The end of an era (almost?)

Περπατούσα στην Ερμού στις 6 και μισή το απόγευμα. Ήταν όλα ίδια, ή σχεδόν ίδια. Κάποια μαγαζιά είχαν κλείσει(πόσο κλισε?)κάποια άλλα είχαν ανοίξει, κόσμος πηγαινοερχόταν και μηχανάκια έκαναν όπως πάντα υπερβολική φασαρία. Είχε πολύ καλό καιρό και θυμήθηκα τις μέρες που έμενα ακόμα εκεί, τότε που το πάω να μείνω στα εξωτερικά ήταν ένα ακόμα σχέδιο για το μέλλον, που κατά πάσα πιθανότητα θα έμενε και αυτό ανεκπλήρωτο όπως τόσα άλλα πριν από αυτό. Κατέβηκα στη προκυμαία και περπάτησα μέχρι το λιμάνι, διαδρομή που κάναμε παλιά για να ξεμουδιάσει ο κώλος μας από τη κωλοκαθίστρα τόσες ώρες, αποτέλεσμα διαβάσματος και γραψίματος …εντάξει και τηλεθέασης (ή θέασης-δεν ξέρω ποιο είναι το σωστό) άπειρων αμερικάνικων σειρών. Κοντοστάθηκα και είδα ότι υπήρχε ένα καινούργιο καφενείο, πλησίασα και είδα το Κώστα. Δεν με γνώρισε στην αρχή, αλλά με το που έβγαλα τα γυαλιά μου με κατάλαβε και αρχίσαμε να μιλάμε για το τι κάνουμε τα τελευταία δύο χρόνια που λείπω από το νησί. Ο Κώστας με κάποιους άλλους συντρόφους είχαν αποφασίσει να ανοίξουν ένα καφενείο. Μία από αυτούς ήταν και η Μάρθα, από τις πρώτες γνωριμίες μου στο νησί. Δεν ταιριάξαμε ιδιαίτερα αλλά βλεπόμασταν τρεις φορές την εβδομάδα στα μαθήματα και ως είθισται πίναμε και καμιά μπύρα μετά. Η Μάρθα έκατσε μαζί μου για λίγο, αφού έβαλε το κοκκινιστό στο φούρνο και ετοίμασε το μαγαζί για το βράδυ. «Δεν γινόταν αλλιώς/ Πολύ διάβασμα μου έτρωγε πολύ χρόνο, αναγκαστικά τα παράτησα. Βάλε και ότι δεν είχα μία και δουλειά δεν έβρισκα, οπότε όταν μου έκαναν την πρόταση να συμμετάσχω και εγώ σ’ αυτή τη φάση είπα ναι. Είναι δύσκολα, δεν περίμενα να έχει τόση δουλειά, αλλά αποδίδει. Τώρα που το σκέφτομαι μάλλον έκανα σωστή επιλογή. Να παρατήσω το μεταπτυχιακό και να έχω δουλειά.»

Αργότερα συναντήθηκα με ένα φίλο από τα παλιά, από τα πιο παλιά και ήπιαμε ένα ουζάκι και φάγαμε και ένα σκουμπρί καπνιστό στο Σ.Ε.Α.Λ. Είχα φουλ πρόγραμμα εκείνες τις μέρες. Βόλτες ουζάκια, θάλασσα, και ξεγνοιασιά. Όχι άγχος, όχι σκουπίδια όχι πλαστικά… Όσο ζούσα στο νησί ήθελα να φύγω. Θες που ήμουν μόνη μου, θες που ένιωθα ότι με έχουν εγκαταλείψει, θες που δυσκολεύτηκα με τη γνώση, θες που εδώ εμφανίστηκαν τα περίεργα συμπτώματα, ήθελα να φύγω και να μην ξαναγυρίσω ποτέ.  

Το επόμενο βράδυ μετά την ορκωμοσία, συνάντησα στο δρόμο τον Αντώνη. Παιδί απ’ τα λίγα. Πάντα κεφάτος, πάντα με τα αστεία του. Σαλονικιός, αλλά και πιστός στο νησί. Λίγες φορές είχε φύγει. Θυμάμαι είχε πάει στην Αίγυπτο ταξίδι και τον έχασα για λίγο καιρό. Όταν επέστρεψε μου είπε ότι «εγκλωβίστηκε» στην Αίγυπτο λόγω της εξέγερσης και είπε να μείνει λίγο παραπάνω. «Η φάση με το 407/80 δεν τσουλάει. Θα φύγω και εγώ. Βρήκα κάτι ερευνητικά για κανα χρόνο και βλέπουμε.» Μας έπιασε μία περίεργη νοσταλγία και τότε συνειδητοποιήσαμε πόσα πράγματα έχουν αλλάξει. «Αυτό ήταν. Φεύγω και εγώ» μου είπε. «It’s the end of an era» του είπα. Αποχαιρετιστήκαμε γνωρίζοντας ότι δεν θα ξαναειδωθούμε.

Αυτή τη φορά πέρασα καλά. Πολύ καλά. Δεν ήθελα να φύγω καλά. Σκεφτόμουν ότι μπορώ απλά να χάσω το αεροπλάνο της επιστροφής. Όσα σκεφτόμουν για το νησί μπορεί και να άλλαξαν. Η μικρή πόλη μου ταιριάζει καλύτερα. Θα έρθω να μείνω εδώ. (‘ντάξει το χοντραίνω). Μου πέρασαν όλα αυτά από το μυαλό, όπως και η συμβουλή «τώρα με αυτό που έχεις πρέπει να είσαι πάντα χαρούμενη». Αφού είμαι καλά εδώ, εδώ θα μείνω.

Είχα ανάμεικτα συναισθήματα το πρωί στο αεροδρόμιο. Έφευγα αλλά ήθελα να μείνω. Ίσως όχι τόσο στο νησί, αλλά εδώ που έχω γνωστούς και φίλους γενικότερα. Που λέμε αστεία και γελάμε και κάνουμε βόλτες και συζητάμε ατελείωτες ώρες. Ποτέ δεν υπήρξα αυθόρμητος τύπος. Έχω δουλειές στο Λονδίνο. Πρέπει να πάω στο μουσείο, έχει βγει το πρόγραμμα. Πρέπει να στείλω βιογραφικά… Σιγά μη δεν έφευγα…

Φτάνω στο σπίτι και δείχνω το πτυχίο στον Τάκη. Του λέω ότι επιτέλους τελείωσα με τη μαλακία (όρος που χρησιμοποιούσα για να χαρακτηρίσω τις σπουδές μου. Η επιλογή της λέξης έγινε για συγκεκριμένους λόγους που θα αναλύσω σε μελλοντικό post). Διαβάζει προσεκτικά το πτυχίο και είδε ότι είχε ένα λάθος στο όνομα. Εκνευρισμένη που προφανώς δεν έχει τελειώσει αυτή η ιστορία, σκέφτομαι μήπως μου πουν ότι πρέπει να ξαναπάω για να μου κάνουν τη διόρθωση και χαμογελάω.

Στην Δ.

Accidental Racist

επειδή δεν άντεχα να γνωρίζω αυτό το τραγούδι μόνο εγώ, έπρεπε να το μοιραστώ μαζί σας

Μια που το 'φερε η κουβέντα

***

*** ***
***

είναι γνωστά αλλά έχει γούστο να τα δεις με αυτή τη σειρά

οὖς

μουσική μπλα μπλα μπλα...

Τι είναι χειρότερο απ΄το να σε εκμεταλλεύεται το κεφάλαιο?

Να μην σε εκμεταλλεύεται.

άντε πάλι γαμήσι τώρα και βαριέμαι, θα προτιμούσα να δούλευα

ps: Εδώ μετρό δεν έχει, μόνο λεωφορεία. Θα προτιμούσα να ήμουνα στην Αθήνα αλλά δεν μου κατσε (δουλειά).

ps2: Κι εγώ έφτιαξα cheesecake.

ps3: Κι όποιος κατάλαβε κατάλαβε.

Από Rodriguez σε Rodriguez

Marimar has the Establisment Blues.

The mayor hides the crime rate

council woman hesitates

Public gets irate but forget the vote date

Weatherman complaining, predicted sun, it's raining

Everyone's protesting, boyfriend keeps suggesting

you're not like all of the rest.



Garbage ain't collected, women ain't protected

Politicians using people, they've been abusing

The mafia's getting bigger, like pollution in the river

And you tell me that this is where it's at.



Woke up this moming with an ache in my head

Splashed on my clothes as I spilled out of bed

Opened the window to listen to the news

But all I heard was the Establishment's Blues.



Gun sales are soaring, housewives find life boring

Divorce the only answer smoking causes cancer

This system's gonna fall soon, to an angry young tune

And that's a concrete cold fact.



The pope digs population, freedom from taxation

Teeny Bops are up tight, drinking at a stoplight

Miniskirt is flirting I can't stop so I'm hurting

Spinster sells her hopeless chest.



Adultery plays the kitchen, bigot cops non-fiction

The little man gets shafted, sons and monies drafted

Living by a time piece, new war in the far east.

Can you pass the Rorschach test?



It's a hassle is an educated guess.

Well, frankly I couldn't care less.

Η μέθοδος του μανιταριού

Μανίτα ήταν κόλπο για να αρπάξουν τα χρήματα του θύματος. Πέταγαν στο δρόμο ένα άδειο πορτοφόλι και όταν κάποιος το έβρισκε ξεπετάγονταν αμέσως οι μάγκες μπροστά του, έλεγαν πως είναι δικό τους και ζητούσαν τα χρήματα που τάχα είχε μέσα.Έτσι εκβιαστικά του έπερναν τα δικά του χρήματα. Μανίτα από το μανιτάρι (φύτρωναν σαν τα μανιτάρια). Υ.Γ.1 η εικόνα είναι από το φύλλο της εφημερίδας ΜΑΚΕΔΟΝΙΑ 2 Απρ. 1921 Υ.Γ.2 οι πληροφορίες από εδώ > http://rebetiko.sealabs.net ...κάτι παραδοσιακό: και κάτι πιο fusion...

Κουκουρουκουκού σουπίτσα!

Μη σας μπερδευει ο τίτλος, που φαίνεται ελαφρής. Αυτή είναι ουσιαστικά μια πολιτική ανάρτηση για αυτό το ιστολόγιο, ενάντια στο κατεσυτημένο...

(the day after) tomorrow

Tom Waits - "Day After Tomorrow" video from Anti Records on Vimeo.

Ένας Live Louis ας φέρει την άνοιξη...

όχι τίποτα αλλά παγώσαμε στο κωλόνησο και δεν έχω και θέρμανση...(πότε πρέπει να αρχίσω να ανησυχώ για κρυοπαγήματα;;;)

αφιερωμένα σε όλα τα παιδιά στην Αθήνα, στη Σαλόνικη και φυσικά στην Κομοτηνή.

ακόμα ένα γιατί έχω κέφια

Και άλλο ένα για τον Pakiboy...

one more day to go...ούτε φανταρος ναμουνα!

Manifestoon

Focus on what we' re telling you!

Η απεσταλμένη μας στη νησιωτική Ελλάδα Marimar Juanita Rodriguez μετά από μνημειώδη ατυχία λόγω μη αναχώρησης πτήσεως εσωτερικού αναγκάστηκε να περιμένει ξεφυλλίζοντας μια γκουρμέ φυλλάδα [ ως γνωστόν μπορείτε κι εσείς να φτιάξετε μια γκουρμέ φυλλάδα με απλά βηματάκια. παίρνετε μια απλή φυλλάδα του σωρού, αλείφετε τις σελίδες με μέλι για να γίνουν ιλουστρασιόν. έτοιμη! όλα τα υπόλοιπα είναι θέμα μάρκετινγκ] και από αυτή τη φυλλάδα μας στελνει δύο σημειώματα:

το πρώτο αφορά στην γερμανική ιστοσελίδα http://www.jobsintown.de/, η οποία είναι ένα portal αναζήτησης εργασίας το οποίο έχει κολλήσει αφίσες σε διάφορα μηχανήματα (ATM, παγωτατζίδικα, μηχανήματα για αναψυκτικά, δημόσια πλυντηρια) με το μότο life's too short for the wrong job για να δείξει ότι υπάρχουν και καλές δουλειές... Αυτό βέβαια εμένα μου θύμησε ένα πόστ του έλληνα καβαλάρη που αδυνατούσα πραγματικά να καταλάβω τι προσπαθούσε να διαφημίσει... Η marimar έκανε ένσταση για σεξισμό και άλλα διάφορα, αλλά το βάζω να δούμε αν θα καταλάβει κανένας που το πάει (λες να είναι η ίδια εταιρία-βραζιλιάνικο παράρτημα?)



το δεύτερο, με αφορμή το ίδιο και πάλι γκουρμέ περιοδικό είναι από την αγαπημένη μας πατρίδα (σνιφ) και έχει να κάνει με έναν διαγωνισμό του φεστιβάλ θεσσαλονίκης: http://shootit.gr/, με μότο η διαμαρτυρία είναι δικαίωμα όλων (κατά το μαοϊκόν: είναι δίκαιο να εξεγείρεσαι), διώξε τη βία-βάλε φαντασία (αυτό είναι στα πρότυπα του μάη)! Ρε γαμώτο δεν προλάβαμε κι εμείς να βάλουμε συμμετοχή. Τώρα που είναι της μόδας οι διαμαρτυρίες θα είχαμε πλεονέκτημα λόγω προϋπηρεσίας... Πάντως κάποιοι σύντροφοι κάτι τέτοια δεν τα σηκώνουν (και καλά κάνουν) και ότι βρουν μπροστά τους το παίρνουν και το σηκώνουν...