Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα πολιτικά. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων
Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα πολιτικά. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων
Τετάρτη 7 Απριλίου 2010
Η παιδεραστία στα media*
20 Οκτωβρίου 1996 Χιλιάδες χρήστες του Internet σε όλο τον κόσμο παίρνουν ένα παράξενο UCA (Unsolicited Commercial Ε-mail), δηλαδή μια διαφήμιση που δεν ζήτησαν. Αποστολέας είναι κάποιος Steve Barnard από την Child Fun, η οποία παρουσιάζεται ως υπηρεσία πωλήσεων παιδικής πορνογραφίας (στα αγγλικά «kiddy porn» ή «child porn»), μέσω αλληλογραφίας. To κείμενο αρχίζει έτσι: «Γεια! Σου στέλνω αυτό το γράμμα γιατί ήσουνα σε μία σχετική λίστα διευθύνσεων e-mail. Είμαι συλλέκτης παιδικής πορνογραφίας και, τα τελευταία τρία χρόνια, έχω συγκεντρώσει τεράστιο υλικό. Ενδιαφέρομαι να πουλήσω αυτές τις εικόνες σε όποιον ενδιαφέρεται ή να τις ανταλλάξω με άλλες. Μπορείς να τις πάρεις τυπωμένες σε χαρτί Kodak ή στο κομπιούτερ σου σε μορφή GIF ή JPG. Διαθέτω κατάλογο όλων των προϊόντων μου: βιντεοκασέτες, φωτογραφίες και αφίσες. Έχω αγοράκια 7-17 χρόνων και κοριτσάκια 4-19». Ακολουθεί κατάλογος με τα αντικείμενο και τις αντίστοιχες τιμές. Ο Barnard γράφει ότι μπορεί ακόμα και να «προσωποποιήσει» τις φωτογραφίες, τοποθετώντας το πρόσωπο του πιθανού αγοραστή στη θέση του ενήλικου που ερωτοτροπεί με τα παιδάκια. Παρόμοια υπηρεσία είναι διαθέσιμη και στις ηχογραφήσεις: αν το ζητήσει κανείς, το παιδί μπορεί να αναστενάζει λέγοντας το όνομα του αγοραστή. Οι ενδιαφερόμενοι πρέπει να στείλουν μία επιταγή ή τον αριθμό της πιστωτικής κάρτας τους στη διεύθυνση: Child Fun, Jackson Heights, New York. Από την αρχή, το μήνυμα χαρακτηρίζεται απ' όλους τους σοβαρούς ανθρώπους που έχουν σχέση με το δίκτυο ως «spam» (στη γλώσσα του δικτύου, κάτι μεταξύ τηλεφωνικού αστείου και «σκουπιδοαλληλογραφίας»). Είναι σαφές ότι οι παραλήπτες επιλέχθηκαν τυχαία. Οι περισσότεροι όχι μόνο δεν ήταν σε καμιά «σχετική λίστα», αλλά πολλοί απ' αυτούς ειδοποίησαν αμέσως την αστυνομία. Εξάλλου, κανένας παιδεραστής δεν θα ήταν τόσο ηλίθιος ώστε να δώσει το όνομά του και τη διεύθυνσή του. Και ποιος πελάτης παράνομης πορνογραφίας θα πλήρωνε για να βάλουν το πρόσωπό του ή το όνομά του σε τέτοιο υλικό; Κανείς, ούτε καν το FBI δεν θεωρεί αυθεντικό το κείμενο. Child Fun δεν υπάρχει, όπως άλλωστε δεν υπάρχει και η διεύθυνση της America On Line από την οποία υποτίθεται ότι στάλθηκε το spam. Είναι γνωστό ότι η κοινότητα του δικτύου φοβάται από καιρό ότι οποιοσδήποτε μπορεί να βρει διευθύνσεις και να τις χρησιμοποιήσει για ανάλογους σκοπούς. Να δύο σχόλια που ψάρεψα τυχαία από το Usenet και το www:
«Είναι απίθανο αυτό το γράμμα να έχει γραφτεί πραγματικά οπό έναν συλλέκτη παιδικής πορνογραφίας που λέγεται Steve Barnard... Πιστεύω ότι πρόκειται για προβοκάτσια σε βάρος αυτού του Barnard, που γράφτηκε και μεταδόθηκε από άλλους για να τον ξεφτιλίσουν και να τον κάνουν στόχο επιθέσεων και τηλεφωνικών απειλών, πράγμα το οποίο σίγουρα συμβαίνει ήδη [...] Αν ο Steve Barnard ήταν πραγματικά έμπορος παιδικής πορνογραφίας, το να το πει σε χιλιάδες ξένους θα ήταν αφάνταστα ηλίθιο. Δεν υπάρχει πιο εύκολος τρόπος να τραβήξεις την προσοχή των αρχών, εκτός ίσως από το να πας σ' ένα αστυνομικό τμήμα και να παραδοθείς».
Scott Forbes,
«Το μήνυμα είναι πλαστό και ερευνούμε την υπόθεση». (Δήλωση του FBI, <>, 22/10/96).
To μεγαλύτερο μέρος όσων λέγονται για «παιδεραστία μέσω του Internet» (που μετά διογκώνονται από τον Τύπο και την τηλεόραση και προκαλούν ψύχωση) προέρχονται από spams και από ένα μίγμα άγνοιας και ζήλιας, με το οποίο οι εργαζόμενοι στα παραδοσιακά μέσα βλέπουν την επέκταση του Internet. Την ίδια ώρα που στο δίκτυο θεωρείται προφανές ότι το κείμενο της Child Fun είναι πλαστό, οι εφημερίδες όλου του κόσμου δίνουν το σήμα του συναγερμού. Παραθέτω τα πιο παρανοϊκά κομμάτια του ολοσέλιδου άρθρου που δημοσιεύτηκε στην La Repubblica της 23/10/96, με την υπογραφή του Claudio Gerino («σουπερμάρκετ παιδεραστών στο Internet»). Σύμφωνα με τον Gerino, ο Barnard είναι «ένα όνομα γνωστό στην αστυνομία των Ηνωμένων Πολιτειών κι έχει πολλές φορές καταδικαστεί για υποθέσεις που αφορούν παιδεραστία on line. Οι αστυνομίες πολλών ευρωπαϊκών κρατών, όπως της Ολλανδίας, έχουν συχνά ασχοληθεί μαζί του». Ψέματα. Και συνεχίζει: «Για πρώτη φορά, ένα ντοκουμέντο τέτοιου είδους βγαίνει από τα κλειστά κυκλώματα του κόσμου των παιδεραστών και φτάνει σε πρόσωπα που δεν έχουν καμία σχέση με την παιδική πορνογραφία». Και αυτό δεν του προκαλεί καμιά υποψία; Μπα, αντίθετα ερμηνεύει το spam ως «πρελούδιο μιας έντονης επίθεσης hardcore προσφορών». Και ακολουθεί το πιο αισχρό κομμάτι: «Μπορεί να σκεφτεί κανείς ότι πρόκειται για φάρσα, αλλά το άτομο που έστειλε αυτό το ντοκουμέντο είναι πασίγνωστο στην αστυνομία των Ηνωμένων Πολιτειών. Μπορεί ακόμα να σκεφτεί κανείς ότι πρόκειται για μία πρόκληση για να αναγκαστούν οι κυβερνήσεις να κάνουν νόμους περιοριστικούς της χρήσης του δικτύου. Αλλά η πραγματικότητα είναι πολύ πιο απλή: το εμπόριο της παιδεραστίας ανακάλυψε τα κομπιούτερ και το Internet». Όλα αυτά γράφονται τις μέρες της μαζικής υστερίας για τον παιδεραστή του Βελγίου, και το κριτικό πνεύμα έχει πιάσει πάτο.
Όπως όλοι αυτοί οι μύθοι, το child porn spam ξαναεμφανίζεται περιοδικά στα μέσα: και κάθε φορά παρουσιάζεται σαν να συνέβη μόλις χθες και σαν να μην έχει ασχοληθεί κανείς μαζί του. Έτσι, περισσότερο οπό δύο μήνες μετά τα πρώτα άρθρα, η ίδια είδηση εμφανίζεται ως νέα στην εφημερίδα της Μπολονια II Resto del Carlino. Στην Carlino της 27/12/96, δημοσιεύεται ένα άρθρο του Roberto Canditi, εικονογραφημένο με άρρωστες εικόνες. Είναι πολύ εύκολο, αν φιλτράρει κανείς όσα παρανοϊκά έγραψε αυτός ο δημοσιογράφος, να καταλάβει τι συνέβη πραγματικά: ένας καθηγητής του πανεπιστημίου της Μπολόνια βρήκε το γνωστό child porn spam στο τερματικό της σχολής του και ειδοποίησε αμέσως την αστυνομία.
Ο εισαγγελέας Luigi Persico, που ανέλαβε την υπόθεση και ο Canditi του πήρε συνέντευξη, μπλοφάρει αδέξια: δεν ξέρει τίποτα, αλλά αυτό μπορεί να το καταλάβει μόνο όποιος είναι γνώστης όλης της ιστορίας. Ο Canditi λέει τα δικά του. Γράφει για «μια οργάνωση που εδώ και πολύ καιρό απλώνει τα ηλεκτρονικά πλοκάμια της και στην Ιταλία», για υποτιθέμενους «αμερικάνους 007, που από καιρό αναζητούν ένα άτομο το οποίο χρησιμοποιεί το Internet για να πουλάει παιδική πορνογραφία» και για «χιλιάδες τέτοιες διαφημίσεις που φτάνουν μέσω του Internet στους κομπιούτερ των ιταλών». Ο εισαγγελέας Persico αναρωτιέται αν ο έμπορος «έδρασε αυτόνομα μπαίνοντας μέσα στο κανάλι της ηλεκτρονικής αλληλογραφίας του πανεπιστημίου της Μπολόνια ή αν κάποιος από την Μπολόνια ζήτησε από μόνος του συγκεκριμένες πληροφορίες αγοράς». Πράγμα που αποδεικνύει ότι ο εισαγγελέας Persico, που υποτίθεται ότι ανέλαβε αυτή την υπόθεση, δεν διάβασε ούτε καν την πρώτη αράδα του κειμένου («Hi! I sent you this letter because you were on a list of e-mail addresses that fit this category»).
Έχω γράψει πολλές φορές ότι θεωρώ ανεπαρκή τη κλασσική στρατηγική της «αντιπληροφόρησης» : έχουμε να κάνουμε με μύθους που τους διαδίδουν επίτηδες, που μεγαλώνουν σαν χιονοστιβάδα πάνω στο κεκλιμένο επίπεδο του «ηθικού πανικού». Δεν μπορεί να έχουμε την αυταπάτη ότι αρκεί να λέμε την Αλήθεια. Πρέπει, όπως λέει ένας συνονόματός μου, «να οδηγήσουμε την πληροφόρηση τους πέρα από τα όριά της, μέχρι να ανατραπεί και να γίνει κομμάτια... να οδηγήσουμε το παιχνίδι τους μέχρι το πιο ακραίο παράδοξο, να πλασάρουμε ψεύτικες πληροφορίες στους bounty killers της δημοσιογραφίας... να μετατρέψουμε την ίδια τη λογική του συστήματος σε δική μας πολεμική στρατηγική: επικοινωνιακή ομοιοπαθητική». Να παίξουμε πρώτοι εμείς με την πλαστή είδηση για να ξεφτιλίσουμε τα παραδοσιακά ΜΜΕ.
Ένα παράδειγμα: Τις 16 Ιανουαρίου του 1997, οι γραμμένοι στη λίστα
LB- Καλημέρα σας. Λέγομαι Aldo Curiotto και είμαι εκπρόσωπος τύπου της Κοινότητας Συνάντηση. Σας πήρα για να διαψεύσω την είδηση ότι συνελήφθη ο don Pierino Gelmini. ΔΕΝ έχει συλληφθεί, απλώς ανακρίνεται. Στον don Gelmini δεν έχει ακόμα απαγγελθεί κατηγορία για εμπόριο παιδικής πορνογραφίας.
ANSA- ...Πώς; Σ' εμάς δεν έχει φτάσει καμιά είδηση για σύλληψή του!
LB- Μα αφού σας είπα ότι δεν έχει συλληφθεί, απλώς κρατείται.
ANSA- Παράξενο, κανείς δεν μας πληροφόρησε! Και ποιά είναι η κατηγορία; Παιδική πορνογραφία;;;
LB- Υποτίθεται ότι ο don Gelmini έκανε παραγωγή παιδεραστικών βίντεο στην Ταϋλάνδη, αλλά δεν του έχει απαγγελθεί κατηγορία, ακόμα ανακρίνεται.
ANSA- Φοβερό! [Απευθύνεται στους συναδέλφους της:] Οι καραμπινιέροι συνέλαβαν τον don Gelmini! [Φωνές από το βάθος: Εεε;;; Τιιι;;;] Ναι, τον ανακρίνουν για εμπόριο παιδεραστικών βίντεο! [Απευθύνεται σ' εμένα:] Έχετε τίποτε άλλο να μου πείτε, κύριε Curiotto;
LB- Σας παρακαλώ να σημειώσετε ότι εγώ πήρα για να δι-α-ψεύ-σω! Δεν υπάρχει καμιά απόδειξη ότι ο don Gelmini είχε οποιαδήποτε σχέση με τον καμποτζιανό που συνελήφθη στο Φιουμιντσίνο.
ANSA- [Στους συναδέλφους της:] Χριστέ μου! Τον συνδυάζουν με τον καμποτζιανό! [Απευθύνεται σ' εμένα:] Σας ευχαριστώ, κύριε Curiotto. Αφήστε μας, σας παρακαλώ, το τηλέφωνό σας.... Αυτή είναι φοβερή ιστορία και πρέπει να είμαστε σε επαφή μαζί σας! LB- Βεβαίως, φυσικά. To τηλέφωνο του γραφείου τύπου είναι 3725580. Αυτά προς το παρόν και σας παρακαλώ να σεβαστείτε το έργο του don Gelmini. Χαίρετε.
Άφησα to πραγματικό νούμερο της Κοινότητας Συνάντηση στη Ρώμη και Aldo Curiotto ήταν πράγματι to όνομα του εκπροσώπου τύπου. Ήμουνα σίγουρος ότι η ANSA θα τηλεφωνούσε και ότι ο Curiotto θα τα διέψευδε όλα, αλλά ήμουνα επίσης σίγουρος ότι δεν θα μπορούσαν να αφήσουν τελείως ανεκμετάλλευτο το «λαβράκι» που τους έδωσα. Τα είχε όλα μέσα: νοτιοανατολική Ασία, παιδεραστία, κρυφή ζωή ενός διάσημου παπά...
Την επόμενη μέρα, όλες οι εφημερίδες είχαν την είδηση με τίτλους όπως αυτός: «ΣΥΝΕΛΗΦ0Η 0 DON GELMINI» / ΣΥΚΟΦΑΝΤΙΑ ΠΑ ΕΚΔΙΚΗΣΗ; / O ιερέας: Έχω συνηθίσει στις επιθέσεις. ( L' Avvenire, 5/11/1997)
Συνεντεύξεις με τον Curiotto και τον Gelmini δημοσιεύτηκαν στις περισσότερες εφημερίδες και μεταδόθηκαν από όλα τα κανάλια. Να κι ένα απόσπασμα από την ανακοίνωση που έστειλε στον τύπο ο Curiotto: «Κάποιος άγνωστος επιχείρησε να κηλιδώσει to όνομα του don Gelmini, παρουσιαζόμενος ως εκπρόσωπος τύπου της Κοινότητας Συνάντηση, και μετέδωσε τελείως ανυπόστατα πράγματα χρησιμοποιώντας το όνομά μου [...] θεωρώ υποχρέωσή μου να προστατεύω την επαγγελματική μου αξιοπρέπεια και τη φήμη του don Gelmini»
Μετά απ' αυτό, πολλοί αρθρογράφοι άρχισαν να γράφουν ότι το φαινόμενο της παιδεραστίας παρουσιάστηκε τόσο έντονα στα ΜΜΕ, που κατάντη-σε φάρσα, θέμα για εύκολο εντυπωσιασμό, και πρόσφορο για τη συκοφάντηση αθώων. Κάλλιο αργά παρά ποτέ. Είναι μάλλον τυχαίο. πάντως τα ΜΜΕ σταμάτησαν να παίζουν το θέμα παιδεραστία σχεδόν για δύο εβδομάδες. Όσο για «εμένα», επειδή κανείς δεν μπορεί να μηνύσει ένα συλλογικό φάντασμα, έμεινα ανώνυμος μέσα στο Μεγάλο Οπουδήποτε».
«Επικοινωνιακή ομοιοπαθητική», λοιπόν. Χρησιμοποίηση του ίδιου τους του δηλητηρίου, εκτροπή και βραχυκύκλωσή τους. Η μόνη μας σωτηρία είναι να μάθουμε να περνάμε καλό μέσα στο χάος.
ΥΓ: Ο περίφημος «καμποτζιανός» αποδείχθηκε τελικά ότι δεν ήταν έμπορος παιδιών για παιδεραστές, αλλά έκλεινε παράνομες υιοθεσίες. Είναι αλήθεια ότι τα παιδιά δεν ήταν υιοθετημένα απ' αυτόν, ούτε όμως «κρέας για τα σφαγεία» των snuff -movie makers ήτα-νε. Ο καμποτζιανός τα μετέφερε στο Βέλγιο, στα ζευγάρια που θα τα υιοθετούσανε. Αυτή η τελικό και οριστικό πόρισμα των ανακρίσεων δημοσιεύτηκε με μικρά γράμματα, σε κάτι αδιόρατες γωνίες των εφημερίδων που, το Δεκέμβριο, «χτυπούσανε το τέρας στην πρώτη σελίδα»
* η μετάφραση του κειμένου αυτού από τα ιταλικά είναι παρμένη από το τεύχος 176 της βαβέλ (μάϊος 1997). Ήταν διακοσμημένο με ζωγραφιές του henry darger, όπως αυτή που έβαλα πάνω πάνω
Τρίτη 23 Φεβρουαρίου 2010
Ετεροσεξισμός, Παραγνώριση και Καπιταλισμός Μια απάντηση στη Judith Butler, Nancy Fraser
Το κείμενο αυτό είναι μια απάντηση στο κείμενο το «Απλώς πολιτισμικό» της Judith Butler που μεταφράστηκε από τον Άκη Γαβριηλίδη για το περιοδικό Θέσεις. Πέραν του ότι πρόκειται για μια συζήτηση που μέχρι τώρα ήταν μονόπλευρα παρουσιασμένη στα ελληνικά, αποτελεί και μια συζήτηση πάνω σε ζητήματα με τα οποία έχω ασχοληθεί και παλαιότερα. Για παράδειγμα το σχήμα ανιση διανομή/παραγνώριση που παρουσιάζει η Fraser θεωρώ πως εντάσσεται στο ευρύτερο σχήμα εκμετάλλευση/ κυριαρχία το οποίο και συζητήθηκε ως ένα βαθμό εδώ: http://footprintsinthissnow.blogspot.com/2009/05/blog-post_8748.html. Τα δυο κείμενα έχει ένα ενδιαφέρον να διαβαστούν μαζί, αλλά παρόλα αυτά η Fraser παρουσιάζει περιληπτικά τις θέσεις της Butler οπότε ο αναγνώστης καταλαβαίνει περί τίνος ο λόγος.
Υ.Γ. Εννοείται ότι τα σχόλια και η συζήτηση πάνω στα δυο κείμενα είναι παραπάνω από επιθυμητά...
Υ.Γ. Fraser(1)
Παρασκευή 18 Δεκεμβρίου 2009
Πολύ το χαρήκαμε πάντως, ε;
brainstorming από μια κουβέντα με το johnny mnemonic
"Ο Χέγκελ κάνει σε κάποιο σημείο αυτή την επισήμανση, πως όλα τα σπουδαία γεγονότα και οι ιστορικές προσωπικότητες επαναλαμβάνονται, για να το πούμε κάπως, δύο φορές. Ξέχασε όμως να προσθέσει: την πρώτη φορά ως τραγωδία, τη δεύτρη ως φάρσα"
[Κ.Μαρξ, Η 18η Μπρυμαίρ του Λουδοβίκου Βοναπάρτη]
1(α)[από κάποιο από τα "επίσημα" μμε]
Χτύπημα στο πρόσωπο με μινιατούρα του Καθεδρικού του Μιλάνου δέχθηκε ο Σίλβιο Μπερλουσκόνι την ώρα που υπέγραφε αυτόγραφα μετά από συγκέντρωση στο Μιλάνο. Ο τηλεοπτικός φακός κατέγραψε τον Καβαλιέρε σαστισμένο να καταρρέει, αιμορραγώντας από το μύτη και το στόμα. Ο άνδρας που χτύπησε τον Ιταλό πρωθυπουργό συνελήφθη.
Αρχικές πληροφορίες του ιταλικού ειδησεογραφικού πρακτορείου Ansa έκαναν λόγο για αντικείμενο που εκσφενδονίστηκε εις βάρος του Ιταλού πρωθυπουργού. Τελικά, αποδείχθηκε ότι ο 73χρονος Καβαλιέρε δέχθηκε μπουνιά -και μάλιστα πιθανώς με μεταλλική μινιατούρα του Καθεδρικού του Μιλάνου που κρατούσε στα χέρια του ο δράστης, σύμφωνα με δηλώσεις αυτοπτών μαρτύρων.
Είχε προηγηθεί μία μακρά και έντονη ομιλία του Ιταλού πρωθυπουργού μπροστά σε συντηρητικούς υποστηρικτές του στο Μιλάνο.
Ο τηλεοπτικός φακός έδειξε εικόνες του Μπερλουσκόνι να αιμορραγεί από τη μύτη και το στόμα, καθώς οι συνεργάτες τον σήκωναν στα πόδια του. Βιαστικά οδηγήθηκε στο αυτοκίνητό του, αλλά αμέσως βγήκε έξω, προφανώς θέλοντας να δείξει ότι δεν έχει τραυματιστεί βαριά.
Αφότου κοίταξε προς το πλήθος, οι συνεργάτες του τον έσπρωξαν πάλι μέσα στο πρωθυπουργικό όχημα.
Το δίκτυο SKy TG24 μετέδωσε ότι ο Σίλβιο Μπερλουσκόνι μεταφέρθηκε σε νοσοκομείο στο Μιλάνο για να δεχθεί τις πρώτες βοήθειες και θα παραμείνει για 24ωρη παρακολούθηση. «Είμαι πολύ καλά, είμαι πολύ καλά» δήλωσε από το νοσοκομείο ο Ιταλός πρωθυπουργός.
Ο δράστης, ένας άνδρας γύρω στα 30 ή τα 40, συνελήφθη αμέσως μετά το περιστατικό.
Σύμφωνα με την Corriere della Sera, μία μικρή ομάδα διαδηλωτών φώναζε συνθήματα κατά του Μπερλουσκόνι στη διάρκεια της ομιλίας. Επιχείρησαν να προπηλακίσουν τον Καβαλιέρε, χαρακτηρίζοντάς τον γελοίο. Εκείνος τους απάντησε επανειλημμένως «ντροπή σας». Ακολούθησε συμπλοκή μεταξύ των διαδηλωτών και του προσωπικού ασφαλείας.
Κατά τη διάρκεια της συγκέντρωσης ο Μπερλουσκόνι δήλωνε στους υποστηρικτές του: «Με περιγράφουν σαν τέρας, αλλά δεν νομίζω ότι είμαι, πρώτον γιατί είμαι εμφανίσιμος και δεύτερον γιατί είμαι σεμνό παιδί».
Δεν έχει γίνει γνωστό εάν ο άνδρας που επιτέθηκε στον Μπερλουσκόνι ήταν ένας από αυτούς που διαμαρτύρονταν.
1(β)[από κάποιο από τα "εναλλακτικά" μμε]
Επιστολή έστειλε στον Ιταλό πρωθυπουργό ο 42χρονος Μάσιμο Ταρτάλια, ο οποίος το βράδυ της Κυριακής πέταξε σιδερένιο αντικείμενο στον Σίλβιο Μπερλουσκόνι, τραυματίζοντας τον. Στην επιστολή ο Ταρτάλια εκφράζει τη μεταμέλειά του για την «επιδερμική, θρασύδειλη και απερίσκεπτη» πράξη του, όπως τη χαρακτηρίζει.
Ο Μάσιμο Ταρτάλια δηλώνει στην επιστολή του πως «δεν αναγνωρίζει τον εαυτό του» σε αυτήν την πράξη και τονίζει πως «έδρασε μόνος» και απέκλεισε «κάθε μορφή πολιτικής δράσης και συμμετοχής», δηλώνουν οι συνήγοροί του.
Σύμφωνα με τα τελευταία ιατρικά ανακοινωθέντα, ο Μπερλουσκόνι θα παραμείνει στο νοσοκομείο για παρακολούθηση τουλάχιστον έως αύριο.
Ο 42χρονος Ταρτάλια αντιμετωπίζει ποινή φυλάκισης από 5,5 μήνες έως 5 χρόνια, σε περίπτωση που κριθεί ένοχος.
2.
Τη στιγμή που παρουσίαζαν την βιομηχανική ζωγραφική σ' ένα εκστατικό κοινό και στους ηλίθιους σχολιαστές των εφημερίδων (πού σοκαρίστηκαν κυρίως επειδή την έκθεση του Τουρίνου συμπλήρωναν (δυο κόβερ-γκέρλς ντυμένα με βιομηχανική ζωγραφική), οι ιταλοί καταστασιακοί υποχρεώθηκαν να δράσουν και σ' ένα άλλο πεδίο.
Στα τέλη του Ιουνίου ό Νούντσιο βαν Γκουλιέλμι, ένας κατά τα άλλα εντελώς ασήμαντος νεαρός μιλανέζος ζωγράφος, θέλοντας να τον προσέξουν προξένησε μερικές ελαφρότατες ζημιές σ' έναν πίνακα του Ραφαήλ («Ή στέψη τής Παρθενου»), κολλώντας στο γυαλί που τον προστάτευε μια χειρόγραφη προκήρυξη στην οποία έγραφε: «Ζήτω ή ιταλική επανάσταση! Κάτω ή εκκλησιαστική κυβέρνηση!». Ο Γκουλιέλμι συνελήφθη επί τόπου και χωρίς να του δοθεί η δυνατότητα να πει τίποτα, γι’ αυτήν μόνο την πράξη του τον έβγαλαν τρελλό και τον έκλεισαν στο ψυχιατρείο του Μιλάνου. Οι μόνοι που διαμαρτυρήθηκαν ήταν οι σύντροφοι του ιταλικού τμήματος της καταστασιακής Διεθνούς, μοιράζοντας την προκύρηξη «Υπερασπίζετε παντού την ελευθερία» στις 4 Ιουλίου, αφού πολλοί ιταλοί τυπογράφοι φοβήθηκαν να την τυπώσουν.
Διαπιστώνουμε, έλεγε η προκήρυξη, ότι το περιεχόμενο του κειμένου που κόλλησε ο Γκιουλιέλμι στον πίνακα του Ραφαήλ (…) εκφράζει τη γνώμη ενός μεγάλου αριθμού ιταλών, ανάμεσα στους οποίους και εμείς.
Θέλουμε να επιστήσουμε την προσοχή στο γεγονός ότι θεωρούν (…) επαρκή απόδειξη τρέλλας μια πράξη που στρέφεται ενάντια στην Εκκλησία και στις νεκρές πολιτιστικές αξίες των μουσείων.
Υπογραμμίζουμε πόσο επικίνδυνο είναι ένα τέτοιο προηγούμενο για όλους τους ελεύθερους ανθρώπους και για όλη την μελλοντική πολιτιστική και καλλιτεχνική ανάπτυξη.
Η ελευθερία είναι πρώτα απ’ όλα ελευθερία καταστροφής των ειδώλων.
Το κάλεσμά μας απευθύνεται σ’ όλους τους καλλιτέχνες και διανοούμενους της Ιταλίας, για να δράσουν άμεσα με σκοπό την απελευθέρωση του Γκιουλιέλμι από την ισόβια καταδίκη του. Ο Γκουλιέλμι μπορεί να καταδικαστεί μόνο με βάση το νόμο πού άφορα την καταστροφή δημόσιων αγαθών. Σε μια δεύτερη προκήρυξη με τίτλο «Να βοηθήσουμε τον Βάν Γκουλιέλμι!», ή οποία δημοσιεύτηκε στα γαλλικά στις 7 Ιουλίου, ό "Ασγκερ Γιόρν υποστήριζε την όλη υπόθεση στο όνομα τής Κ.Δ.:
Οι λόγοι πού οδήγησαν τον Γκουλιέλμι σ' αυτήν την πράξη βρίσκονται στην καρδιά της μοντέρνας τέχνης από τον Φουτουρισμό μέχρι σήμερα. Κανένας δικαστής, κανένας ψυχίατρος και κανένας διευθυντής μουσείου δεν μπορεί να αποδείξει το αντίθετο χωρίς να λέει ψέμματα (…) Η φωτογραφία του πίνακα του Ραφαήλ είναι μια επίσημη πλαστογραφία που στάλθηκε στον Τύπο όλου του κόσμου. Οι πραγματικές ζημιές πάνω στο πανί είναι τόσο ασήμαντες που δε φαίνονται σε μια αναδημοσίευση στις εφημερίδες. Οι γραμμές που φαίνονται στην φωτογραφία, δείχνοντας μια εκτεταμένη καταστροφή του πίνακα, στην πραγματικότητα είναι ένα σπασμένο γυαλί μπροστά στον πίνακα. Αλλά κι αυτές ακόμα οι γραμμές τονίστηκαν τεχνητά στις φωτογραφίες με άσπρους και μαύρους τονισμούς, έτσι ώστε να φαίνεται η ζημιά ακόμα μεγαλύτερη. Αντίθετα ζάρη σε μια τεχνική που περίεργα πέτυχε, το κείμενο του μανιφέστου που κόλλησε ο Γκουλιέλμι στον πίνακα είναι αδύνατο να διαβαστεί στις φωτογραφίες που αναδημοσίευσαν οι ιταλικές εφημερίδες.
Την επόμενη ακριβώς μέρα άνοιγε η έκθεση του Μιλάνου. Το ιταλικό μας τμήμα, ενισχυμένο με άλλους καταστασιακούς που βρίσκονται στην Ιταλία (το Μωρίς Βικέρτ από το βέλγικο τμήμα και το Γιορν), μοίρασε στο Μιλάνο αυτές τις προκηρύξεις μέσα σε μια ατμόσφαιρα γενικής εχθρότητας. Μάλιστα μια επιθεώρηση έφτασε στο σημείο να δημοσιεύσει μια ρεπροντυξιόν του Ραφαήλ αντιπαραθέτοντας μια ρεπροντυξιόν των τρελλών που θα θέλαν να καταστρέψουν το Ραφαήλ. Ωστόσο, προς γενική έκπληξη, στις 19 Ιουλίου ο Γκουλιέλμι αναγνωρίστηκε απόλυτα υγιής από το διευθυντή του ψυχιατρείου υου Μιλάνου και αφέθηκε ελεύθερος.
Το συμπέρασμα αυτού του επεισοδίου είναι αρκετά διδακτικό: ο Γκουλιέλμι που είχε φοβηθεί πάρα πολύ, για να μην τιμωρηθεί δέχτηκε να τον φωτογραφήσουν γονατιστό να προσεύχεται στην παρθένα του Ραφαήλ, εκληπαρώντας έτσι και την τέχνη και τη θρησκεία που είχε προσβάλει. Η σωστή τοποθέτηση του ιταλικού τμήματός μας σ’ αυτή την κατά τα άλλα απόλυτα ορθολογική υπόθεση, βοήθησε να μεγαλώσει η απομόνωσή μας από τον συρφετό της ιταλικής διανόησης – που ορισμένα νοσηρά στοιχεία της (όπως ο έμπορας Πιστόι, διευθυντής της επιθεώρησης Notizie), αφού με δόλο τριγυρνούσαν τους καταστασιακούς, κατάλαβαν και φανέρωσαν καθαρά το αληθινό τους στρατόπεδο: το Μισέλ Ταπιέ, τον εξαγόμενο γαλλικό νεοφασισμό, τους παπάδες που δεν μπορούν να ξεχάσουν.
[Ειδήσεις της Διεθνούς, Καταστασιακή Διεθνής τχ. 2, Δεκέμβριος 1958]
[Κ.Μαρξ, Η 18η Μπρυμαίρ του Λουδοβίκου Βοναπάρτη]
1(α)[από κάποιο από τα "επίσημα" μμε]
Χτύπημα στο πρόσωπο με μινιατούρα του Καθεδρικού του Μιλάνου δέχθηκε ο Σίλβιο Μπερλουσκόνι την ώρα που υπέγραφε αυτόγραφα μετά από συγκέντρωση στο Μιλάνο. Ο τηλεοπτικός φακός κατέγραψε τον Καβαλιέρε σαστισμένο να καταρρέει, αιμορραγώντας από το μύτη και το στόμα. Ο άνδρας που χτύπησε τον Ιταλό πρωθυπουργό συνελήφθη.
Αρχικές πληροφορίες του ιταλικού ειδησεογραφικού πρακτορείου Ansa έκαναν λόγο για αντικείμενο που εκσφενδονίστηκε εις βάρος του Ιταλού πρωθυπουργού. Τελικά, αποδείχθηκε ότι ο 73χρονος Καβαλιέρε δέχθηκε μπουνιά -και μάλιστα πιθανώς με μεταλλική μινιατούρα του Καθεδρικού του Μιλάνου που κρατούσε στα χέρια του ο δράστης, σύμφωνα με δηλώσεις αυτοπτών μαρτύρων.
Είχε προηγηθεί μία μακρά και έντονη ομιλία του Ιταλού πρωθυπουργού μπροστά σε συντηρητικούς υποστηρικτές του στο Μιλάνο.
Ο τηλεοπτικός φακός έδειξε εικόνες του Μπερλουσκόνι να αιμορραγεί από τη μύτη και το στόμα, καθώς οι συνεργάτες τον σήκωναν στα πόδια του. Βιαστικά οδηγήθηκε στο αυτοκίνητό του, αλλά αμέσως βγήκε έξω, προφανώς θέλοντας να δείξει ότι δεν έχει τραυματιστεί βαριά.
Αφότου κοίταξε προς το πλήθος, οι συνεργάτες του τον έσπρωξαν πάλι μέσα στο πρωθυπουργικό όχημα.
Το δίκτυο SKy TG24 μετέδωσε ότι ο Σίλβιο Μπερλουσκόνι μεταφέρθηκε σε νοσοκομείο στο Μιλάνο για να δεχθεί τις πρώτες βοήθειες και θα παραμείνει για 24ωρη παρακολούθηση. «Είμαι πολύ καλά, είμαι πολύ καλά» δήλωσε από το νοσοκομείο ο Ιταλός πρωθυπουργός.
Ο δράστης, ένας άνδρας γύρω στα 30 ή τα 40, συνελήφθη αμέσως μετά το περιστατικό.
Σύμφωνα με την Corriere della Sera, μία μικρή ομάδα διαδηλωτών φώναζε συνθήματα κατά του Μπερλουσκόνι στη διάρκεια της ομιλίας. Επιχείρησαν να προπηλακίσουν τον Καβαλιέρε, χαρακτηρίζοντάς τον γελοίο. Εκείνος τους απάντησε επανειλημμένως «ντροπή σας». Ακολούθησε συμπλοκή μεταξύ των διαδηλωτών και του προσωπικού ασφαλείας.
Κατά τη διάρκεια της συγκέντρωσης ο Μπερλουσκόνι δήλωνε στους υποστηρικτές του: «Με περιγράφουν σαν τέρας, αλλά δεν νομίζω ότι είμαι, πρώτον γιατί είμαι εμφανίσιμος και δεύτερον γιατί είμαι σεμνό παιδί».
Δεν έχει γίνει γνωστό εάν ο άνδρας που επιτέθηκε στον Μπερλουσκόνι ήταν ένας από αυτούς που διαμαρτύρονταν.
1(β)[από κάποιο από τα "εναλλακτικά" μμε]
Επιστολή έστειλε στον Ιταλό πρωθυπουργό ο 42χρονος Μάσιμο Ταρτάλια, ο οποίος το βράδυ της Κυριακής πέταξε σιδερένιο αντικείμενο στον Σίλβιο Μπερλουσκόνι, τραυματίζοντας τον. Στην επιστολή ο Ταρτάλια εκφράζει τη μεταμέλειά του για την «επιδερμική, θρασύδειλη και απερίσκεπτη» πράξη του, όπως τη χαρακτηρίζει.
Ο Μάσιμο Ταρτάλια δηλώνει στην επιστολή του πως «δεν αναγνωρίζει τον εαυτό του» σε αυτήν την πράξη και τονίζει πως «έδρασε μόνος» και απέκλεισε «κάθε μορφή πολιτικής δράσης και συμμετοχής», δηλώνουν οι συνήγοροί του.
Σύμφωνα με τα τελευταία ιατρικά ανακοινωθέντα, ο Μπερλουσκόνι θα παραμείνει στο νοσοκομείο για παρακολούθηση τουλάχιστον έως αύριο.
Ο 42χρονος Ταρτάλια αντιμετωπίζει ποινή φυλάκισης από 5,5 μήνες έως 5 χρόνια, σε περίπτωση που κριθεί ένοχος.
2.
Τη στιγμή που παρουσίαζαν την βιομηχανική ζωγραφική σ' ένα εκστατικό κοινό και στους ηλίθιους σχολιαστές των εφημερίδων (πού σοκαρίστηκαν κυρίως επειδή την έκθεση του Τουρίνου συμπλήρωναν (δυο κόβερ-γκέρλς ντυμένα με βιομηχανική ζωγραφική), οι ιταλοί καταστασιακοί υποχρεώθηκαν να δράσουν και σ' ένα άλλο πεδίο.
Στα τέλη του Ιουνίου ό Νούντσιο βαν Γκουλιέλμι, ένας κατά τα άλλα εντελώς ασήμαντος νεαρός μιλανέζος ζωγράφος, θέλοντας να τον προσέξουν προξένησε μερικές ελαφρότατες ζημιές σ' έναν πίνακα του Ραφαήλ («Ή στέψη τής Παρθενου»), κολλώντας στο γυαλί που τον προστάτευε μια χειρόγραφη προκήρυξη στην οποία έγραφε: «Ζήτω ή ιταλική επανάσταση! Κάτω ή εκκλησιαστική κυβέρνηση!». Ο Γκουλιέλμι συνελήφθη επί τόπου και χωρίς να του δοθεί η δυνατότητα να πει τίποτα, γι’ αυτήν μόνο την πράξη του τον έβγαλαν τρελλό και τον έκλεισαν στο ψυχιατρείο του Μιλάνου. Οι μόνοι που διαμαρτυρήθηκαν ήταν οι σύντροφοι του ιταλικού τμήματος της καταστασιακής Διεθνούς, μοιράζοντας την προκύρηξη «Υπερασπίζετε παντού την ελευθερία» στις 4 Ιουλίου, αφού πολλοί ιταλοί τυπογράφοι φοβήθηκαν να την τυπώσουν.
Διαπιστώνουμε, έλεγε η προκήρυξη, ότι το περιεχόμενο του κειμένου που κόλλησε ο Γκιουλιέλμι στον πίνακα του Ραφαήλ (…) εκφράζει τη γνώμη ενός μεγάλου αριθμού ιταλών, ανάμεσα στους οποίους και εμείς.
Θέλουμε να επιστήσουμε την προσοχή στο γεγονός ότι θεωρούν (…) επαρκή απόδειξη τρέλλας μια πράξη που στρέφεται ενάντια στην Εκκλησία και στις νεκρές πολιτιστικές αξίες των μουσείων.
Υπογραμμίζουμε πόσο επικίνδυνο είναι ένα τέτοιο προηγούμενο για όλους τους ελεύθερους ανθρώπους και για όλη την μελλοντική πολιτιστική και καλλιτεχνική ανάπτυξη.
Η ελευθερία είναι πρώτα απ’ όλα ελευθερία καταστροφής των ειδώλων.
Το κάλεσμά μας απευθύνεται σ’ όλους τους καλλιτέχνες και διανοούμενους της Ιταλίας, για να δράσουν άμεσα με σκοπό την απελευθέρωση του Γκιουλιέλμι από την ισόβια καταδίκη του. Ο Γκουλιέλμι μπορεί να καταδικαστεί μόνο με βάση το νόμο πού άφορα την καταστροφή δημόσιων αγαθών. Σε μια δεύτερη προκήρυξη με τίτλο «Να βοηθήσουμε τον Βάν Γκουλιέλμι!», ή οποία δημοσιεύτηκε στα γαλλικά στις 7 Ιουλίου, ό "Ασγκερ Γιόρν υποστήριζε την όλη υπόθεση στο όνομα τής Κ.Δ.:
Οι λόγοι πού οδήγησαν τον Γκουλιέλμι σ' αυτήν την πράξη βρίσκονται στην καρδιά της μοντέρνας τέχνης από τον Φουτουρισμό μέχρι σήμερα. Κανένας δικαστής, κανένας ψυχίατρος και κανένας διευθυντής μουσείου δεν μπορεί να αποδείξει το αντίθετο χωρίς να λέει ψέμματα (…) Η φωτογραφία του πίνακα του Ραφαήλ είναι μια επίσημη πλαστογραφία που στάλθηκε στον Τύπο όλου του κόσμου. Οι πραγματικές ζημιές πάνω στο πανί είναι τόσο ασήμαντες που δε φαίνονται σε μια αναδημοσίευση στις εφημερίδες. Οι γραμμές που φαίνονται στην φωτογραφία, δείχνοντας μια εκτεταμένη καταστροφή του πίνακα, στην πραγματικότητα είναι ένα σπασμένο γυαλί μπροστά στον πίνακα. Αλλά κι αυτές ακόμα οι γραμμές τονίστηκαν τεχνητά στις φωτογραφίες με άσπρους και μαύρους τονισμούς, έτσι ώστε να φαίνεται η ζημιά ακόμα μεγαλύτερη. Αντίθετα ζάρη σε μια τεχνική που περίεργα πέτυχε, το κείμενο του μανιφέστου που κόλλησε ο Γκουλιέλμι στον πίνακα είναι αδύνατο να διαβαστεί στις φωτογραφίες που αναδημοσίευσαν οι ιταλικές εφημερίδες.
Την επόμενη ακριβώς μέρα άνοιγε η έκθεση του Μιλάνου. Το ιταλικό μας τμήμα, ενισχυμένο με άλλους καταστασιακούς που βρίσκονται στην Ιταλία (το Μωρίς Βικέρτ από το βέλγικο τμήμα και το Γιορν), μοίρασε στο Μιλάνο αυτές τις προκηρύξεις μέσα σε μια ατμόσφαιρα γενικής εχθρότητας. Μάλιστα μια επιθεώρηση έφτασε στο σημείο να δημοσιεύσει μια ρεπροντυξιόν του Ραφαήλ αντιπαραθέτοντας μια ρεπροντυξιόν των τρελλών που θα θέλαν να καταστρέψουν το Ραφαήλ. Ωστόσο, προς γενική έκπληξη, στις 19 Ιουλίου ο Γκουλιέλμι αναγνωρίστηκε απόλυτα υγιής από το διευθυντή του ψυχιατρείου υου Μιλάνου και αφέθηκε ελεύθερος.
Το συμπέρασμα αυτού του επεισοδίου είναι αρκετά διδακτικό: ο Γκουλιέλμι που είχε φοβηθεί πάρα πολύ, για να μην τιμωρηθεί δέχτηκε να τον φωτογραφήσουν γονατιστό να προσεύχεται στην παρθένα του Ραφαήλ, εκληπαρώντας έτσι και την τέχνη και τη θρησκεία που είχε προσβάλει. Η σωστή τοποθέτηση του ιταλικού τμήματός μας σ’ αυτή την κατά τα άλλα απόλυτα ορθολογική υπόθεση, βοήθησε να μεγαλώσει η απομόνωσή μας από τον συρφετό της ιταλικής διανόησης – που ορισμένα νοσηρά στοιχεία της (όπως ο έμπορας Πιστόι, διευθυντής της επιθεώρησης Notizie), αφού με δόλο τριγυρνούσαν τους καταστασιακούς, κατάλαβαν και φανέρωσαν καθαρά το αληθινό τους στρατόπεδο: το Μισέλ Ταπιέ, τον εξαγόμενο γαλλικό νεοφασισμό, τους παπάδες που δεν μπορούν να ξεχάσουν.
[Ειδήσεις της Διεθνούς, Καταστασιακή Διεθνής τχ. 2, Δεκέμβριος 1958]
Εγγραφή σε:
Αναρτήσεις (Atom)