Το ένα δέκατο του 8, βα. αλ.

Παρά τη δήλωση του πως αυτό είναι το πρώτο του «λογοτεχνικό ατόπημα», λέγεται πως ο βα.αλ. στην πραγματικότητα έκανε την εμφάνισή του στην έντυπη λογοτεχνία κατά πάσα πιθανότητα το 2004 με τη στήλη No tears for the creatures of the night, στην τελευταία σελίδα του  περιοδικού Το Κιβώτιο[1]. Εκεί, μέσα από έξι σύντομες αφηγήσεις, καταπιάνεται με το αλλοτριωμένο σύμπαν ενός μισθωτού εργαζόμενου σε σούπερ μάρκετ και μας δίνει μια γεύση από τις καθημερινές του διακυμάνσεις: από την αποπνικτική στενότητα του σύντομου διαλείμματος για τσιγάρο ή του πακτωμένου λεωφορείου, μέχρι τις σχεδόν παραισθησιογόνες επιπτώσεις της «μελωδίας της επανάληψης».

Αυτήν τη φορά, επανερχόμενος μια δεκαετία μετά, φαίνεται πως ό,τι μας έλεγε τότε ισχύει ακόμη. Το ένα δέκατο του 8, είναι μια μοντέρνα νουάρ εκδοχή του μύθου του Ορφέα και της Ευρυδίκης, με ένα μικρό τουίστ: ο Νικήτας/Ορφέας, είναι ήδη νεκροζώντανος πριν ακόμα να ανακαλύψει την Ιωάννα δολοφονημένη. Και στην σταδιακή κατάβασή του στον Άδη είναι αναγκασμένος να διαπιστώνει σιγά σιγά αυτήν ακριβώς την απουσία ζωής μέσα στη μισθωτή συνθήκη και την καπιταλιστική πόλη. Δεν είναι τυχαίο νομίζω πως το βιβλίο ξεκινά με το πέρας των διακοπών του Νικήτα, οι οποίες -πληρωμένες διακοπές του μισθωτού προλετάριου- είναι σημαντική στιγμή στον κύκλο της εικόνας της κατανάλωσης, μια στιγμή τοποθετημένη στο επέκεινα, de facto επιθυμητή και ως εκ τούτου χρήσιμη για την φετιχοποίηση της πραγματικής διάστασης της αλλοτριωμένης δραστηριότητας[2]. Ο Νικήτας ωστόσο φαίνεται να είναι αμφίθυμος και ψυλλιασμένος για το ρόλο των διακοπών, άλλωστε δεν είναι προλετάριος της μεταπολεμικής Γαλλίας, αλλά τρώει στη μάπα την Ελλάδα της κρίσης. Κι όμως παρόλα αυτά ακόμα ταξιδεύει με αυτήν την ανυπομονησία του ανθρώπου που επιστρέφει στην προσωρινή γαλήνη του μικρού ιδιωτικού του κήπου. Η δολοφονία της Ιωάννας φαίνεται να είναι λοιπόν εκείνο το χαστούκι που τον ξυπνάει από την ψευδαίσθηση, αυτή η βίαιη παραβίαση του τελευταίου καταφυγίου της επιθυμίας του, είναι το γεγονός εκείνο που τον αφήνει έκπληκτο και μουδιασμένο μπροστά στη διαπίστωση πως όλα έχουν υπαχθεί.

Έτσι περιφέρεται στην πόλη σαν τον Στσεγκλώφ προσπαθώντας να αναδιατάξει τα όρια της, να γκρεμίσει τα τείχη της και να διαρρήξει τις άμυνες της. Η άρπα του όμως -ένα cd player που χοροπηδάει μεταξύ πανκ, γκάρατζ, φολκ και σόουλ- αντί να ζωντανεύει τις πέτρες και να ημερεύει τα σκυλιά, φτύνει φωτιά και σφαίρες. Τα τραγούδια που συνοδεύουν το κείμενο, είτε σαν τίτλοι είτε στη ροή του, παίζουν αυτόν το ρόλο: είναι αποτυχημένες απόπειρες να συντηρηθεί ένας κόσμος που έχει ήδη καταρρεύσει, απελπισμένες προσπάθειες ανεύρεσης νοήματος στο παράλογο. Κι όταν οι απόπειρες αποτυγχάνουν οριστικά, ο Νικήτας στο χέρι του δεν κρατά πλέον την άρπα του Ορφέα αλλά το περίστροφο του Μπρετόν, εξαντλημένος και αποφασισμένος να πυροβολήσει το πλήθος …ξεκινώντας βέβαια από μπράβους, ναζί και αφεντικά.     

Το βιβλίο είναι επίσης κι ένα σχόλιο πάνω στην απώλεια, το πένθος, τη μελαγχολία, την οργή, την εκδίκηση και το θάνατο. Σε αυτό το πλαίσιο νομίζω αποκτούν ένα νόημα το αίμα, το σπέρμα, τα δάκρυα και γενικώς όλες οι εκκρίσεις με τη σωματικότητά τους, όπως αυτή βιώνεται από έναν σύγχρονο άνδρα προλετάριο. Ωστόσο θα αφήσω αυτό το δικό μου σχόλιο σύντομο και θα αποφύγω να μπω στα χωράφια της ψυχανάλυσης.

Σε ανύποπτο χρόνο και μάλλον υπό την επήρεια, ο βα.αλ. έχει προβεί στη εξής δήλωση-καρατιά στο στομάχι της μπαουχάουζ:  «θεωρώ τις εικαστικές τέχνες υπερεκτιμημένη υπόθεση»[3], προσπαθώντας μάλλον να επιχειρηματολογήσει υπέρ της πρωταρχικότητας της λογοτεχνίας ή κάτι τέτοιο. Ανακόλουθος ωστόσο στο σημείο αυτό καταφέρνει να εμπνευστεί από τη ρήση του δασκάλου της σχολής που έλεγε πώς η γραμμή ήταν βασικό συστατικό τότε που η γραφή και η ζωγραφική ήταν το ίδιο πράγμα[4] και να φτιάξει ένα κατά τη γνώμη μου πολύ ωραίο εξώφυλλο που προσπαθεί να συντήξει κατά έναν τρόπο τη γραφή του και την εικαστική μορφή. Ένα τρόλεϊ με συγκεκριμένο -πολύ συγκεκριμένο- δρομολόγιο, καθορισμένο από τις ευθείες γραμμές του βιομηχανικού σχεδίου που το τέμνουν και το ορίζουν όπως περίπου οι περιγεγραμμένες ζωές των  (περισσότερων) επιβατών του. Κι ο βα.αλ. που φαίνεται να μισεί τη «φτώχεια της ευθείας γραμμής», την επενδύει με νόημα, τη στολίζει αφήνοντας ένα μικρό άνοιγμα για το στοχασμό πάνω στην αλλαγή πορείας και τον εκτροχιασμό.

Αυτό το μικρό σημείωμα δεν ελπίζει να είναι λογοτεχνική κριτική, άλλωστε μου λείπουν τα εργαλεία για κάτι τέτοιο και απ’ ότι φαίνεται μου περισσεύει η προκατάληψη. Είναι απλά και χωρίς πολλά πολλά σιρόπια ένα μικρό ευχαριστώ για τo βιβλίο αυτό που έφτασε με το ταχυδρομείο σαν υπενθύμιση: Αφήστε τους νεκρούς να θάψουν τους νεκρούς και να πενθήσουν κι αφοσιωθείτε στο να μείνετε ζωντανοί γιατί έχουμε δρόμο μπροστά[5].

http://www.kinoumenoitopoi.gr/el/vivlio/ena-dekato-toy-8

https://www.facebook.com/toenadekatotou8?pnref=lhc

http://toenadekato.tumblr.com/

https://www.mixcloud.com/zoundmine/8-eight-track-edition/

---

[1] http://tokivwtio.blogspot.co.uk/ και http://mutantjazs.blogspot.co.uk/2008/06/prequel.html

[2] Γκυ, φυσιγκά

[3] Απομαγνητοφωνημένες υποκλοπές συνομιλιών με τον βα.αλ., καλοκαίρι 2012.

[4] Πάουλ Κλεέ, Σημειωματάρια

[5] https://www.marxists.org/archive/marx/works/1843/letters/43_05.htm

μικρό αναστάσιμο

If I wasn't such a lazy fuck που λένε και στο χωριό μου θα έφτιαχνα ένα πόντκαστ με τα τραγούδια που έβαλα στην παρακάτω πλέηλιστ. Θα έλεγα πως μου ήρθε η ιδέα ακούγοντας τη χθεσινή εκπομπή του ανθρακωρηχείου και πως η κεντρική ιδέα έχει να κάνει με το τι τραγούδια θα παίζανε στις εκκλησίες το πάσχα αν ο χριστιανισμός δεν ήταν θρησκεία της εθελοδουλίας και της υποταγής. Θα ξεκινούσε με γκλάμουρ ψάλτες να βαράνε νέγρους, μητροπολίτες με μαύρη ψυχή και τράγους να αναλύουν τις απόψεις τους για την ομοφυλοφιλία. Και πάνω που ο ακροατής θα ήταν έτοιμος να προχωρήσει σε στομαχική εκκένωση θα έμπαινε ο σαμ κουκ. Ύστερα θα λέγαμε για την smithsonianfolkways και την αγραμματοσύνη στο γιουτούμπ όπως μαρτυρούν τα λιγοστά χιτς σε διαμάντια, για τον υπόγειο σιδηρόδρομο και τη μεγάλη άρκτο, για ταξίδια προς την ελευθερία με συντροφιά τη ροζέτα θάρπ και τον λεπτό σέσνα. Θα σας έλεγα πως μπορεί κανείς να βιώσει έκσταση θρησκευτικού επιπέδου τρώγοντας σοκολάτα και πως τη μέρα που θα μπουκάρουμε στα χειμερινά ανάκτορα δε θα παίζει τη διεθνή αλλά γκόσπελ της νέας ορλεάνης. Το τελευταίο κομμάτι θα ήταν αφιερωμένο στον Τ.Θ. ...if I wasn't such a lazy fuck που λένε και στο χωριό μου.

*

The way blacks dance

Με τον τρόπο που χορεύουν οι μαύροι, τον τρόπο που κάνουν έρωτα τα λιοντάρια, τον τρόπο που ουρλιάζουν οι λύκοι από την πείνα, εσύ κλαις, ανοίγεις τις φλέβες σου με λέξεις. Είναι πιο δυνατό από εσένα. Το βιβλίο είναι μια λερναία ύδρα εγκατεστημένη στο κεφάλι σου· σε καταβροχθίζει μέχρι την τελευταία σταγόνα αίματος.
Καθηλωμένη σε αυτό σταματάς να υπάρχεις. Δεν υπάρχουν πια ώρες, δεν υπάρχει πια μέρα, δεν υπάρχει πια νύχτα. Η μόνη αγάπη που σου απομένει είναι μια σιωπηλή λερναία ύδρα που καταβροχθίζει τα σωθικά σου. Ναι, αυτό είναι το γράψιμο. Να αδειάζεις τον εαυτό σου μέχρι το μεδούλι, να ζεις μια άλλη ζωή, να πιάνεσαι σε ένα κείμενο, να σε παρασύρει εντός του ζωντανή. Να γελάς, να κλαις, να καίγεσαι με λέξεις, να σε ξεγυμνώνουν οι λέξεις. Να ουρλιάζεις για έλεος και να επιστρέφεις για να σε μαχαιρώσουν στο λαιμό. Να αμφισβητείς τον εαυτό σου σε κάθε λέξη, σε κάθε πρόταση. Να δίνεις λαρύγγι στη σιωπή. Να ξέρεις ότι τίποτε δεν τελειώνει ποτέ, τίποτα δεν καθιερώνεται. Ότι πρέπει να ξαναρχίσεις κάθε φορά, να ρισκάρεις το δέρμα σου στο πιο μύχιο του κάθε μέρα, να χάσεις τα πάντα, να ξανακερδίσεις τα πάντα.
Το βιβλίο το οποίο είναι πιο δριμύ από έναν εραστή, το αγαπάς, παραδίνεσαι σ' αυτό, το μισείς. Παλεύεις μαζί του στα κρυφά, το στολίζεις και το ζωγραφίζεις με εξαίσια χρώματα όπως ένα τρελό είδωλο, μέρα τη μέρα δηλητηριάζεις τον εαυτό σου με αυτό. Κι έπειτα, όταν το μαρτύριο ολοκληρωθεί, όταν πιστεύεις ότι είσαι επιτέλους ελεύθερος, άλλο ένα ουρλιαχτό ξεπετιέται.
Όνειρό μου θα ήταν να ζω σ' ένα νησί, να φωλιάσω σε ένα βράχο, με τεράστιες, ευγενικές σαύρες σαν μοναδικούς μου αναγνώστες, οι οποίες θα έρχονταν, με τα προστατευτικά τους καύκαλα, να φάνε φύκια από το χέρι μου, με τον άνεμο και τα κύματα μοναδική μουσική. Δε θα υπήρχε άλλο ανάγκη να γράφω εκεί. Θα ήμασταν γυμνοί, λουσμένοι στο φως, αναπαυόμενοι σε μια σιωπή πιο όμορφη από οποιοδήποτε βιβλίο.
Και ο έρωτας θα ήταν ένα ψηλός μαύρος μάγος με εβένινο φύλο, που θα έλαμπε με μοσχοβόλο ιδρώτα, που θα παντρευόταν, πάνω στο κορμί μου, το ρυθμό της θάλασσας. Και θα πήγαινα για ύπνο, δεμένη με τους κρίκους των μακριών μαύρων πυθώνων του. Λευκός μάγος, μαύρος μάγος, τι σημασία έχει, αρκεί η μαγεία να μας ξεπερνά.
Να γράφεις είναι να σκοτώνεις, είναι να κυλιέσαι γυμνή στη στάχτη, είναι να δραπετεύεις στην αυτοκτονία και στην τρέλα. Φτύνεις στο πρόσωπό του, δευτερόλεπτο το δευτερόλεπτο σκίζεις από πάνω του τα ζωντανά του μυστικά από τη σήψη και πεθαίνεις απ' αυτό. Γράφω για να ξεράσω τον εαυτό μου όπως φτιάχτηκα, γράφω για να διαιωνίσω τον εαυτό μου με τον τρόπο που αγαπήθηκα και πληγώθηκα, χαϊδεύτηκα και αναζωογονήθηκα. Καμιά πράξη δεν είναι λογική αν δεν φλέγεται, στη ρίζα των εαυτών μας, από τις κρυμμένες μας επιθυμίες. Πρέπει να τους δονεί επί πόνου θανάτου.

Grisélidis Réal, από το “Γιατί Γράφω”,
Gazette de Lausanne, 3 Απρίλη 1971.



Υ.Γ. καμιά φορά όταν ακούω τον αράπη του ζαμπέτα στο μυαλό μου έρχεται ο άλλος αράπης εκείνος με το δρεπάνι

Next door to the bible belt

***



P.S : honey, where you been so long?
p.s. 2 dying crapshooter's blues

οὖς

μουσική μπλα μπλα μπλα...

Πολιτιστική επανάσταση

/divine declaration / αυτοκτόνησα / killing of georgie / angry inch / walking in the rain / reeperbahn / maxwell / everybody sing / jc hates faggots/ female trouble / if you love me f*** me if you hate me f*** you/ rocky / what does sex mean to me? / yes i'm a witch / dance of diminishing possibilities / ελα ύπνε /what makes a man a man /

Γάβου γάβου το σκυλί

Δούλευες όλη μέρα σα σκύλος και θέλεις να ακούσεις λίγο μουσική; Mαλακία διπλή μιας και σήμερα είναι απεργία; Σου την έπεσε κανένα κοπρόσκυλο των ματ στην πορεία και έχεις τσίτες; Θέλεις να επιμορφωθείς πάνω στην ερωτική ζωή των σκύλων; Είσαι εθισμένος ακροατής μου και ότι μαλακία κι αν κάνω εσύ ακοολουθείς από πίσω σαν πιστό σκυλάκι; Σε χτύπησε η ζέστη από τις σκυλίσιες μέρες που σκάσανε μύτη ανοιξιάτικα; Δεν έχει λεφτά να πάρεις σκυλοτροφή στο βλαστάρι σου και ότι είχε μείνει στις κονσέρβες το φαγες εσύ σε κάτι πρόσφατες πείνες; Είδες απλά το γλυκούλικο σκυλάκι (άχου το) στη φωτό και ψήθηκες; Όπως και να χει ήρθες στο κατάλληλο μέρος. Μια εκπομπή γεμάτη με σκυλάδικα μόνο για πάρτη σου.

cute puppy marketing trick
μεγάλη ανάλυση και για μυωπία

Update: Με αφορμή μια ζωγραφία του θεόφιλου που είδα στο μουσείο τεριάντ θυμήθηκα 2 τραγούδια που θα έπρεπε να είναι στην εκπομπή και τα βάζω εδώ, ω, ω, γαμώ το φασισμό


1.

και μια ακόμα κυρία που ξέρει και να τραγουδάει:

2. Mademoiselle Nobs (Seamus), live at Pompeii

Big In Japan

ατενίζοντας την άβυσσο

^
This was an arnold friendly broadcast

and this is the playlist
~
_

1. Οι Ιάπωνες – Β.Νικολαΐδης / Ατασθαλίες

2. Big in Japan – Tom Waits from Mule Variations

3. Tuva Blues - Sainkho Namtchylak from Stepmother City

4. Mata Kon Haru (The Spring That Never Comes Again) - Kazuki Tomokawa, excerpt from Takashi Miike’s Izo (Sky fish album)

5. Ναγκασάκι – Ωχρά Σπειροχαίτη / 2

6. Don t believe the hype

7. Romantic – The Stalin from Stop Jap LP

8. Τάρο ο γιος της δράκαινας

9. Peace / Dadada – Tokyo Kid Brothers from Throw away the books, Let’ s go into the streets LP

10. Let the Sunshine - Sainkho Namtchylak from Stepmother City

11. N/A – Ike Reiko from Kokotsu no Seka

12. Urami Bushi – Meiko Kaji from Zenkyoku Shu

13. Τάρο ο γιος της δράκαινας

14. Voice of the silent majority – Pinkie Maclure from Unman

15. Godzilla _1954 theme song

16. Ane Brun – Big in Japan (Alphaville cover)

Πλάι στη βρύση

Get this widget | Track details | eSnips Social DNA

Y.Γ.

Το Τέρας

Ο δεύτερος παγκόσμιος πόλεμος έχει τελειώσει.

«Έκανα το καθήκον μου»

«Εκτελούσα εντολές ανωτέρων»

Μόνιμη επωδός των εγκληματιών πολέμου των ηττημένων

που δικάστηκαν, μόνιμη δικαιολόγηση των εγκληματιών

πολέμου των νικητών που δεν δικάστηκαν. Η ανθρωπότητα

παρακολουθεί μουδιασμένη τα ίδια της τα έργα. Μέσα στους

εγκληματίες πολέμου και πολλοί γιατροί. Γιατροί απόσπασης

ομολογιών με βασανιστήρια, γιατροί σε προγράμματα

μαζικής εξόντωσης, γιατροί σε πειράματα με ανθρώπους…,

ο κατάλογος των εγκλημάτων είναι μακρύς.

Στην προσπάθεια που γίνεται μετά τον πόλεμο να

εξορκιστεί το “κακό” διάφοροι κανόνες αυτορρύθμισης

παράγονται για να εμποδίσουν να ξανασυμβεί αυτό που

συνέβη. Προϊόν αυτών των διαδικασιών, αποτελεί και η

δημιουργία της WMA που έχει σα μέλη της περισσότερες

ιατρικές ενώσεις του πλανήτη. Στα πλαίσια αυτών

παράγονται και η διακήρυξη του Τόκιο και της Μάλτας.

Το ότι παρά τις διακηρύξεις, το κακό ουδέποτε

εξαφανίστηκε, μιας και τίποτα δεν έγινε που να χτυπήσει

τις αιτίες του είναι φανερό. Σήμερα ζούμε την εποχή

της υποχρεωτικής σίτισης των απεργών πείνας στο

Γκουαντανάμο, την εποχή των ανακρίσεων μέσα στην

εντατική του Ευαγγελισμού. Επιβεβαιώνεται έτσι ότι

η αναγκαιότητα διατήρησης της υπάρχουσας τάξης

πραγμάτων προηγείται των όποιων δικαιωμάτων,

βρίσκοντας όποτε χρειαστεί μέσα στους γιατρούς τις

υπάκουες ορντινάτσες της.

Η επίδειξη τροφής σε απεργούς πείνας, η προσπάθεια

σίτισης απεργών πείνας, εντάσσεται στην παράδοση των

ασπόνδυλων αυτών θεραπαινίδων των εξουσιών, των

απογόνων των γιατρών του Άουσβιτς, σκοπεύουμε δε να

τους αντιμετωπίσουμε ως τέτοιους.

εργαζόμενες/οι στη βιομηχανία της υγείας

Trash Radio - Πονάνε τα αυτιά μου v.1

κάρτα χριστουγέννων από μια πόρνη στη μινεάπολη*

ε τσαρλη, είμαι έγκυος
και μένω στην 9η οδό
ακριβώς πάνω από ένα βρώμικο βιβλιοπωλείο
μακριά από τη λεωφόρο γιούκλιντ
και έκοψα την πρέζα
και έκοψα και το αλκοόλ
και ο άντρας μου παίζει τρομπόνι
και δουλεύει στα τρένα


και λέει πως μ' αγαπά
παρόλο που δεν είναι δικό του παιδί
και λέει πως θα τον μεγαλώσει
όπως θα μεγάλωνε το δικό του γιο
και μου δωσε ένα δαχτυλίδι
που το φορούσε η μητέρα του
και κάθε σάββατο βράδυ
με πηγαίνει για χορό

και ε τσάρλυ σε σκέφτομαι
κάθε φορά που περνάω απ το βενζινάδικο
απ' όλο αυτό το γράσο
που έβαζες στο μαλλί σου
και έχω ακόμα εκείνο το δίσκο
των little anthony & the imperials
αλλά κάποιος μου κλεψε το πικάπ
κοίτα να δεις πράγματα, ε;

ε Τσάρλυ, παραλίγο να τρελαθώ
όταν πιάσανε το μάριο
κι έτσι πήγα πίσω στην Όμαχα
να μείνω με τους δικούς μου
αλλά όλοι όσοι ήξερα
είτε πέθαναν είτε είναι στη φυλακή
κι έτσι γύρισα στη μινεάπολη
κι αυτή τη φορά νομίζω πως θα μείνω

ε Τσάρλυ, νομίζω πως είμαι ευτυχισμένη
για πρώτη φορά από το ατύχημά μου
και μακάρι να είχα όλα τα λεφτά
που ξοδεύαμε στην πρέζα
θα αγόραζα μια μάντρα με μεταχειρισμένα
και δε θα πουλούσα κανένα αμάξι
απλά θα οδηγούσα διαφορετικό κάθε μέρα
ανάλογα με το πως αισθάνομαι

ε Τσάρλυ
προς θεού
θες να μάθεις την αλήθεια;
δεν έχω άντρα
και δεν παίζει τρομπόνι
και χρειάζομαι δανεικά
να πληρώσω εκείνο το δικηγόρο
και Τσάρλυ, έ
θα μπορώ να βγω με περιοριστικούς όρους
του αγίου βαλεντίνου

ponanetaaftiamou by pakiboy

*η μετάφρα ευγενική προσφορά εμού του ιδίου