daloy polizei every now and every then

 

originating from

 

έκτακτο δελτίο

έβρασαν οι ιπποπόταμοι στις γούρνες τους

σάπισαν στους πάγκους των μανάβηδων τα πορτοκάλια

χύθηκε στο πάτωμα ο φρεσκοψημένος καφές

κυνήγησαν τους άπιστους οι χρυσοποίκιλτοι σταυροί

έβγαλαν αγκάθια τα βάζα με τη ρίγανη

κόχλασαν σε ρυθμούς τζαζ οι άδειες κατσαρόλες

φύσηξαν αιθάλη και χολή τα φουγάρα της πτολεμαΐδας στις μάπες των οικολόγων
έφτυσαν χρυσαφένιες χλέπες οι σκουριασμένοι της χαλκιδικής

ξέρασαν ευρώ οι σωλήνες της ΕΥΑΘ

πνίγηκαν σε θάλασσα από 5ευρα οι ταμίες των νοσοκομείων

τσίμπησαν επιλεγμένους στόχους τα κουνούπια του ανατολικού νείλου

φόρεσαν ανάποδα τις άσπρες ρόμπες τους οι εφημερεύοντες γιατροί

κούμπωσαν από μπροστά την άσπρη φορεσιά τους οι ψυχασθενείς

σέρβιραν σφηνάκια haldol on the rocks σε κιόσκια στους δήμους όλης της χώρας

άρχισαν να καίνε πελεκούδια σε βαρέλια για να ζεσταθούν οι άστεγοι

πληντύρια χρήματος με κέρματα τοποθέτησε η κυβέρνηση σε κομβικά σημεία στο κέντρο

αγριογούρουνα αφέθηκαν ελεύθερα στον εθνικό κήπο, εξοπλισμός κηνυγιού ενοικιάζεται

ανθρωποθυσίες στη νησιωτική χώρα για να επανέλθει η τακτική συγκοινωνία

το αθάνατο ελληνικό φως θεραπεύει τον καρκίνο, δε χρειάζονται αγωγή οι καρκινοπαθείς

βγήκαν αγριεμένα από τα κουτάκια τους τα ποσοστά

εκδικήθηκαν τους γιάπηδες με τις μεταξωτές γραβάτες οι οικονομικοί δείκτες

νέος φόρος πολυτελείας 36% επί του μηνιαίου εισοδήματος του νοικοκυριού για κάθε οργασμό

κομοτηνή με καλαμάτα ένωσαν σε ευθεία οι άνεργοι δηλώνοντας πως δεν είναι μόνο το 28%

ξετρυπώθηκαν από τα σπίτια τους όλοι οι επικίνδυνοι εγκληματίες, η ασφάλεια επανήλθε

δέσμευση για εκκένωση των καταλήψεων, καθησυχασμός για τη διάσωση της ιδιοκτησίας

ανακούφιση καταναλωτών για την κυκλοφορία απορρυπαντικών με πρασινομπλε κόκκους 

μπάρκαραν με τον πρώτο ναύλο για το νότο οι αρουραίοι

έχωσαν στους λιπαρούς λαιμούς των σκυλιών τα νύχια τους οι αγριόγατες

έμπηξαν τις σύριγγες στις καρωτίδες των αφεντικών τα πρεζάκια

στράγγιξαν το αίμα από τις σφουγγαρίστρες οι νοικοκυρές

 
από τα βάθη της απελπισίας και της οργής

για το γκουρμέ προλέ

Κάρα Μπίνα

φίλινγκ αλόουνε;

σε αυτούς που όταν περπατάω δίπλα τους σε μια πορεία, δε νιώθω μοναξιά

σε αυτές τα πρόσωπα των οποίων αναζητώ κάθε φορά που πέφτει μία πέτρα

σε αυτούς που ανταλάσσουμε βλέμματα στο κελάηδισμα μιας τζαμαρίας

σε αυτές που με χρωματισμένα δάχτυλα πιάνουν το στυλό την άλλη μέρα στη δουλειά

σε αυτούς που παρά το γερό τους στομάχι κρατάνε μαλόξ

σε αυτές που από την τσάντα βγάζουν ένα έξτρα μαντήλι

σε αυτούς που βρέχουν χάρτινη σε δύο όψεις γραμμένη βροχή

σε αυτές που δεν έμαθαν ακόμα πως τα ατμ δε λειτουργούν με ξύλινη βέργα

σε αυτούς που με βραχνιασμένη φωνή νανουρίζουν τα παιδιά τους το βράδυ

σε αυτές που τους μόνους φακούς που αφήνουν στους δρόμους μας, είναι φακοί επαφής

σε αυτούς που με μάτια δακρυσμένα χαμογελάνε

σε αυτές που οι μπλούζες τους παρέχουν προστασία από τη βροχή

σε αυτούς που λένε σ'αγαπώ στα οδοφράγματα

σε αυτές που  φιλιούνται μπροστά σ' ένα φλεγόμενο κάδο

δεν είμαστε μόνοι

 

corbeau

 λευτεριά από τις ψευδαισθήσεις επιλογής

λευτεριά από τους υποκριτικούς θεατρινισμούς

λευτεριά από τις παράλογες αντιδράσεις

λευτεριά από την εθελοτυφλούσα άγνοια

λευτεριά από τους αιθεροβατούντες βαυκαλισμούς

λευτεριά από το χωροχρονοοριοθετημένο πάθος

λευτεριά από τα άσπονδα δώρα

λευτεριά από τις δήθεν αγανακτήσεις

λευτεριά από τις συμβιβαστικές συγκαταβάσεις

λευτεριά από τις αναίτιες αρνήσεις

λευτεριά από τα καλοδουλεμένα φαίνεσθαι

λευτεριά από τα κακομούτσουνα είναι

λευτεριά από την ανερεισματική αυτοπεποίθηση

λευτεριά από τον άκρατο εγωισμό

λευτεριά από τον υπερρεαλιστικό κυνισμό

λευτεριά από τον ανελέητο ναρκισσισμό

λευτεριά από το σκηνοθετημένο μυστήριο

λευτεριά από τις ψεύτικες αλήθειες

λευτεριά από τις προσεκτικά διαλεγμένες λέξεις

λευτεριά από τις τεχνητές ανάγκες

λευτεριά από τις καταπιεσμένες επιθυμίες

λευτεριά από τα ανείπωτα παραμύθια

λευτεριά από τα  κοινής χρήσης σώματα

λευτεριά από τις βιασμένες ψυχές

λευτεριά από τους παραβιασμένους χώρους

λευτεριά από τις φτηνές δικαιολογίες

λευτεριά από τους μηδενιστικούς αφορισμούς

λευτεριά από τις ανερώτητες απορίες

λευτεριά από τις πλούσιες σάλτσες

λευτεριά από τις φτωχές ουσίες

λευτεριά από τις καβάντζες

λευτεριά από τις προσδοκίες

λευτεριά από τα απωθημένα

λευτεριά από σενα

λευτεριά από μενα

κάθε φορά αυτόν τον καιρό

Παρασκευή, ώρα 10μμ, ενώ όλοι είναι κρεμασμένοι στις τηλεοράσεις, σε σπίτια και καφενεία, παρακολουθώντας τον αγώνα, στον οποίο εναποθέτουν την εκδίκηση της πληγωμένης εθνικής τους υπερηφάνιας, σ'ένα λόφο μίας ακριτικής νήσου "η στέγη της παναγιάς" λυσσομανάται από τον καυτό άνεμο και τις φωνές. Αντικείμενο του καυγά 4 γέροντες, τους οποίους μία κοινωνική λειτουργός σε εντεταλμένη αποστολή από το τμήμα πρόνοιας της περιφέρειας και μία πρώην διευθύντρια γηροκομείου έμπλεη ζήλου και δουλικότητας προς τη μητρόπολη, θέλουν να μετακινήσουν παρά τη θέλησή τους. Καμια 15αριά άτομα, εργαζόμενοι και αλληλέγγυοι, κλείνουν την πόρτα στις κυρίες με τις καμέλειες και τις διώχνουν από τον επίμαχο χώρο. Με αλυσιδωτά τηλεφωνήματα και λίγο αφού σφυρίχτηκε η λήξη και η πλήξη του εθνικού φρονήματος, στο χώρο καταφθάνουν αλληλέγγυοι. Βερίκοκα και κουβέντα, τηλεφωνήματα και νομικοί όροι, ιδρώτας και παγωμένη μπύρα. Οι προαναφερθείσες κυρίες μεταβαίνουν στο κοντινότερο Α.Τ. να ζητήσουν βοήθεια για την επίτευξη της αποστολής τους. "Έχουμε εντολή και κάτι τραμπούκοι δεν μας αφήνουν να την εκτελέσουμε" "Πόσοι είναι, κυρίες μου;" " Περίπου 80, κύριε αξιωματικέ" "Και νομίζετε κυρίες μου ότι για 700 ευρώ θα τρέχω μέσα στη νύχτα να τα βάλω με 80 άτομα;!;"

σημείωση 1 : στην ακριτική αυτή νήσο τα αυτοκίνητα δεν περνάνε κτεο γιατί κανένας δεν θα τα σταματήσει να τα ελέγξει και για να κοπούν κλήσεις, εισάγονται λιμενικόμπατσοι από τα γύρω νησιά

σημείωση 2 :  η ιστορία είναι αποκύημα της φαντασίας, οποιαδήποτε ομοιότητα με πραγματικά πρόσωπα και γεγονότα είναι απολύτως τυχαία

εγώ ελπίζω να τη βολέψω

όταν ένα μικρό καράβι

Όταν τελειώνεις τη μέρα σου με τη σκέψη να μην αρχίσεις άλλη,

όταν η επιμονή κι η υπομονή υπεράνθρωπες φαντάζουν,

όταν ένα εργαλείο καθημερινό, μέσο πραγμάτωσης γίνεται του πιο μακάβριου πόθου,

όταν τίποτα δεν είναι αρκετό για να σε σταματήσει,

όταν αρκεί  μία αφορμή ως αιτία να σε οδηγήσει,

όταν κανενός το χέρι δε θέλεις να πιάσεις ακόμα κι αν απλωμένο προς το μέρος σου είναι,

όταν οι εχθροί που σε κυνηγάνε πληθαίνουν και πλησιάζουν όλο και πιο κοντά,

όταν ο πόνος εμπόδιο δε στέκεται,

όταν η παραίτηση θάρρος μοιάζει,

όταν ο φόβος του να γίνεσαι βάρος επισκιάζει το φόβο της άλλης μεριάς,

όταν η μοναξιά γίγαντας απειλητικός με νύχια και δόντια γαμψά παρέα σου κάνει,

όταν η θλίψη πρόσωπα δεν αλλάζει αλλά με το χαμόγελο του τζόκερ χαιρέκακα σε κοιτά,

όταν η αγάπη για το σαρκίο τούτο που καρτερικά κουβαλάμε όλοι μας έχει εξανεμιστεί,

όταν η ίδια ιδέα εμμονικά χτυπάει στο μυαλό ξανά και ξανά,

τότε... κόκκινο... παντού...

μυρωδιά μετάλλου... 

και γεύση αχερούσιων λωτών.

ας ξημερώσει αυτή η νύχτα

Παράξενο πράγμα ο νους του ανθρώπου.

Τι λέμε, τι εννοούμε, τι κάνουμε...

Πως αυτά που θέλουμε μπερδεύονται με αυτά που μπορούμε.

Η ανάγκη και η επιθυμία οι κινητήριες μας δυνάμεις.

Αυτά που τελικά πράττουμε τα θέλουμε γιατί τα μπορούμε ή καταφέρνουμε να τα μπορέσουμε επειδή τα θέλουμε;

Ο πόθος, το πάθος, η ένταση, το ταξίδι προς το χάος.

Χανόμαστε και βρισκόμαστε κάπου εκεί ανάγκης και επιθυμίας γωνία.
Αναζητούμε στιγμές γιατί μόνο αυτές υπάρχουν ή γιατί η παραδοχή ότι ο χρόνος υπάρχει (παρά τις σθεναρές αντιστάσεις κάποιων!) κι εμείς στο τέλος μόνοι τον διαβαίνουμε, πληγώνει;

Κάποτε κάποιος με ρώτησε τι κακό έχουν οι μέτριες μέρες.

Δεν τις θυμόμαστε, δεν τις ξεχωρίζουμε.

Προτίμηση για αυτές που πνιγμένες μέσα στην ένταση είναι, είτε για την ευτυχία είτε για τον πόνο. Συνειδητοποιούμε πως οι δρόμοι που διαλέξαμε στον ίδιο υπόνομο οδηγούν με αυτούς που συνειδητά αποφύγαμε.

Να αντισταθούμε στην πτώση, να γαντζωθούμε από τα σαθρά βράχια γύρω μας, να καθυστερήσουμε την πτώση και να βγούμε γεμάτοι γραντζουνιές ή να αφεθούμε σε αυτό που μας τραβάει και να απολαύσουμε την πτώση;

Αυτό που μας τρώει, να χορτάσει δεν θα τ’αφήσουμε.

Οι άνθρωποι που κρατήσαμε στη ζωή μας καθρέφτες του πιο κρυφού μας εαυτού.

Είμαστε αυτό που προσπαθούμε να δείχνουμε ή αυτό που πραγματικά κάνουμε;

Είμαστε αυτά που θέλουμε;

Το πολλαπλό μας είδωλο μας γνέφει από χίλιες μεριές.

Μήπως και δεν αντικατοπτρίζουμε αυτό που διαλέγουμε να κοιτάξουμε;

Μήπως τελικά γινόμαστε αυτό που διαλέγουμε να δείχνουμε;

Τι βρίσκεται ανάμεσα σε εμάς και τα θέλω μας;

Η αλήθεια του καθενός αγκάθι γλυκό που μπήγεται στο σκληρό μας περίβλημμα, ανοίγει τρύπες κι αφήνει ευάλωτο τον πιο κρυφό μας ευατό, αυτόν που κατά βάθος μας αρέσει πιο πολύ αλλά που επιμελώς κρύβουμε.

Οι βιολέτες είναι μωβ, τα αστέρια λαμπάκια πυρακτώσεως, ο καθρέφτης παράθυρο στο άπειρο, οι άσπροι τοίχοι πανιά, τα κουπιά σπασμένα.

Οι άνθρωποι που αξίζει να κρατάμε στη ζωή μας είναι αυτοί που μας βγάζουν τον καλύτερό μας εαυτό, που μας κάνουν να θέλουμε να γίνουμε καλύτεροι αλλά και που μας θέλουν στη ζωή τους ακριβώς για τις λεπτομέρειες που θέλουμε να κρύψουμε, που ξοδεύουν χρόνο και διάθεση για να τις ανακαλύψουν.

Η χειρότερη μοναξιά αυτή που νιώθεις δίπλα σε κάποιον.

Σκατά στις ταινίες, τους ποιητές, τα τραγούδια, τα βιβλία που μας έμαθαν να αναζητάμε στον ουρανό το φεγάρι ακόμα κι όταν το πιο όμορφο αστέρι βρίσκεται μπροστά μας, να ψάχνουμε τα όνειρά μας στους ανθρώπους κι όχι τους ανθρώπους στα όνειρά μας, να μένουμε έκθαμβοι μπροστά σ’ένα ηλιοβασίλεμα αλλά να κοιμόμαστε, να ετοιμαζόμαστε να πουλήσουμε το χρόνο μας για ένα κομμάτι ψωμί, την ανατολή.

Υπερτιμημένο το ηλιοβασίλεμα, τα χρώματα της ανατολής σε ταξιδεύουν.
Τα κεράσια κιτρίνισαν, το κόκκινο αχλάδιασε.

Τα ομορφότερα χρώματα αυτά που έχουμε στο μυαλό μας.

Το πιο έντονο θα είναι πάντα αυτό που σκεφτήκαμε, με κανένα αληθινό δεν μπορέι να συγκριθεί. Είθε ο κόσμος να απαλλαγεί από προσδοκίες και απωθημένα, να μη ζει για το αύριο, σίγουρα όχι για το χθες, μόνο για το τώρα, είναι άλλωστε το μόνο που έχουμε.

Είθε ο Τουτατίς να μην μας ρήξει τον ουρανό στο κεφάλι και η επανάσταση να βγει απ’τη φυλακή του μυαλού μας και να τρέξει ελεύθερη στους δρόμους.