εγώ ελπίζω να τη βολέψω

Ο Σταύρος, ο Νίκος και το σκοτάδι που ξημερώνει

Χθες, είδα την εκπομπή «πρωταγωνιστές». Το ομορφόπαιδο Σταύρος Θεοδωράκης σε τετ-α-τετ, με τον αρχηγό της ΧΑ. Όλη η κουβέντα του με τον Μιχαλολιάκο, διεξήχθει σαν μια συζήτηση καφενείου, με τον δημοσιογράφο παντελώς απληροφόρητο για το τι είναι η ΧΑ, ποια είναι η ιδεολογία της, ποια είναι η δράση της, ποια η σχέση της με την αστυνομία και τα αστικά κόμματα (ΝΔ, ΛΑΟΣ) κλπ. Αρκέστηκε σε μια παράθεση ανούσιων στερεοτύπων που σε πολλές περιπτώσεις βγάζανε μάγκα και ιστορικά πληροφορημένο τον φασίστα-κυπατζή, και τον Σταύρο ανίδεο και φαφλατά, χωρίς ειρμό, χωρίς στέρεα επιχειρήματα, χωρίς συγκεκριμένες πληροφορίες. Δεν παρουσιάσε ουτέ ένα ντοκουμέντο για την δολοφονική, απεργοσπαστική, μαφιόζικη δράση της ΧΑ και για τη δράση του ισόβιου αρχηγού της.  Ήταν λες και η ΧΑ εμφανίστηκε την επαύριο των εκλογών. Έχω ακούσει ότι είσαστε φασίστας, ναζί, ομοφοβικός, βίαιος κλπ, έχω ακούσει ότι είσαστε κακός. Τι ισχύει; Τι λέτε εσείς; Αυτό ήταν το μοτίβο του Σταύρου που υποτίθεται ότι ήθελε μέσω της συνέντευξης να εκθέσει στα μάτια των θεατών-ψηφοφόρων την κακία και την επικινδυνότητα των χρυσαυγιτών. Έκανε μάλιστα (αυτο)κριτική στην μέχρι τώρα, «πολιτικά ορθή» αντιμετώπιση της ΧΑ και των εκπροσώπων της από τα μήντια. Αντιμετώπιση που υποτίθεται ότι σήμαινε αποσιώπηση, δίνοντας έτσι δίκιο στους χρυσαυγίτες που διαμαρτύρονται για τον αποκλεισμό τους από τα μήντια. Ενώ τώρα που «βλέπουμε τα πρόσωπά τους» και το «τί ισχυρίζονται», αποκαλύπτονται!  Πρόκειται για μια σαθρή άποψη η οποία αναπαράγεται συνεχώς από τα μήντια, μετά τις εκλογές. 

Ευτυχώς λοιπόν, που εμφανίστηκαν αυτοί οι δημοκράτες δημοσιογράφοι για να μας πληροφορήσουν για το πόσο «κακό πράγμα» είναι η ΧΑ, να μας βοηθήσουν να σχηματίσουμε γνώμη, λες και τόσα χρόνια κανείς δεν ήξερε. Όμως, η πίστη ότι αφήνοντας έναν νεοναζί να πει δημόσια ότι είναι νεοναζί, αυτόματα τον αμαυρώνει, είναι μια απάτη(εδώ υπάρχουν ακόμα ψηφοφόροι του πασοκ). Προϋποθέτει ότι οι θεατές-ψηφοφόροι είναι ανίδεοι που πρέπει να ενημερωθούν για το «τι κακό πράγμα είναι η ΧΑ»  και στοχεύει στο θεαματικό αντανακλαστικό: ναζί=κακό, που καλλιέργησε τόσα χρόνια το χόλυγουντ. Όλη η επιχειρηματολογία του Θεοδωράκη περιορίστηκε σε αυτό και δεν κατάφερε ούτε στιγμή να εκθέσει τον Μιχαλολιάκο σαν αυτό που είναι: ο αρχηγός της πιο γνωστής παρακρατικής νεοναζιστικής οργάνωσης, γνωστής για την συνεργασία της  με την αστυνομία στην καταστολή κινητοποιήσεων, γνωστής για το κυνήγι μεταναστών και τους ξυλοδαρμούς αγωνιστών, για τις επιθέσεις της σε πολιτικούς χώρους της αριστεράς και της αναρχίας. Κουβέντα για όλα αυτά ο Σταύρος. Μάλιστα, η ΧΑ παρουσιάστηκε ως «αντισυστημική»! Ένας από τους πιο δικτυωμένους δημοσιογράφους δεν κατάφερε να βρει κάνενα ντοκουμέντο για να συζητήσει δημοκρατικά με τον φασίστα. Επικαλέστηκε ένα κείμενο του 1987(!), στο οποίο αποδίδονταν τιμές στον Χίτλερ και έφερε την υπογραφή του Μιχαλολιάκου. Παρεπιπτόντως το ίδιο κείμενο, διέψευσε ο Μιχ. πριν δέκα μερες σε προεκλογική εκπομπή στη νετ. Ούτε καν μπηκε στον κόπο να δει το πιο πρόσφατο οπτικό υλικό που κυκλοφορεί για τον άνθρωπο(;) που υποτίθεται πως σκόπευε να «αποκαλύψει». 

Αναρωτιέται κανείς λοιπόν: είναι βλάξ και ανίκανος ο Θεοδωράκης ή οι μισθοφόροι του θεάματος φλερτάρουν ανοιχτά με το φασισμό, λειτουργώντας ως σωστοί δημοκράτες;  

Πριν χρόνια, σε ένα τοίχο έγραφε: να προετοιμαστούμε για το σκοτάδι που ξημερώνει

Υ.γ. Αν και βαριέμαι να σχολιάσω τις παράπλευρες συνεντεύξεις που πήρε ο Σταύρος και τα πλάνα από τους στρατιωτικούς σχηματισμούς της ΧΑ στο δρόμο, δεν μπορώ παρά να επισημάνω, τον Σαββό με γαλάζιο μπλουζάκι, ως γεροσοφό και δημοκράτη καλλιτέχνη, να αναζητά τη συναίνεση και το διάλογο…πίσω του η γαλανόλευκη να κυματίζει…μεγάλη ανατριχίλα. Το παράδοξο με τους δημοκράτες είναι ότι πάντα προσπαθούν να αποδείξουν την υποτιθέμενη καλή πλευρά του πατριωτισμού, πράγμα που τους αναγκάζει να μιλανε με τους όρους που οι φασίστες/εθνικιστές παίζουν στα δάχτυλα. Έτσι, για παράδειγμα, η άποψη ότι τα στρατόπεδα συγκέντρωσης παράνομων μεταναστών, δεν είναι ντε και καλά μια κακή λύση, «εδώ που φτάσαμε», είναι δημοκρατική.

ο Τσακ Νόρις...

...μπορεί να σχηματίσει κυβέρνηση.

όταν ένα μικρό καράβι

Όταν τελειώνεις τη μέρα σου με τη σκέψη να μην αρχίσεις άλλη,

όταν η επιμονή κι η υπομονή υπεράνθρωπες φαντάζουν,

όταν ένα εργαλείο καθημερινό, μέσο πραγμάτωσης γίνεται του πιο μακάβριου πόθου,

όταν τίποτα δεν είναι αρκετό για να σε σταματήσει,

όταν αρκεί  μία αφορμή ως αιτία να σε οδηγήσει,

όταν κανενός το χέρι δε θέλεις να πιάσεις ακόμα κι αν απλωμένο προς το μέρος σου είναι,

όταν οι εχθροί που σε κυνηγάνε πληθαίνουν και πλησιάζουν όλο και πιο κοντά,

όταν ο πόνος εμπόδιο δε στέκεται,

όταν η παραίτηση θάρρος μοιάζει,

όταν ο φόβος του να γίνεσαι βάρος επισκιάζει το φόβο της άλλης μεριάς,

όταν η μοναξιά γίγαντας απειλητικός με νύχια και δόντια γαμψά παρέα σου κάνει,

όταν η θλίψη πρόσωπα δεν αλλάζει αλλά με το χαμόγελο του τζόκερ χαιρέκακα σε κοιτά,

όταν η αγάπη για το σαρκίο τούτο που καρτερικά κουβαλάμε όλοι μας έχει εξανεμιστεί,

όταν η ίδια ιδέα εμμονικά χτυπάει στο μυαλό ξανά και ξανά,

τότε... κόκκινο... παντού...

μυρωδιά μετάλλου... 

και γεύση αχερούσιων λωτών.

ας ξημερώσει αυτή η νύχτα

Παράξενο πράγμα ο νους του ανθρώπου.

Τι λέμε, τι εννοούμε, τι κάνουμε...

Πως αυτά που θέλουμε μπερδεύονται με αυτά που μπορούμε.

Η ανάγκη και η επιθυμία οι κινητήριες μας δυνάμεις.

Αυτά που τελικά πράττουμε τα θέλουμε γιατί τα μπορούμε ή καταφέρνουμε να τα μπορέσουμε επειδή τα θέλουμε;

Ο πόθος, το πάθος, η ένταση, το ταξίδι προς το χάος.

Χανόμαστε και βρισκόμαστε κάπου εκεί ανάγκης και επιθυμίας γωνία.
Αναζητούμε στιγμές γιατί μόνο αυτές υπάρχουν ή γιατί η παραδοχή ότι ο χρόνος υπάρχει (παρά τις σθεναρές αντιστάσεις κάποιων!) κι εμείς στο τέλος μόνοι τον διαβαίνουμε, πληγώνει;

Κάποτε κάποιος με ρώτησε τι κακό έχουν οι μέτριες μέρες.

Δεν τις θυμόμαστε, δεν τις ξεχωρίζουμε.

Προτίμηση για αυτές που πνιγμένες μέσα στην ένταση είναι, είτε για την ευτυχία είτε για τον πόνο. Συνειδητοποιούμε πως οι δρόμοι που διαλέξαμε στον ίδιο υπόνομο οδηγούν με αυτούς που συνειδητά αποφύγαμε.

Να αντισταθούμε στην πτώση, να γαντζωθούμε από τα σαθρά βράχια γύρω μας, να καθυστερήσουμε την πτώση και να βγούμε γεμάτοι γραντζουνιές ή να αφεθούμε σε αυτό που μας τραβάει και να απολαύσουμε την πτώση;

Αυτό που μας τρώει, να χορτάσει δεν θα τ’αφήσουμε.

Οι άνθρωποι που κρατήσαμε στη ζωή μας καθρέφτες του πιο κρυφού μας εαυτού.

Είμαστε αυτό που προσπαθούμε να δείχνουμε ή αυτό που πραγματικά κάνουμε;

Είμαστε αυτά που θέλουμε;

Το πολλαπλό μας είδωλο μας γνέφει από χίλιες μεριές.

Μήπως και δεν αντικατοπτρίζουμε αυτό που διαλέγουμε να κοιτάξουμε;

Μήπως τελικά γινόμαστε αυτό που διαλέγουμε να δείχνουμε;

Τι βρίσκεται ανάμεσα σε εμάς και τα θέλω μας;

Η αλήθεια του καθενός αγκάθι γλυκό που μπήγεται στο σκληρό μας περίβλημμα, ανοίγει τρύπες κι αφήνει ευάλωτο τον πιο κρυφό μας ευατό, αυτόν που κατά βάθος μας αρέσει πιο πολύ αλλά που επιμελώς κρύβουμε.

Οι βιολέτες είναι μωβ, τα αστέρια λαμπάκια πυρακτώσεως, ο καθρέφτης παράθυρο στο άπειρο, οι άσπροι τοίχοι πανιά, τα κουπιά σπασμένα.

Οι άνθρωποι που αξίζει να κρατάμε στη ζωή μας είναι αυτοί που μας βγάζουν τον καλύτερό μας εαυτό, που μας κάνουν να θέλουμε να γίνουμε καλύτεροι αλλά και που μας θέλουν στη ζωή τους ακριβώς για τις λεπτομέρειες που θέλουμε να κρύψουμε, που ξοδεύουν χρόνο και διάθεση για να τις ανακαλύψουν.

Η χειρότερη μοναξιά αυτή που νιώθεις δίπλα σε κάποιον.

Σκατά στις ταινίες, τους ποιητές, τα τραγούδια, τα βιβλία που μας έμαθαν να αναζητάμε στον ουρανό το φεγάρι ακόμα κι όταν το πιο όμορφο αστέρι βρίσκεται μπροστά μας, να ψάχνουμε τα όνειρά μας στους ανθρώπους κι όχι τους ανθρώπους στα όνειρά μας, να μένουμε έκθαμβοι μπροστά σ’ένα ηλιοβασίλεμα αλλά να κοιμόμαστε, να ετοιμαζόμαστε να πουλήσουμε το χρόνο μας για ένα κομμάτι ψωμί, την ανατολή.

Υπερτιμημένο το ηλιοβασίλεμα, τα χρώματα της ανατολής σε ταξιδεύουν.
Τα κεράσια κιτρίνισαν, το κόκκινο αχλάδιασε.

Τα ομορφότερα χρώματα αυτά που έχουμε στο μυαλό μας.

Το πιο έντονο θα είναι πάντα αυτό που σκεφτήκαμε, με κανένα αληθινό δεν μπορέι να συγκριθεί. Είθε ο κόσμος να απαλλαγεί από προσδοκίες και απωθημένα, να μη ζει για το αύριο, σίγουρα όχι για το χθες, μόνο για το τώρα, είναι άλλωστε το μόνο που έχουμε.

Είθε ο Τουτατίς να μην μας ρήξει τον ουρανό στο κεφάλι και η επανάσταση να βγει απ’τη φυλακή του μυαλού μας και να τρέξει ελεύθερη στους δρόμους.

Γιαούρτι και κοινωνικός ανταγωνισμός

Το 1971, η Carol Downer έκλεψε ένα διαστολέα από το γραφείο του γιατρού της στο Λος Άντζελες και, με τη βοήθεια ενός καθρέφτη και ενός φακού, έγινε πιθανώς η πρώτη γυναίκα που ε΄δε τον τράχηλο της ίδιας της της μήτρας. Μέσα σε δώδεκα μήνες διηύθηνε μια γυναικεία ομάδα αυτοβοήθειας, η οποία στρεφόταν στην εναλλακτική ιατρική για να θεραπεύσει τα κολπικά απεκκρίματα με γιατρικά που υπήρχαν στο νοικοκυριό, όπως το γιαούρτι. Στη συνέχεια η κλινική δέχτηκε επιδρομή από το Αστυνομικό Τμήμα στου Λος Άντζελες και στη Downer απαγγέλθηκε η κατηγορία ότι εισήλθε σε γυναικείο κόλπο χωρίς ιατρική άδεια. Το Αστυνομικό Τμήμα του Λος Άντζελες επιχείρησε να κατασχέσει έναν κεσέ γιαούρτι ως αποδεικτικό στοιχείο, αλλά τους συγκράτησε μια γυναίκα, η οποία επέμενε πως ήταν το γεύμα της. Το περιστατικό γρήγορα έγινε γνωστό ως Το μεγάλο Φιάσκο του Γιαουρτιού και συνέχισε να εμφανίζεται στο δικαστήριο ως η Μεγαλη Δίκη του γιαουρτιού. Η Downer αθωώθηκε και με αυτόν τον τρόπο καθιέρωσε δεδικασμένο στην Καλιφόρνια: τα γεννητικά όργανα των γυναικών δεν ήταν πλέον περιοχή που προορίζονταν μόνο για άντρες.

(Linda Grant, Sexing thw Milenium, 1993, p. 179), όπως αναφέρεται στο Η τυρρανία της Υγείας, Michael Fitzpatrick



Y.Γ.1 http://www.youtube.com/watch?feature=player_embedded&v=xarOc5_WUQs
Υ.Γ.2 http://www.youtube.com/watch?annotation_id=annotation_47225&v=nyGaQTWPXQk&src_vid=xarOc5_WUQs&feature=iv
Υ.Γ.3 http://www.ellinofreneia.net/gamend.php