ΓΕΝΕΑΛΟΓΙΑ ΣΙΩΠΗΣ

Την εικόνα σου (Χρώματα κι αρώματα) - Νίκος Ξυλούρης, Μουσική: Γιάννης Μαρκόπουλος, Στίχοι: Μιχάλης Κατσαρός, 1972, Columbia, EP 45 στροφών

The Water Under the Moon - A Hawk and a Hacksaw, Darkness At Noon, Μουσική: Jerry Barnes, Βιολί: Heather Trost, 2005, The Leaf Label, LP

σκόρπιες σκέψεις περί αποσύνθεσης - Ξέφρενο Αερόστατο, νεκρή φύση με αυτοσχεδιασμό, 2004, Φυτίνη, ψηφιακό άλμπουμ

Σιωπή

μικρό αναστάσιμο

If I wasn't such a lazy fuck που λένε και στο χωριό μου θα έφτιαχνα ένα πόντκαστ με τα τραγούδια που έβαλα στην παρακάτω πλέηλιστ. Θα έλεγα πως μου ήρθε η ιδέα ακούγοντας τη χθεσινή εκπομπή του ανθρακωρηχείου και πως η κεντρική ιδέα έχει να κάνει με το τι τραγούδια θα παίζανε στις εκκλησίες το πάσχα αν ο χριστιανισμός δεν ήταν θρησκεία της εθελοδουλίας και της υποταγής. Θα ξεκινούσε με γκλάμουρ ψάλτες να βαράνε νέγρους, μητροπολίτες με μαύρη ψυχή και τράγους να αναλύουν τις απόψεις τους για την ομοφυλοφιλία. Και πάνω που ο ακροατής θα ήταν έτοιμος να προχωρήσει σε στομαχική εκκένωση θα έμπαινε ο σαμ κουκ. Ύστερα θα λέγαμε για την smithsonianfolkways και την αγραμματοσύνη στο γιουτούμπ όπως μαρτυρούν τα λιγοστά χιτς σε διαμάντια, για τον υπόγειο σιδηρόδρομο και τη μεγάλη άρκτο, για ταξίδια προς την ελευθερία με συντροφιά τη ροζέτα θάρπ και τον λεπτό σέσνα. Θα σας έλεγα πως μπορεί κανείς να βιώσει έκσταση θρησκευτικού επιπέδου τρώγοντας σοκολάτα και πως τη μέρα που θα μπουκάρουμε στα χειμερινά ανάκτορα δε θα παίζει τη διεθνή αλλά γκόσπελ της νέας ορλεάνης. Το τελευταίο κομμάτι θα ήταν αφιερωμένο στον Τ.Θ. ...if I wasn't such a lazy fuck που λένε και στο χωριό μου.

*

X2_01 by #Rbupload on Mixcloud

Ύμνος στους ήδη ηττημένους

Ύμνος στους ήδη ηττημένους
(by Rock Central Plaza)

Μπορούν να πάρουν τα κόκκαλά μας
και να τα θάψουνε βαθιά κάτω από το ποτάμι
μα θα 'μαστε ακόμα μαζί
και δε μπορούν να μας νικήσουν

μπορούν να πάρουν τα τρομπόνια μας
και να τα παραχώσουν εκεί κάτω πλάι μας
μα όσο κι αν μας πάρει
δε θα μας νικήσουν

όταν χορεύουμε, χορεύουμε μαζί
μεθυσμένοι κάτω απ' το φεγγάρι
και θα κλειδώσουμε τα μάτια μας παντοτινά στη νύχτα

ε λοιπόν, μπορούν να μας πάρουν τα κόκκαλα
και να τα θάψουνε βαθιά κάτω από το ποτάμι
μα θα 'μαστε ακόμα μαζί
και δε μπορούν να μας νικήσουν

μπορούν να πάρουν τις γροθιές μας
και να τις κόψουνε απ' τον καρπό
κι εμείς με ματωμένα κωλοβόματα θα κουνάμε τα κωλομέρια* μας 
και δε μπορούν να μας νικήσουν

και όταν χορεύουμε, χορεύουμε μαζί
μεθυσμένοι κάτω απ' το φεγγάρι
θα κουνάμε τα κωλομέρια μας για μια αιωνιότητα και μια νύχτα

φωτό: Anders Petersen, από τη συλλογή Cafe Lehmitz, 1967- 1970
                               όπως εξάλλου και το εξαιρετικό εξώφυλλο του προηγούμενου δίσκου                                  

Υ.Γ.: http://youtu.be/hNIlsZaoI24 
*Υ.Γ. 2: arms ή rumps / εγώ προτιμώ το δεύτερο  

Accidental Racist

επειδή δεν άντεχα να γνωρίζω αυτό το τραγούδι μόνο εγώ, έπρεπε να το μοιραστώ μαζί σας

στενεύουν τα περάσματα

 οι φίλοι μου φαντάσματα
 κι η πόλη μοιάζει γενικώς τάφος οικογενειακός

ό,τι είναι είναι/ό,τι δεν είναι, είναι πιθανό

Το χειρότερο μετά από μια συγκέντρωση είναι να γυρνάς σπίτι μετά τη συγκέντρωση.

Θα ρθει κάποια μέρα που δε θα γυρίσουμε σπίτι μετά.. ?