό γοργά

Τι κακό η μέρα ετούτη να περνά

Αχ, να κράταγε για μια χρονιά!

Τι όμορφος που απλώνεται ένας δρόμος σαν χαλί

κι ανεβαίνει εκεί ψηλά, ως τον ουρανό.

Κι όλοι μας γνέφουμε στις ημέρες που θα ‘ρθούν

που σφυρίζουν και κυλάν σαν τρένο γαλανό.

Κι όλοι μας γνέφουμε στις ημέρες που θα ‘ρθούν

που σφυρίζουν και κυλάν σαν τρένο γαλανό.

(μτφ στα ελληνικά - πάκιμποη)

 Голубой вагон

Медленно минуты уплывают вдаль
Встречи с ними ты уже не жди
И хотя нам прошлого немного жаль
Лучшее конечно впереди

Скатертью скатертью дальний путь стелится
И упирается прямо в небосклон
Каждому каждому в лучшее верится

Катится катится голубой вагон

Может мы обидели кого-то зря
Календарь закроет этот лист
К новым приключениям спешим друзья
Эй прибавь-ка ходу машинист

Скатертью скатертью дальний путь стелится
И упирается прямо в небосклон
Каждому каждому в лучшее верится
Катится катится голубой вагон

Голубой вагон бежит качается
Скорый поезд набирает ход
Ну зачем же этот день кончается
Пусть бы он тянулся целый год

Скатертью скатертью дальний путь стелится
И упирается прямо в небосклон
Каждому каждому в лучшее верится
Катится катится голубой вагон

Каждому каждому в лучшее верится
Катится катится голубой вагон

(τραγούδι από το σοβιετικό κινουμένο σχέδιο Γκένα, ο Κροκόδειλος/ Τσεμπουράτσκα των Roman Kachanov/ Eduard Uspensky, τραγουδάει ο Vasily Livanov. Μας το σύστησε φυσικά η Pepper Ann). 

παιχνίδια με βόλους

Πριν λιγες μερες μαζι με τον Α. και τη Σ. βγηκαμε για μια μπυρα.
Η συζητηση κατεληξε στο πως και γιατι υπαρχει παρθενικος υμενας, πως τα μαρσιποφορα εξελιχθηκαν στην αυστραλια και στο γιατι ενω υπερεχουν εξελικτικα σε σχεση με τα υπολοιπα πλακουντοφορα θηλαστικα, ο πληθυσμος τους τελικα ειναι μικροτερος απο αυτα, στο πως ειναι δυνατον ο τοσο παραξενος αλλα γλυκος πλατυπους, που κανει αυγα αντι να γενναει τα μωρα του, σε ξεγελα με τη μουσουδα της παπιας και την ουρα του καστορα, και εχει ενα δηλητηριωδες κεντρι για παν ενδεχομενο, πως επεζησε για να θυμιζει τη μεταβαση απτα ωοφορα στα θηλαστικα, πως αν τα παρουμε απτην αρχη, ανοργανα στοιχεια ενωθηκαν με τετοιο τροπο ωστε να φτιαξουν κατι που ζει και αναπαραγεται, το πως αυτο εγινε στη θαλασσα και μηπως ειναι κι αυτος ενας λογος που οταν εισαι στο νερο αισθανεσαι ομορφα σαν να εισαι στη κοιλια της μαμας σου? και τελικα τελικα πως αρχισαν ολα, πως ειναι δυνατον απο το κενο να παραχθηκε υλη. Καπου εκει καποιος ειπε κατι για μια θεωρια πανω σαυτο, αλλα προφανως ειμαστε και οι 3 ασχετοι πανω σε ζητηματα φυσικης και βιολογιας που μονο αοριστες βλακειες και ανακριβειες μπορουμε να αναπαραγουμε πανω σε τετοια ζητηματα και αν μας ακουγε ισως καποιος αποσπασματικα θα μας περνουσε πιθανον και για πυροβολημενους χιππηδες, ενα βημα πριν πανε σαυτα τα ρεινμπο καμπινγκ που πας και ενωνεσαι με το συμπαν και τη μητερα φυση. Φυσικα η συζητηση εληξε με το τι κανουμε λοιπον με τις ζωες μας σαυτο το συντομο περασμα μας και πως το ποσες ζωες εχουνε απλα παει χαμενες. Πως ειναι δυνατον για παραδειγμα καποιος να γεννιεται και να πεθαινει σκλαβος και να νιωθει αδυναμος να εξεγερθει,ή να μην του περναει καν απτο μυαλο. Δεν εξηγειται λογικα. Δεν εξηγειται λογικα, το γιατι πρεπει να δουλευουμε, το γιατι καποιοι περισσευουν και αφηνονται να χαθουν. Δεν εξηγειται λογικα ουτε καν το γιατι η μανα του Α. παραλιγο να παθει εγκεφαλικο οταν ηταν μικρος και γυρισε μια μερα στο σπιτι με σκουλαρικι στο αυτι. Η φυσικη δεν μπορει να το εξηγησει.

Σε αυτο το μουντ, γυρισαμε σπιτι και ο Α. μου εβαλε να δω "το συμπαν που αγαπησα". Στο πρωτο επεισοδιο που ειδαμε, την "πλανη των αισθησεων", ο ημιμεθυσμενος εαυτος μου εκεινης της βραδιας συγκλονιστηκε με κατι που λενε οι χαριτωμενοι αστροφυσικοι προς το τελος του επεισοδιου(το οποιο εχει τα πιο απλα γραφικα του κοσμου και τις πιο μελαγχολικες μελωδιες οποτε μπαινεις κατευθειαν σε υπαρξιακη κριση). Λενε λοιπον, οτι οσο κι αν νομιζουμε οτι αγγιζουμε ενα αντικειμενο, οτι αγγιζουμε ο ενας τον αλλον,στην πραγματικοτητα τα δομικα μας συστατικα απεχουν τεραστιες αποστασεις. Η επαφη ειναι μια ψευδαισθηση. Αυτο που νιωθουμε οταν αγγιζομαστε ειναι απλως οι τεραστιες απωστικες δυναμεις με τις οποιες τα μορια μας απωθουνται.

Σκεφτομουνα εκεινο τον στιχο του πατρικιου "κι αν σε αγγιξω με την ακρη του δαχτυλου μου σ'αγγιζουν εκατομμυρια ανθρωποι". Ταραχτηκα στην ιδεα οτι κυριολεκτικα αυτο δεν εχει συμβει ποτε.

Ξαπλωσα μπερδεμενη.

Κι υστερα ονειρευτηκα την πρωτη μου αναμνηση.

Το πρωτο πραγμα που θυμαμαι ειναι ενα μεγαλο δωματιο χωρις τοιχους. Σαυτο το δωματιο υπαρχουν αμετρητα ραφια, απο κατω ως πανω. Και σαυτα τα ραφια αμετρητα γυαλινα βαζακια με διαφανους βολους ολων των ειδων που περιεχουν πολλα διαφορετικα χρωματα, σαν αυτους που παιζαμε μικροι.

(ακομα θυμαμαι μια φορα που πηγα να κρυψω εναν απαυτους απτα ξαδερφια μου, να τον βαζω στο στομα μου, και βλεποντας τους να τον ψαχνουν παντου στο πατωμα, κατω απο τραπεζια και πισω απο σκαλες, και σκεπτομενη οτι  ειναι απιθανο να ψαξουν στο στομα μου, δεν μπορεσα να συγκρατησω τα γελια μου και το ακριβως επομενο δευτερολεπτο αποκαλυφθηκαν ολα, ο διαφανος βολος σφηνωσε στο λαιμο μου, ο πατερας μου εντρομος με βλεπει να αλλαζω χρωμα, μου πιεζει το διαφραγμα για να τον βγαλει και υστερα μου ριχνει το πιο ντροπιαστικο ξυλο μπροστα σε ολους ρωτωντας, την ωρα που τα μπουτια μου αλλαζαν κι αυτα χρωμα "θα το ξανακανεις?" και εγω ξεκινουσα σιγα σιγα να μαθαινω τις σωστες απαντησεις στις ερωτησεις που απο δω και μπρος θα μου γινονται. "οχι, δε θα το ξανακανω".)

θυμαμαι λοιπον σαυτο το δωματιο καποιον να μου δινει και μενα τον πρωτο πρωτο βολο μου. Δε θυμαμαι σε ποιον ανηκε το χερι που μου τον εδωσε. Δεν θυμαμαι καν πως εμοιαζε το δικο μου χερι που τον επιασε. ισως ηταν χερι μωρου, χερι μιας γιαγιας, ή ενος μικρου αγοριου. ισως δεν υπηρχαν καθολου χερια αλλα δεν το νομιζω. ειμαι σχεδον σιγουρη.

Τελος παντων, αν αφησουμε στην ακρη τα χερια, μια βεβαιοτητα υπαρχει-οτι ο βολος ηταν δικος μου. Ηταν περιπου ιδιος με ολους τους αλλου βολους. Γυαλινος. Το ιδιο μεγαλος και το ιδιο λειος οσο και οι υπολοιποι. Η επιφανεια του εμοιαζε με την επιφανεια του νερου οταν ριχνεις σαυτο μια σταγονα λαδι. Αλλαζε χρωματα αναλογα με τη γωνια απτην οποια τον κοιτουσες. Αλλαζε ομως χρωματα αναλογα και με τους αλλους βολους που υπηρχαν στο δωματιο. Το ιδιο και ολοι οι αλλοι.

Φυσικα ξεκινησα κατευθειαν να παιζω μαζι του.

Υπαρχουν παρα πολλα παιχνιδια που μπορεις να παιξεις.

Μπορεις να τον ριξεις για να χτυπησεις εναν αλλο βολο, να ακουσεις τον ηχο της συγκρουσης και να τους δεις να αλλαζουν κατευθυνσεις στο δωματιο. 

Ειναι καλο παιχνιδι αλλα δεν ειναι διασκεδαστικο για πολλη ωρα.

Υπαρχει και το αλλο παιχνιδι. Το να ριξεις τον βολο, προσπαθωντας να μην ακουμπησει κανεναν αλλο μεσα στο δωματιο. Αυτο το εκανα κυριως οταν δεν εβρισκα κανεναν αλλο βολο που να μου φαινοταν αρκετα ενδιαφερων ωστε να παιξω μαζι του.

Κατι αλλο που μπορεις να κανεις οταν εισαι μονος  ειναι να παρεις παρεις απλα το βολο σου στα χερια σου και να τον χαζευεις, αλλα ειναι πολυ δυσκολο να δεις μεσα απαυτον.

Αυτο μπορει να γινει σε πολυ συγκεκριμενες συνθηκες, για παραδειγμα μονο οταν ο ηλιος στο δωματιο ειναι αρκετα ψηλα ή οταν το φεγγαρι ειναι στο ζενιθ του και ουτε. Αλλα οταν αυτο γινει, βλεποντας μεσα απτο βολο, ο ηλιος και το φεγγαρι αρχιζουν να βγαζουν νοημα. Καταλαμβανουν ξαφνικα ολον τον οριζοντα, λαμπουν πιο απαλα και ζεστα σχεδον σου φαινεται οτι τραγουδουν.

Αυτο ομως συμβαινει παρα πολυ σπανια και σε ενα λεπτο αφου αφησεις το βολο,δε θυμασαι καν πως εμοιαζαν ο ηλιος και το φεγγαρι. Θυμασαι απλως οτι μπορεις να δεις μεσα απτον βολο, αλλα δεν θυμασαι ουτε καν πως το εκανες.

Το αγαπημενο μου ομως παιχνιδι ειναι τελειως διαφορετικο. Μπορει να παιχτει απο δυο ή περισσοτερους παίκτες. Μαζευομαστε και ριχνουμε τους βολους μας με ολη μας τη δυναμη προς την ιδια κατευθυνση. Κατα τη διαρκεια της πορειας τους, ο στροβιλισμος κανει τους βολους να αγγιζονται και να συνεχιζουν σχεδον παραλληλα, οπως οταν προχωραμε κοντα κοντα με καποιον στην ιδια κατευθυνση και αγγιζονται καπου και που οι εξωτερικες επιφανειες των χεριων μας. Και οι βολοι συνεχιζουν να κυλανε στο δωματιο ξεχωριστα αλλα καπως μαζι δεν μπορω να στο εξηγησω. Καποιοι κανουν πορειες που μοιαζουνε με κυκλους, με τετραγωνα ή ακομα και με ορχιδεες, και παραγουν ολων των ειδων τους ηχους. Και τοτε πολυ συχνα, συμβαινει κατι που οι δυο φυσικοι στο "συμπαν που αγαπησα" δεν θα με πιστευαν ποτε οτι συνεβη και οτι το ειδα. Βλεπεις τους βολους μεσα σε αυτην τους κινηση καποιες φορες οταν αγγιζονται να συνδεονται κανονικοτατα, να αγγιζονται δηλαδη και σαυτο το μικρομοριακο επιπεδο(αν το λενε ετσι, δεν ειμαι σιγουρη) σαν να προσπαθουν ο ενας να μπει μεσα στον αλλον. Καποιοι που παρατηρουν το παιχνιδι αυτο βλεπουν μονο βολους που προσπαθουν να δουν τι γινεται μεσα σε εναν αλλον, τους φαινεται χαοτικο ή χωρις νοημα, καποιοι αλλοι ομως προσπαθουν να καταλαβουν αυτην την κινηση. Μεσα στους βολους τοτε αρχιζεις να βλεπεις μικρες φουσκες αερα, θα θελες να γινει ενα μαγικο και να χωρεσεις και εσυ μεσα, να προσπαθησεις να  ισορροπησεις τις φουσκες πανω στην ακρη της μυτης σου. Τα χρωματα μεσα στους βολους που και πριν τα εβλεπες, ξαφνικα φαινονται σαν φτερα που θα μπορουσες να ξαπλωσεις πανω τους. Δεν μπορεις πια να ξεχωρισεις ποιο κομματι του παραξενου αυτου συμπλεγματος ειναι ο δικος σου βολος και ποιος των αλλων. τωρα μονο βλεπεις οτι οι ατελειες του δικου σου βολου, καλυπτονται δειλα απτους αλλους, και το αντιστροφο, νιωθεις ανακουφιση. νιωθεις πια μεγαλος οσο το συμπαν που περιγραφουν οι δυο ευγενικοι κυριοι στην εκπομπη της ερτ αλλα και τοσο μικρος ωστε να μπορεις να χορεψεις στο κεφαλι μιας καρφιτσας. το μαγικο εγινε(ετσι επειδη το ξερω) εισαι λοιπον μεσα σαυτο το συμπλεγμα, ξαφνικα βλεπεις τον κοσμο μεσα απ'αυτο, και αυτος εχει πια παρει τα χρωματα των επιφανειων του-λες και ολοι οι ωκεανοι του κοσμου χρωματιστηκαν απο μια σταγονα λαδι.

Καμια φορα ομως για καποιους λογους, δεν ειμαι σε θεση να τους εξηγησω, το συμπλεγμα αυτο χωριζεται. Αυτο ειναι κατι πολυ απογοητευτικο. Γιατι παντα θυμασαι πως εμοιαζε ο κοσμος μεσα απτο συμπλεγμα. Και θες να τον ξαναδεις ετσι, αλλα αυτο δεν μπορεις να το καταφερεις μονος σου. Και δεν εχει καμια σχεση με το παιχνιδι που απλως παρατηρεις τον ηλιο και το φεγγαρι μεσα απτον βολο σου. Σε εκεινο το παιχνιδι, δεν θυμασαι πως το εκανες για να το ξανακανεις, ενω σαυτο θυμασαι ακριβως πως εγινε, απλως δεν μπορεις να το κανεις μονος σου. Και δεν καταλαβαινεις γιατι χωριστηκαν οι βολοι αφου ολοι το ξερετε οτι το παιχνιδι αυτο δεν ειναι επικινδυνο. Ο κινδυνος εμφανιζεται μονο οταν το παιχνιδι σταματησει.

Τοτε εχεις δυο επιλογες. 

Η πρωτη ειναι να περιμενεις οι εικονες αυτης της αναμνησης να εξαφανιστουν και να μεινει ετσι μια ομιχλωδης αναμνηση μονο(Αυτη ειναι μια πολυ δυσκολη περιοδος στην οποια δεν εχεις ορεξη να παιξεις κανενα αλλο παιχνιδι, γιατι σκεφτεσαι μονο ΤΟ ΠΑΙΧΝΙΔΙ).Και παλι δεν ειναι σιγουρο οτι θα τα καταφερεις, γιατι οσο και μακρινη να γινει μια αναμνηση, παραμενει μεσα σε καποια γωνιτσα του κεφαλιου σου

Η δευτερη επιλογη, ειναι να προσπαθησεις να κρατησεις μαζι με τους υπολοιπους την αναμνηση ζωντανη, να ξερεις οτι θα ξαναπαιξεις το παιχνιδι, να φερνεις συνεχεια στη μνημη σου εκεινο τον χρωματιστο ωκεανο που ειδες μεσα απτο συμπλεγμα. Ταυτοχρονα να συνεχιζεις να παιζεις με τους υπολοιπους βολους τα παιχνιδια που σου αρεσουν, αλλα να προσπαθεις παντα να θυμασαι οτι σε μια ακρη αυτου του δωματιου υπαρχει μια λαμψη οταν θες να την δεις.

Και καπου εκει τελειωσε το ονειρο της αναμνησης.

Το επομενο βραδυ περιγραφοντας καποια απτα παραπανω στην Α. μου θυμισε πως ο χικμετ στον μικροκοσμο εχει δωσει την δικη του απαντηση και αναγκαστηκα να το βουλωσω με τις ονειροπολησεις.

μετρωντας ακιδες ακουγοντας τον κροκοδειλο να παιζει ακορντεον

"Νευροανατομία
Οι χιλιάδες λεπτομέρειες σου,
που δε θα μάθω,
ειναι επώδυνες ακίδες,
σ'εκείνη την περιοχή του εγκεφάλου μου,
που θα σ'αγαπουσε,
αν είχες μείνει. ", εγραφε η μιραντα παπαδοπουλου

Η σεμπουρασκα ταξιδευει με τον κροκοδειλο πανω στο μπλε βαγονι. Και της αρεσει τοσο πολυ το τραγουδι του, ομως κοιταζωντας τον προσεκτικα παρατηρει μερικες μικρουλικες ακιδες στο κεφαλι του, και τοτε συνειδητοποιει με θλιψη οτι ειναι και στο δικο της. Θελει να διωξει τις ενοχλητικες ακιδες, για να μεινει μονο η αγαπη της για το φιλο της μεσα στο μυαλο της. Τοτε λεει: "κροκοδειλε, ελα να τις διωξουμε, θα κατσουμε απεναντι και θα κοιταξουμε οση ωρα χρειαστει ο ενας μεσα στα ματια του άλλου μεχρι να τις βρουμε και να καταφερουμε να τις βγαλουμε". Ο κροκοδειλος συμφωνησε. Ετσι εκατσαν ο ενας κοιτωντας τον αλλον, και τοτε οι πατουσες τους, οι κοιλιες τους και οι μυτες τους ακουμπησαν η μια την αλλη. Η σεμπουρασκα τοτε σκεφτηκε, οτι ετσι, με αυτα τα μελη τους ενωμενα, αλλα τις πλατες και τα ποδια τους χωριστα, μοιαζουν με δυο αριθμους 3 που καθονται ο ενας απεναντι στον αλλον και κοιταζονται στα ματια. "Παραξενο" ειπε στον κροκοδειλο. "Τετοια εξισωση δεν εχω ξαναδει". Και οι δυο κοιταχτηκαν καλυτερα. Ειδαν ξαφνικα πως ολες οι ακιδες που καλυπτουν τα κεφαλια τους μοιαζουν σαν πολλους μικροσκοπικους αριθμους 1, λες και τα κεφαλια τους ηταν απλως μαξιλαρακια φτιαγμενα για να καρφωνονται επανω τους αυτα τα ενοχλητικα 1. "Ειμαστε τόσο διαφορετικοί απ'αυτες τις μοναδες" ειπε τοτε η σεμπουρασκα. Και ο κροκοδειλος συμπληρωσε: "Αυτες ειναι τοσο μυτερες, μπορει να ειναι πολλες μαζι, αλλα ειναι ολες τους μονες, και τα κεφαλια τους κοιτουν παντα χαμηλα κατω στη γη, λες και ειναι το μονο πραγμα που εχει αυτος ο κοσμος να μας προσφερει. Εμεις ομως ειμαστε πιο στρογγυλοι και μπορουμε να κοιταξουμε ο ενας τον αλλον μεσα στα ματια και να δουμε πολυ περισσοτερα και απο τη γη και απτον ουρανο". "Και οταν 1+1 κανει παντα 2,  3+3 δεν κανει ποτε 6", σκεφτηκε η σεμπουρασκα. Ομως αυτα τα 1, ηταν ακομα καρφωμενα εκει, κι οσο το μπλε βαγονι ετρεχε ολο και πιο γρηγορα στα βαθη της ρωσιας, οι μοναδες αυτες καρφωνονταν ολο και πιο βαθια. "Πρεπει να λυσουμε αυτη την εξισωση", ειπαν και οι δυο μαζι, "για να μπορεσουμε να τις διωξουμε απο πανω μας". Και τοτε ξαφνικα, η σεμπουρασκα είδε τη λύση: " Κοιταξε μας! δυο 3 που καθονται αντικρυστά και κοιτάζονται στα μάτια κάνουν ένα 8!" Κι αρχισαν τοτε κι οι δυο μαζι, χαρουμενοι που βρηκαν τη λυση, να φωναζουν: "3+3 κανει 8! 8!" Τοτε τα 1 αρχισαν να πεφτουν απτα κεφαλια τους πανω στις ραγες που αφηνε πισω το μπλε βαγονι, και εκεινη τη στιγμη καποιος ειδε ενα μπλε τραινο στη γραμμη 8, να εξαφανιζεται απτις γραμμες και να μπαινει στο τουνελ..

στενεύουν τα περάσματα

 οι φίλοι μου φαντάσματα
 κι η πόλη μοιάζει γενικώς τάφος οικογενειακός

Τα Σάββατα του Δεκέμβρη

καφενείο στο στέκι στην ιατρική:

ό,τι είναι είναι/ό,τι δεν είναι, είναι πιθανό

Το χειρότερο μετά από μια συγκέντρωση είναι να γυρνάς σπίτι μετά τη συγκέντρωση.

Θα ρθει κάποια μέρα που δε θα γυρίσουμε σπίτι μετά.. ?

λασκαρα, λασκαρες, λασκαρε, λασκαρης

Τον τοιχο ειχα απεναντι,
τον γκριζο, γυμνο τοιχο.
Καθομουνα και τον κοιταζα.

Σε καποια στιγμη,
τον ακουσα να μου υπαγορευει ενα ποιημα.

Το ποιημα μιλουσε για ενα τοιχο,
ενα, γκριζο, γυμνό τοίχο-
και για κάποιον
που καθόταν αμίλητος και τον κοίταζε

Χρίστος Λάσκαρης

Σημερα μολις τον πρωτοδιαβασα, έχουν ντυθεί ηχητικά και ορισμένα ποιήματά του απ'τον επαυλη-παυλάκη

Το μανιφεστο της τσουκνιδας

Η τσουκνίδα ανήκει στο γένος των αγγειόσπερμων φυτών ούρτικα και στην οικογένεια των Κνιδοειδών. Πρόκειται για μονοετές ή πολυετές, ποώδες, αυτοφυές φυτό, με 40 περίπου είδη παγκοσμίως. Ο βλαστός της φτάνει σε ύψος το 1 μέτρο ενώ τα άνθη της είναι μικρά και άοσμα. Ολόκληρο το φυτό καλύπτεται από αδενώδεις τρίχες που κατά την επαφή τους με το δέρμα προκαλούν φαγούρα, πολλές φορές έντονη, τσούξιμο και κοκκινίλα σαν τσίμπημα κουνουπιού, ενώ σπανιότερα αλλεργικές διαταραχές. Αυτό οφείλεται σε ένα δηλητηριώδες υγρό, που περιέχουν οι λεπτές βελόνες του φυτού στη σύσταση του οποίου υπάρχει μυρμηκικό οξύ, ακετυλοχολίνες και ισταμίνες, οι οποίες όμως βελόνες καταστρέφονται με το βράσιμο ή το ψήσιμο. Το πιο δηλητηριώδες είδος τσουκνίδας είναι το γνωστό με την ονομασία φύλλο του διαβόλου που βρίσκεται στη νήσο Τιμόρ.

Οι τσουκνίδες ουσιαστικά είναι ζιζάνια, όμως σε μερικές περιοχές κάποια είδη έχουν μεγάλη οικονομική σημασία. Για παράδειγμα, από ένα είδος τσουκνίδας στην Ασία λαμβάνονται κλωστικές ίνες από τον βλαστό για την παραγωγή υφασμάτων ενώ αποξηραμένες τσουκνίδες δίνονται σαν τροφή σε ζώα.

Η τσουκνίδα είναι πλούσια σε μεταλλικά άλατα: ασβέστιο, χαλκό, χλώριο, κάλιο, πυρίτιο, νάτριο, σίδερο. Το αφέψημα του είδους urens, που βρίσκεται και στην Ελλάδα είναι εξαιρετικό διουρητικό και κατά της πέτρας της χολής, ενώ ο χυμός των σπόρων του σταματά την αιμορραγία। Σύμφωνα με ορισμένους βοτανολόγους βοηθά στην αντιμετώπιση δερματικών εκζεμάτων, συμβάλλει στην μείωση του ουρικού οξέος και γενικώς συμβάλλει στην καλή κυκλοφορία του αίματος.

Οριστε και το μανιφεστο.

χωρίς λόγια

Στην υγειά μας

ένα κενό
μπορεί να είναι απ'τη τρύπα
που ανοίγουν σιγά σιγά
οι κρότοι απ'τα δυναμιτάκια
στο διάφραγμα
εκεί τέλος πάντων
ανάμεσα στα πνευμόνια
και τη κοιλιά
μπορεί και να ναι
απ'τη συγκίνηση
στο αναστάσιμο οικογενειακό τραπέζι
απ΄τα τραγούδια του σπύρου
και των καλεσμένων του
στην εκπομπή

Η πόλις

"....Καινούριους τόπους δεν θα βρεις, δεν θάβρεις άλλες θάλασσες.
Η πόλις θα σε ακολουθεί. Στους δρόμους θα γυρνάς
τους ίδιους. Και στες γειτονιές τες ίδιες θα γερνάς·
και μες στα ίδια σπίτια αυτά θ' ασπρίζεις..."

devil town

i was livin' in a devil town
didn't know it was a devil town
oh lord it really brings me down
about the devil town
and all my friends were vampires
didn't know they were vampires
turns out i was a vampire myself
in the devil town
i was livin' in a devil town
didn't know it was a devil town
oh lord it really brings me down
about the devil town

_σαν μια ανοιχτή πληγή, προσπαθεί να κλείσει
μα όλο τη χτυπάς στο ίδιο σημείο, με
προσοχή, ώστε να φαίνεται σαν ατύχημα(τα
πάντα με προσοχή και χάρη, ώστε κανείς να μην
μπορεί να σε κατηγορήσει), ενώ όλα είναι
προμελετημένα. Ακόμα και η ενοχή μετά το
χτύπημα, και αυτή σχεδιασμένη είναι(αν όχι
απολύτως στοχευμένη). Και το αίμα αυτό σε
τρέφει, κατακόκκινο πάνω στο λευκό σου
δέρμα. Και τα χείλη ανοίγουν, τα χέρια
πληγώνουν και αυτά. Ένας βρυκόλακας και
τίποτα παραπάνω.

Από τα "ξυλοπόδαρα", νοέμβρης 2010

Το πρωινό ξύπνημα μ'εξαγριώνει

Πρωί

ξυπνάει

δεν γίνεται να πατήσει και 5^η φορά αναβολή στο ξυπνητήρι

κοιμάται δίπλα της

ήρεμος

το βράδυ μιλάει στον ύπνο του

προσπαθεί να ξεχωρίσει τις λέξεις του

θέλει να τον ξυπνήσει

για να της πει τι ονειρεύεται

μετά να τον φιλήσει

γρατσουνώντας το πιγούνι της στα γένια του

και ύστερα να τον αφήσει ξανά να κοιμηθεί

αλλά δε το κάνει

δεν γίνεται να ξυπνήσεις έναν άνθρωπο που κοιμάται

πρέπει να φύγει

βρωμονοσοκομείο

υπάρχουν πολύ πιο ωραία πράγματα να κάνει κανείς

τα πρωινά

θα αφήσει κάτι στο σπίτι του

για να έχει αφορμή να ξαναπάει

να θυμηθεί να του πάρει και ένα κονιάκ

να βάζει στο μπουφάν του

όταν κάτεβαίνει στις πορείες

να ζεσταίνεται

Υ.Γ.

Κανά σοβαρό ποστ θα ανεβάσει κανείς σ'αυτό το μπλογκ?
Marimar πες και συ τίποτα.

παγωτό, συνειρμοί, μουσική σχιζοφρένεια, ανακύκλωση, αυτοαναφορικότητα.

Παγωτό σοκολάτα σε χωνάκι μες στο Νοέμβρη.
Δάγκωσε.
Πονάει το δόντι μου, δεν μπορώ να δαγκώσω.
Δάγκωσε απ'την άλλη μεριά.
Αφού σε βλέπω ότι θες.
Είσαι γεμάτος σοκολάτα.
Το έτρωγα πάνω στο ποδήλατο καθώς ερχόμουν.
Δε θέλω κάτι το εξωπραγματικό.
Μια τυχαία συνάντηση και ένα παγωτό σοκολάτα μέσα σε μια κατάληψη και θα μαι οκ.
Κατά το "μια τυχαία συνάντηση και μια μπύρα" απτο φώτομπλογκ.

Και μετα το παγωτό θυμήθηκα τη σουρεαλιστική κρέμα του φλογάτου παγωτού της λένας πλάτωνος.

Και έτσι έβαλα να ακούσω ξανά το σαμποτάζ.
Τη πρώτη φορά που είχα ακούσει αυτό το δίσκο είχα κολλήσει με το κοπερτί.



Αυτή τη φορά έπαιζε στο ριπίτ η βόλτα στο σούπερ μάρκετ.



"Αγάπη θέλω, αγάπη..σαν μια βιολέτα μέσα σε σπρέι αποσμητικό.."

Και ώ τι σύμπτωση, διαβάζω και αυτό το ποίημα και μετά από λίγη ώρα πέφτω και πάνω σε αυτό το τραγούδι:



"Some people go out and buy stuff they've seen in books
I don't need no leather jacket baby, I'm warm
when I'm with you"

Βέβαια απτους deus με κόλλησε ο Α. και δεν μπορώ να σταματήσω να ακούω αυτό:



"I'm just the one, that makes you think of the one
that makes you feel like you're the one"

Είναι αυτό που σου κάθεται ένα τραγούδι και σου κάνει κατάληψη κανονικά.
Το τραγουδάς όλη μέρα.

Για να μη πω για το ederlezi που μας κατέλαβε προχθές με τη Θ.



Ο τζώνυ με πληροφόρησε ότι το χει κάνει με ελληνικούς στίχους η πρωτοψάλτη.
Το άκουσα αλλά καθόλου δεν μου άρεσε.



Δεν έχει κανένα νόημα το παραπάνω ποστ.
Απλά μουσική έχει.
Που μεταδίδεται σαν επιδημία.
Μουσική σχιζοφρένεια που λέει κι ο Β.
Και ανακυκλωμένα ποστ άλλων μπλογκ.
Θα μπορούσα και να μη το ανεβάσω τώρα που το σκέφτομαι.
Τώρα δε το σβήνω όμως.
Ας πάει.
Όταν το διαβάσει το Κ.Υ. Παλ θα πει οτι ξενερώνει να μπαίνει στο μπλογκ και να βλέπει ανεβασμένα τραγούδια.
Κι όταν το διαβάσει ο Τζών θα πει ότι πάλι ανέβασα αυτοαναφορικό ποστ.
Και δίκιο θα χει.
Ας αφήσω τον υπολογιστή για σήμερα.

Υπάρχουν απειράκις ωραιότερα πράγματα και απ’ αυτή την αγαλματώδη παρουσία του περασμένου έπους

Ύστερα από μια ακόμη συνέλευση σχολής για την 17η Νοεμβρίου,
ύστερα από φωνές και γαβγίσματα, όπου αν δεν έχεις φωνή να γαβγίσεις δεν μπορείς να υπάρξεις μέσα σε αυτήν,
αλλά ξέρεις πως κάποια στιγμή πρέπει να ξεπεράσεις αυτό το φόβο των σκυλιών
και ύστερα από τη 10η φορά μέσα στην ίδια μέρα που άκουσαμε το πόσο επίκαιρο είναι το σύνθημα "ψωμί, παιδεία, ελευθερία"
μια φίλη μου έστειλε αυτό:

τριαντάφυλλα στο παράθυρο by fruto5

Τριαντάφυλλα στο παράθυρο

Σκοπός της ζωής μας δεν είναι η χαμέρπεια
Υπάρχουν απειράκις ωραιότερα πράγματα και απ’ αυτή την αγαλματώδη παρουσία του περασμένου έπους
Σκοπός της ζωής μας είναι η αγάπη
Σκοπός της ζωής μας είναι η ατελεύτητη μάζα μας
Σκοπός της ζωής μας είναι η λυσιτελής παραδοχή της ζωής μας
Της κάθε μας ευχής εν παντί τόπω εις πάσαν στιγμήν εις κάθε ένθερμον αναμόχλευση των υπαρχόντων
Σκοπός της ζωής μας είναι το σεσημασμένο δέρας της υπάρξεώς μας….

Ανδρέας Εμπειρίκος

άμα σας περισσεύει όρεξη για χορό

Obsessions

Ήμουν άκαμπτη και ψυχρή, ήμουν μια γέφυρα, απλωνόμουν πάνω από έναν γκρεμό, από κει μπηγμένες οι μύτες των ποδιών απο δω τα χέρια, είχα γαντζωθεί με τα δόντια από το χώμα που θρυμματιζόταν. Οι άκρες από το πανοφώρι μου ανέμιζαν δεξιά και αριστερά. Στο βάθος θορυβούσε το παγωμένο ποτάμι με τις πέστροφες. Κανένας διαβάτης δεν έφτανε στα απρόσιτα αυτά υψόμετρα, η γέφυρα δεν ήταν ακόμα καταχωρημένη στους χάρτες. Έτσι απλωμένη περίμενα- έπρεπε να περιμένω: μια γέφυρα, έτσι και κτιστεί, δεν μπορεί να πάψει να είναι γέφυρα, εκτός κι αν γκρεμιστεί. Μια φορά, προς το βράδυ, ήταν το πρώτο ήταν το χιλιοστό, δεν ξέρω, ένα κουβάρι οι σκέψεις μου, κλωθογυρίζαν διαρκώς- προς το βράδυ το καλοκαίρι, πιο σκοτεινό το βουητό του νερού, άκουσα το βήμα ενός άνδρα. Έλα σε μένα, έλα σε μένα. Τεντώσου γέφυρα, ετοιμάσου, σανίδι χωρίς κιγκλίδωμα, βάστηξε αυτόν που σε εμπιστεύτηκε, εξομοίωσε ανεπαίσθητα την αστάθεια του βήματος του, αλλά αν ταλαντεύεται εκσφενδόνισε τον στην αντίπερα μεριά. Ήρθε, με τη μεταλλική μύτη του ραβδιού του με δοκίμασε, έπειτα ανασήκωσε τις άκρες του παλτού μου και τις έστρωσε πάνω μου, πέρασε τη μύτη μέσα από το θάμνο των μαλλιών μου και την άφησε για πολλή ώρα εκεί, πιθανότατα ατενίζοντας πέρα μακριά. Τότε όμως-τον φανταζόμουν ήδη μακριά, πέρα από βουνά και λαγκάδια- πήδησε με τα δυο του πόδια καταμεσής στο κορμί μου. Ρίγησα από τον άγριο πόνο, ολότελα αμάθητη. Ποιός ήταν? Ένα παιδί? Ένας αθλητής? Ένας ριψοκίνδυνος? Ένας αυτόχειρας? Ένας αποπλανητής? Ένας εξολοθρευτής? Και στράφηκα να τον αντικρίσω. Γέφυρα που στρέφεται! Δεν είχα ακόμη στραφεί και γκρεμιζόμουν ήδη, γκρεμιζόμουν, και ήδη είχα ξεσκιστεί και σουβλιστεί στα μυτερά βότσαλα που τόσο ειρηνικά με κοιτούσαν πάντοτε μέσα από τα νερά που άφριζαν.

Σ'αγαπώ να της λες

Μικρή ιστορία αστικής καθημερινότητας

θέλει να πάρει το ποδήλατο να τρέξει

και να τρέχει

να τρέχει

να τρέχει

για μια φορά να μην ακουμπά τα φρένα ούτε λίγο

απλά

για να δει πως είναι να αφήνει για λίγο τον έλεγχο στη κατηφόρα

για λίγο μόνο

-μη το χέσουμε κιόλας-

και να το βλέπει

να το βλέπει δυο στιγμές πριν πέσει

αλλά μια στιγμή πριν, να μη το αποφασίζει

να το βλέπει

και να μη το εμποδίζει

να διαλέγει τη πρώτη επιλογή

αυτή που πέφτεις και σκοτώνεσαι

μα δε γίνεται

δε μπορεί

δε μπορεί να μη τον νοιάζει αν θα πέσει

ίσως διάλεξε τη τρίτη επιλογή τότε

αυτή που ρισκάρεις

και χάνεις

και τη στιγμή που πέφτει, να τη ζει ολόκληρη

σαν σε αργή κίνηση

σαν να διεστάλη ο χρόνος

και να αντιλαμβάνεται ξεκάθαρα ακόμα και τα κλάσματα του δευτερολέπτου

πόσα δευτερόλεπτα να διαρκεί μια βουτιά απ’το ποδήλατο?

και μια στιγμή μετά να έχει χαλίκια στα χέρια

και να μη τα καθαρίζει

και σημάδια στα πόδια για μέρες

στην αρχή κόκκινα

ύστερα μπλε

μετά κίτρινα

και να πονά

και να σηκώνεται

και να συνεχίζει να τρέχει

τώρα πια με λίγη πόλη κολλημένη απ’τον ιδρώτα στα χέρια του

με τα σημάδια της στα πόδια του

και με τα χέρια του στα φρένα

φταίει αυτή που καμιά φορά γίνεται λίγο εχθρική?

ή αυτός που πήρε το ποδήλατο για αεροπλάνο

και φαντάστηκε πώς αν τρέξει θα απογειωθεί

και ανταυτού έφαγε τα μούτρα του?

Μπορεί να θέλει:

Pepper Ann

το παρακάτω είναι από την pepper ann που αυτόν τον καιρό βρίσκεται μακριά από την αγκαλιά του ίντερνετ και μου ανέθεσε να το δημοσιεύσω ως ποστ.



/there ain’t no cure for the summertime blues/
ζέστη
υγρασία
βροχή
μαζεμένα μαλλιά
λαδωμένο δέρμα
γυαλιστερό
/τα πόδια σου είναι τόσο άσπρα, λαμπυρίζουν όταν πέφτει επάνω τους ο ήλιος/
άνθρωποι οικείοι
σκορπισμένοι
σαν πινέζες
καρφιτσωμένες σε χάρτη
άλλωστε
μόνος πας στη δουλειά
μόνος στο στρατό
μόνος στην εξεταστική
μόνος απέναντι σε όλες τις απόφασεις
δεν γίνονται με παρέα αυτά
είναι και κάτι αναπτήρες
στο χρούσσο
τελειωμένοι
χαρακτήρες
καρπούζια δροσερά
θαμμένα στην άμμο
γιατροί
που το πρωί
μαθαίνουν
να πέρνουν αίμα
και τη νύχτα
να ξεχωρίζουν τους αστερισμούς
η κασσιόπεια
είναι το νταμπλγιου
και το βέλος του τοξότη
στοχεύει το σκορπιό
ένα βράδυ
σε κάποιο χωριό
ένα σαξόφωνο
γίνεται ξαφνικά
κλαρινέτο
και ύστερα
γκάιντα
και μια τσιχλόφουσκα
τραγουδά
σα γλιστρώ
και πέφτω κάτω
και λασπώνομαι
αγόρια
σε υπεραστικά μεθύσια
χάνουν το πρωινό καράβι
/ήρθαμε εδώ για να περάσεις καλά/
άλλα αγόρια
που μετρούν τις μέρες αντίστροφα
λίγο ακόμα
ως τη πρώτη αυγούστου
και διψήφιος ο αριθμός
/there aint no cure for the army blues too/
και άλλα
που σκοτώνουν κοριούς
εκτός απ'το χρόνο τους
/μην εγκεφαλικοποιείς τα πράγματα/
κορίτσια απροσάρμαστα
που κάποια βράδια
το αίμα τους
παίρνει λίγο γέυση
από τζιν τόνικ με στιμένο λεμόνι
/γλύκανε μωρή λίγο, πώς είσαι έτσι? σαν ανάποδο γαμώτο είσαι/
και σε κάνουν να γελάς
και ας λένε
ότι ποτέ δεν ήταν καλές σ'αυτά
/και τι είμαι εγώ? μήπως είμαι κά(μ)ποια?/
και άλλα κορίτσια που εύχονται να μπορούσαν
να κάνουν φαστ φόργουορντ
στις μέρες
όπως μπορούν να κάνουν
και με τις ταινίες
που βλέπουν στο πι σι τους
/να μου αφήσεις ταίνιες. πολλές ταινίες!! πολλές ταινίες!!!!/
εξακρίβωση
σωματικός έλεγχος
με χέρια ξένα
ατελείωτο ταξίδι επιστροφής
με χέρια οικεία
/ναι. γουστάρω το μέτριο. είναι ωραίο το μέτριο. τι έχει το μέτριο?/
φασολάκια ή μπιφτέκι?
/τα ωραία φασολάκια είναι καλύτερα από ένα κακοψημένο μπιφτέκι/
αλλά εσύ προτιμάς
να μείνεις νηστικός
στην άδεια πόλη
η απόσταση
μεταξύ των πολυκατοικιών
ξαφνικά πιο μεγάλη
/η κατάλληλη εποχή να κατέβεις με ένα φορτηγό πρέζα στην αθήνα/
και όπως κάθε φορά
όσο πλησιάζουν
οι μέρες
για μια ακόμη επιστροφή
σε μια χώρα του ποτέ
όπου τα παιδιά
δεν μένουν πάντα παιδιά
όπως στην άλλη
του κωλόφαρδου
του πήτερ παν
ξανά το ίδιο τραγούδι
αρχίζει να χοροπηδά στο κεφάλι
και ξανά
και ξανά
http://www.youtube.com/watch?v=0ljMSEpUGzg
/Η οικογένεια είναι η βασική μορφή πρόνοιας στην Ελλάδα.
Μην έχεις ενοχές που ζεις απ’το μισθό των γονιών σου
Είναι μια ηλίθια ηθική της εργασίας αυτή/
είπε
και ήπιε 2 γουλιές απ’το ρούμι του
/γουστάρω να ερωτεύομαι την πιο τρελή σου επιθυμία/
αλλά λίγο πιο μετά
/la καταστασιόν tres απελπιστίκ/
Α μην ξεχάσουμε
να πάρουμε
και μια λεμονάδα για να δροσιστεί η jane
http://www.youtube.com/watch?v=tu3EcAHdHlE
/Sat and watched the summer corn grow
Ate ice cream in a desert dream
And got lost in father’s singing
Too hot inside
Too hot outside
Lazy days when I said let’s go for a ride
Me, my pappy and his lemonade/
Και κάτι για εύκολους ύπνους:
http://www.youtube.com/watch?v=tSl6TG67QSA/
Hallelujah for sleeping pills
And amen for a good stiff drink
You know that I can't sleep
So why should I try
It's been this way for years
You think by now I'd know why
Hallelujah for long shot dreams
And amen for our perfect life
You know that I can't win
So why should I try
It's been this way for years
You think by now I'd know why
So I drove by your home
To drop off a simple note
Saying if it's not too late
Can I call you up after your date/
ουφ