Το ένα δέκατο του 8, βα. αλ.

Παρά τη δήλωση του πως αυτό είναι το πρώτο του «λογοτεχνικό ατόπημα», λέγεται πως ο βα.αλ. στην πραγματικότητα έκανε την εμφάνισή του στην έντυπη λογοτεχνία κατά πάσα πιθανότητα το 2004 με τη στήλη No tears for the creatures of the night, στην τελευταία σελίδα του  περιοδικού Το Κιβώτιο[1]. Εκεί, μέσα από έξι σύντομες αφηγήσεις, καταπιάνεται με το αλλοτριωμένο σύμπαν ενός μισθωτού εργαζόμενου σε σούπερ μάρκετ και μας δίνει μια γεύση από τις καθημερινές του διακυμάνσεις: από την αποπνικτική στενότητα του σύντομου διαλείμματος για τσιγάρο ή του πακτωμένου λεωφορείου, μέχρι τις σχεδόν παραισθησιογόνες επιπτώσεις της «μελωδίας της επανάληψης».

Αυτήν τη φορά, επανερχόμενος μια δεκαετία μετά, φαίνεται πως ό,τι μας έλεγε τότε ισχύει ακόμη. Το ένα δέκατο του 8, είναι μια μοντέρνα νουάρ εκδοχή του μύθου του Ορφέα και της Ευρυδίκης, με ένα μικρό τουίστ: ο Νικήτας/Ορφέας, είναι ήδη νεκροζώντανος πριν ακόμα να ανακαλύψει την Ιωάννα δολοφονημένη. Και στην σταδιακή κατάβασή του στον Άδη είναι αναγκασμένος να διαπιστώνει σιγά σιγά αυτήν ακριβώς την απουσία ζωής μέσα στη μισθωτή συνθήκη και την καπιταλιστική πόλη. Δεν είναι τυχαίο νομίζω πως το βιβλίο ξεκινά με το πέρας των διακοπών του Νικήτα, οι οποίες -πληρωμένες διακοπές του μισθωτού προλετάριου- είναι σημαντική στιγμή στον κύκλο της εικόνας της κατανάλωσης, μια στιγμή τοποθετημένη στο επέκεινα, de facto επιθυμητή και ως εκ τούτου χρήσιμη για την φετιχοποίηση της πραγματικής διάστασης της αλλοτριωμένης δραστηριότητας[2]. Ο Νικήτας ωστόσο φαίνεται να είναι αμφίθυμος και ψυλλιασμένος για το ρόλο των διακοπών, άλλωστε δεν είναι προλετάριος της μεταπολεμικής Γαλλίας, αλλά τρώει στη μάπα την Ελλάδα της κρίσης. Κι όμως παρόλα αυτά ακόμα ταξιδεύει με αυτήν την ανυπομονησία του ανθρώπου που επιστρέφει στην προσωρινή γαλήνη του μικρού ιδιωτικού του κήπου. Η δολοφονία της Ιωάννας φαίνεται να είναι λοιπόν εκείνο το χαστούκι που τον ξυπνάει από την ψευδαίσθηση, αυτή η βίαιη παραβίαση του τελευταίου καταφυγίου της επιθυμίας του, είναι το γεγονός εκείνο που τον αφήνει έκπληκτο και μουδιασμένο μπροστά στη διαπίστωση πως όλα έχουν υπαχθεί.

Έτσι περιφέρεται στην πόλη σαν τον Στσεγκλώφ προσπαθώντας να αναδιατάξει τα όρια της, να γκρεμίσει τα τείχη της και να διαρρήξει τις άμυνες της. Η άρπα του όμως -ένα cd player που χοροπηδάει μεταξύ πανκ, γκάρατζ, φολκ και σόουλ- αντί να ζωντανεύει τις πέτρες και να ημερεύει τα σκυλιά, φτύνει φωτιά και σφαίρες. Τα τραγούδια που συνοδεύουν το κείμενο, είτε σαν τίτλοι είτε στη ροή του, παίζουν αυτόν το ρόλο: είναι αποτυχημένες απόπειρες να συντηρηθεί ένας κόσμος που έχει ήδη καταρρεύσει, απελπισμένες προσπάθειες ανεύρεσης νοήματος στο παράλογο. Κι όταν οι απόπειρες αποτυγχάνουν οριστικά, ο Νικήτας στο χέρι του δεν κρατά πλέον την άρπα του Ορφέα αλλά το περίστροφο του Μπρετόν, εξαντλημένος και αποφασισμένος να πυροβολήσει το πλήθος …ξεκινώντας βέβαια από μπράβους, ναζί και αφεντικά.     

Το βιβλίο είναι επίσης κι ένα σχόλιο πάνω στην απώλεια, το πένθος, τη μελαγχολία, την οργή, την εκδίκηση και το θάνατο. Σε αυτό το πλαίσιο νομίζω αποκτούν ένα νόημα το αίμα, το σπέρμα, τα δάκρυα και γενικώς όλες οι εκκρίσεις με τη σωματικότητά τους, όπως αυτή βιώνεται από έναν σύγχρονο άνδρα προλετάριο. Ωστόσο θα αφήσω αυτό το δικό μου σχόλιο σύντομο και θα αποφύγω να μπω στα χωράφια της ψυχανάλυσης.

Σε ανύποπτο χρόνο και μάλλον υπό την επήρεια, ο βα.αλ. έχει προβεί στη εξής δήλωση-καρατιά στο στομάχι της μπαουχάουζ:  «θεωρώ τις εικαστικές τέχνες υπερεκτιμημένη υπόθεση»[3], προσπαθώντας μάλλον να επιχειρηματολογήσει υπέρ της πρωταρχικότητας της λογοτεχνίας ή κάτι τέτοιο. Ανακόλουθος ωστόσο στο σημείο αυτό καταφέρνει να εμπνευστεί από τη ρήση του δασκάλου της σχολής που έλεγε πώς η γραμμή ήταν βασικό συστατικό τότε που η γραφή και η ζωγραφική ήταν το ίδιο πράγμα[4] και να φτιάξει ένα κατά τη γνώμη μου πολύ ωραίο εξώφυλλο που προσπαθεί να συντήξει κατά έναν τρόπο τη γραφή του και την εικαστική μορφή. Ένα τρόλεϊ με συγκεκριμένο -πολύ συγκεκριμένο- δρομολόγιο, καθορισμένο από τις ευθείες γραμμές του βιομηχανικού σχεδίου που το τέμνουν και το ορίζουν όπως περίπου οι περιγεγραμμένες ζωές των  (περισσότερων) επιβατών του. Κι ο βα.αλ. που φαίνεται να μισεί τη «φτώχεια της ευθείας γραμμής», την επενδύει με νόημα, τη στολίζει αφήνοντας ένα μικρό άνοιγμα για το στοχασμό πάνω στην αλλαγή πορείας και τον εκτροχιασμό.

Αυτό το μικρό σημείωμα δεν ελπίζει να είναι λογοτεχνική κριτική, άλλωστε μου λείπουν τα εργαλεία για κάτι τέτοιο και απ’ ότι φαίνεται μου περισσεύει η προκατάληψη. Είναι απλά και χωρίς πολλά πολλά σιρόπια ένα μικρό ευχαριστώ για τo βιβλίο αυτό που έφτασε με το ταχυδρομείο σαν υπενθύμιση: Αφήστε τους νεκρούς να θάψουν τους νεκρούς και να πενθήσουν κι αφοσιωθείτε στο να μείνετε ζωντανοί γιατί έχουμε δρόμο μπροστά[5].

http://www.kinoumenoitopoi.gr/el/vivlio/ena-dekato-toy-8

https://www.facebook.com/toenadekatotou8?pnref=lhc

http://toenadekato.tumblr.com/

https://www.mixcloud.com/zoundmine/8-eight-track-edition/

---

[1] http://tokivwtio.blogspot.co.uk/ και http://mutantjazs.blogspot.co.uk/2008/06/prequel.html

[2] Γκυ, φυσιγκά

[3] Απομαγνητοφωνημένες υποκλοπές συνομιλιών με τον βα.αλ., καλοκαίρι 2012.

[4] Πάουλ Κλεέ, Σημειωματάρια

[5] https://www.marxists.org/archive/marx/works/1843/letters/43_05.htm

Eat The Rich

Even if there's a fungus living between my toes that speaks to me. Even if a fungus told me to kill you, even then your death is justified because of where you stand on the earth. Even a parasite living in my brain. Even then. It relays messages to me from outer space. Even then the crime is real because you're a figure whose thoughts and acts affect everybody, people, everywhere. I have history, as you call it, on my side. You have to die for how you think and act. For your apartment and what you paid for it. For your daily medical checkups. This alone. Medical checkups every day. For how much you had and how much you lost, equally. No less for losing it than making it. For the limousine that displaces the air that people need to breathe in Bangladesh. This alone.

p.s. βαρετη ταινία, αλλά άφησε υπόνοιες για ένα καλό βιβλίο

48ωρη Απεργία

Το πρωί περιπλανήθηκα στο κέντρο της πόλης, όχι χωρίς σκοπό όπως έκαναν οι καταστασιακοί, αλλά για δουλειές. Είδα τις αντιθέσεις της προαπεργιακής, φεστιβαλικής πόλης σε κρίση. Υπερήλικοι ρακοσυλλέκτες, επαίτες μπροστά σε εκκλησίες, έλληνες καταναλωτές, ρομά διαβάτες, ένας περουβιανός (;) φλουτίστας, αφρικανοί χαϊμαλιο-κομποσκινάδες, κύπριοι βιτρινάδες - είναι άραγε αναλογικά περισσότεροι οι κύπριοι που καταναλώνουν (;), εργαζόμενοι σε κίνηση, εργαζόμενοι καθηλωμένοι σε γραφεία, εργαζόμενοι σε φανάρια, γέροι σε ουρές, ένας φοιτητής που προσπαθούσε να στείλει τα χαρτιά του για εράσμους - του φάνηκαν πολλά τα 6,7 ευρώ συστημμένο(;),  απεργοί ταξιτζήδες, γκλαμουράτοι εργαζόμενοι του φεστιβάλ, γκλαμουράτοι καφεδάκηδες του παρακείμενου καφέ, ένας μίμος ακίνητος στα άσπρα, ένας βιβλιόφιλος που είχε καθυστερήσει το βιβλίο του και έλαβε επίπληξη... "αλλά από την επόμενη φορά", ένας γέρος που έφαγε επιδεικτικά την θέση μιας κοπέλας στην τράπεζα, κάποιος που κοιτούσε το δίσκο των garvitysais_i σε βιτρίνα, δυο κορίτσια που μοίραζαν διαφημιστικά, ένας απεργός που ζήτησε διαφημιστικό και κοίταξε τον πισινό της μίας εκ των δύο και μετά χαχάνισε στο διπλανό του. Χρυσαυγίτες δεν είδα αλλά τους αισθανόμουν στην οσμή των κάδων όποτε περνούσα από δίπλα.

Είχε επίσης συγκέντρωση το σωματείο ταξιτζήδων ο ερμής, με πανώ στην αριστοτέλους. Έψαξα για κάνα κείμενο, δεν είχαν. Ρώτησα τι γίνεται εδώ, τι είστε, απεργείτε, για να λάβω μονολεκτικές απαντήσεις...

Πήγα να κλείσω εισιτήριο για μια ταινία του φεστιβάλ, η ταινία παιζόταν σε μέρα απεργίας και είχα ηθικά διλήμματα. Πήγα στις πληροφορίες, ρώτησα τι γίνεται με την απεργία. Μου είπαν ότι δεν υπάρχει πρόβλημα, οι προβολές γίνονται κανονικά, μόνο τα λεωφορεία απεργούν. Ρώτησα εσείς δεν απεργείτε, διευκρινίζοντας την ουσία του προβληματισμού μου. -Όχι δεν απεργούμε. Τελικά προτίμησα να κλείσω εισιτήρια για διαφορετική μέρα, αφού συμβουλεύτικα και τους συνοδούς μου...

Είχα και ένα ερώτημα να θέσω σχετικά με τις μικροσχέσεις στο χώρο εργασίας και την πολυπλοκότητά τους αλλά θα το αποφύγω. Αντί για αυτό θα βάλω παρακάτω ένα εξαιρετικό διήγημα από τη συλλογή "Αμερικάνικη Προλεταριακή Λογοτεχνία - επιλογή" των εκδόσεων Σύγχρονη Εποχή. Έχει να κάνει με μια απεργία ταξιτζήδων στις ΕΠΑ (sic), όπου ο συγκεκριμένος κλάδος αποτελείται από μισθωτούς εργάτες μεγάλων εταιριών - κάτι που καθώς φαίνεται ήταν/είναι και ο εδώ προσανατολισμός του κράτους. Αφιερωμένο σε όσους/ες σπάνε καθε τόσο τα νεύρα τους στις δουλειές τους για να μπορούν να απεργήσουν από κοινού με συναδέλφους τους και σε όσους δεν τα καταφέρνουν ακόμα.

Απεργοσπάστη! του Αlbert Ηalper (μτφ. Νίκος Σαραντάκος)

Scab Albert Halper Greek

Υ.Γ. εδώ ένα κείμενο για όσους είναι συνηθισμένοι να συνοδεύουν την πράξη από τη θεωρία: Η δική μας στρατηγική στη συγκυρία… του mr_sun_light

σκουληκιασμένη γαλέτα - τυρί τεμπεσίρι

"Ήδη τότε δεν έλειπαν οι Άραβες. Μήτε οι μαύροι. Μήτε οι Βιετναμέζοι, οι Έλληνες, οι Αρμένιοι, οι Πορτογάλοι. Χωρίς πρόβλημα όμως. Η οικονομική κρίση το δημιούργησε το πρόβλημα. Η ανεργία. Όσο ανέβαινε η ανεργία τόσο πιο πολλούς τους βλέπαμε τους μετανάστες. Νόμιζες ότι ο αριθμός των Αράβων αυξανόταν σε αναλογία με τις στατιστικές της ανεργίας! Το άσπρο τους το ψωμί, οι Γάλλοι το έφαγαν τη δεκαετία του '70. Τώρα όμως δεν έπρεπε να έρθουν άλλοι να τους πάρουν έστω κι ένα ψίχουλο. Οι Άραβες να τι έκαναν: μας έκλεβαν τη μιζέρια από το πιάτο μας!"

Ζαν-Κλωντ Ιζζό,  απόσπασμα από Το μαύρο τραγούδι της Μασσαλίας

"Τον φοβόμουνα πάντα το θείο μου. Ήταν άγριος και κακός σε μένα, όπως και στους ναύτες του. Κάλλιο σκλάβος στ' Αλιτζέρι — παρά με το Μιχαλολιάκο, έλεγαν για να δείξουν την απονιά του. Ό,τι παστό παλιοκρέατο, μουχλιασμένος μπακαλάος, αλεύρι πικρό, σκουληκιασμένη γαλέτα, τυρί - τεμπεσίρι, στην αποθήκη του Μιχαλολιάκου βρισκότανε. Κι ο λόγος του πάντα προσταγή, αγριοβλαστήμια και βρισίδι. Μόνον απελπισμένοι πήγαιναν στη δούλεψη του. Μα ο μαγνήτης που έσερνε την ψυχή μου έκανε να τα λησμονήσω όλα. Να πατήσω μια στην κουβέρτα, έλεγα, και δουλειά όση θες."


Ηλίας Κασιδιάρης, απόσπασμα από τα Λόγια της Πλούτσας

The way blacks dance

Με τον τρόπο που χορεύουν οι μαύροι, τον τρόπο που κάνουν έρωτα τα λιοντάρια, τον τρόπο που ουρλιάζουν οι λύκοι από την πείνα, εσύ κλαις, ανοίγεις τις φλέβες σου με λέξεις. Είναι πιο δυνατό από εσένα. Το βιβλίο είναι μια λερναία ύδρα εγκατεστημένη στο κεφάλι σου· σε καταβροχθίζει μέχρι την τελευταία σταγόνα αίματος.
Καθηλωμένη σε αυτό σταματάς να υπάρχεις. Δεν υπάρχουν πια ώρες, δεν υπάρχει πια μέρα, δεν υπάρχει πια νύχτα. Η μόνη αγάπη που σου απομένει είναι μια σιωπηλή λερναία ύδρα που καταβροχθίζει τα σωθικά σου. Ναι, αυτό είναι το γράψιμο. Να αδειάζεις τον εαυτό σου μέχρι το μεδούλι, να ζεις μια άλλη ζωή, να πιάνεσαι σε ένα κείμενο, να σε παρασύρει εντός του ζωντανή. Να γελάς, να κλαις, να καίγεσαι με λέξεις, να σε ξεγυμνώνουν οι λέξεις. Να ουρλιάζεις για έλεος και να επιστρέφεις για να σε μαχαιρώσουν στο λαιμό. Να αμφισβητείς τον εαυτό σου σε κάθε λέξη, σε κάθε πρόταση. Να δίνεις λαρύγγι στη σιωπή. Να ξέρεις ότι τίποτε δεν τελειώνει ποτέ, τίποτα δεν καθιερώνεται. Ότι πρέπει να ξαναρχίσεις κάθε φορά, να ρισκάρεις το δέρμα σου στο πιο μύχιο του κάθε μέρα, να χάσεις τα πάντα, να ξανακερδίσεις τα πάντα.
Το βιβλίο το οποίο είναι πιο δριμύ από έναν εραστή, το αγαπάς, παραδίνεσαι σ' αυτό, το μισείς. Παλεύεις μαζί του στα κρυφά, το στολίζεις και το ζωγραφίζεις με εξαίσια χρώματα όπως ένα τρελό είδωλο, μέρα τη μέρα δηλητηριάζεις τον εαυτό σου με αυτό. Κι έπειτα, όταν το μαρτύριο ολοκληρωθεί, όταν πιστεύεις ότι είσαι επιτέλους ελεύθερος, άλλο ένα ουρλιαχτό ξεπετιέται.
Όνειρό μου θα ήταν να ζω σ' ένα νησί, να φωλιάσω σε ένα βράχο, με τεράστιες, ευγενικές σαύρες σαν μοναδικούς μου αναγνώστες, οι οποίες θα έρχονταν, με τα προστατευτικά τους καύκαλα, να φάνε φύκια από το χέρι μου, με τον άνεμο και τα κύματα μοναδική μουσική. Δε θα υπήρχε άλλο ανάγκη να γράφω εκεί. Θα ήμασταν γυμνοί, λουσμένοι στο φως, αναπαυόμενοι σε μια σιωπή πιο όμορφη από οποιοδήποτε βιβλίο.
Και ο έρωτας θα ήταν ένα ψηλός μαύρος μάγος με εβένινο φύλο, που θα έλαμπε με μοσχοβόλο ιδρώτα, που θα παντρευόταν, πάνω στο κορμί μου, το ρυθμό της θάλασσας. Και θα πήγαινα για ύπνο, δεμένη με τους κρίκους των μακριών μαύρων πυθώνων του. Λευκός μάγος, μαύρος μάγος, τι σημασία έχει, αρκεί η μαγεία να μας ξεπερνά.
Να γράφεις είναι να σκοτώνεις, είναι να κυλιέσαι γυμνή στη στάχτη, είναι να δραπετεύεις στην αυτοκτονία και στην τρέλα. Φτύνεις στο πρόσωπό του, δευτερόλεπτο το δευτερόλεπτο σκίζεις από πάνω του τα ζωντανά του μυστικά από τη σήψη και πεθαίνεις απ' αυτό. Γράφω για να ξεράσω τον εαυτό μου όπως φτιάχτηκα, γράφω για να διαιωνίσω τον εαυτό μου με τον τρόπο που αγαπήθηκα και πληγώθηκα, χαϊδεύτηκα και αναζωογονήθηκα. Καμιά πράξη δεν είναι λογική αν δεν φλέγεται, στη ρίζα των εαυτών μας, από τις κρυμμένες μας επιθυμίες. Πρέπει να τους δονεί επί πόνου θανάτου.

Grisélidis Réal, από το “Γιατί Γράφω”,
Gazette de Lausanne, 3 Απρίλη 1971.



Υ.Γ. καμιά φορά όταν ακούω τον αράπη του ζαμπέτα στο μυαλό μου έρχεται ο άλλος αράπης εκείνος με το δρεπάνι

Noir Christmas

To ΜΟΝΕΥ, γνήσιο techno της νουάρ ποντιακής παράδοσης, είναι μια ιστορία από τα παλιά τοποθετημένη στο αόριστο μέλλον της μπαγκαζιέρας μιας XT 650 supermoto, εξιστορημένη με απόλυτη πιστότητα 95%. Πνευματική παρθενογέννηση του άστοργου Τάκη Σιδερίδη, καταδιώκει ευσυγκίνητους μπάτσους, βαποράκια με τσαγανό, πρώην παλαιστές με επιχειρηματικό μυαλό, νομάρχες σκέτους, ένας τραγικός διαγωνισμός ομορφιάς, ακόμη και ρώσους ελεύθερους σκοπευτές με οικογενειακά ζόρια, ενώ στο μάτι του αναγνώστη μια βαλίτσα με τηλεοπτικά κέρδη, ένα Luger περίστροφο, ένα ημι-αυτόματο PSG 1 και η φρέσκια πένα ενός πόντιου κόνδορα που ψάχνει να τραβήξει από την νεοελληνική έρημο χαρακτήρες και ήρωες με αντίτιμο λογικό. Υπάρχει και μια γυναίκα. Ορφανή. Το τέλος το γνωρίζετε καλά κι ας μη το αναγνωρίζετε, θέμα δικό σας και του ευσυνείδητου εξομολογητή σας , μα τη διαδρομή μέχρι εκεί σίγουρα δεν θα τη λησμονείσετε κι ας μην έχετε πληρώσει για το εισητήριό σας.

Το MONEY εκδίδεται σε σαμουά χαρτί 80γρ. και εξώφυλλο Modigliani 260γρ. χωρίς αυτιά από δύο σπονδυλωτούς φίλους της FORGERY PUBLICATIONS χάρη σε έναν τρίτο άσπονδο και τη χρηματοδότηση ακόμη περισσότερων. Διαβάζεται το χειμώνα στο λερναίο μετρό της Θεσσαλονίκης με κονιάκ με μια φλούδα πορτοκάλι και ηλεκτρονικό τσιγάρο, ενώ διατίθεται από κεντρικά βιβλιοπωλεία και περιφερειακούς φίλους προς 4 Ευρώ το αντίτυπο. [http://filmsail.blogspot.com/2011/12/money.html]

Αγαπητό ημερολόγιο

"Έκλεισε την πόρτα πίσω του και κοντοστάθηκε στο κατώφλι περιμένοντας ν' ακούσει ένα λυγμό, μια κίνηση, ένα σώριασμα. Τίποτε. Σιωπή. Κατεβαίνοντας στη σκάλα, ο Ανρί σκεφτόταν αυτά τα σκυλιά που τους κόβουν τις φωνητικές χορδές πριν τα υποβάλλουν στο μαρτύριο της ζωοτομίας. Μέσα σ' όλο τον κόσμο ούτε ένα ίχνος του πόνου τους. Θα ταν λιγότερο αβάσταχτο αν τ' άκουγες να ουρλιάζουν." [οι μανδαρίνοι-σιμόν ντε μποβουάρ]

το παραπάνω βιβλίο μου φάνηκε εξαιρετικά φλύαρο. θα μπορούσε να είχε γράψει ότι έγραψε στις μισές σελίδες και να μη ξοδέψει ούτε το χαρτί ούτε το χρόνο μου. θα μου πεις βέβαια αμα ήθελες να μη το διάβαζες, δεν είσαι υποχρεωμένος να υφίστασαι τη μαλακία του καθενός, αλλά μάλλον το έκανα και για λόγους εκπαιδευτικούς παρά για αναψυχή και μόνο. οι διθύραμβοι στο οπισθόφυλλο και τα βραβεία και τα λοιπά επίσης υπερβολικά μου φάνηκαν. το απόσπασμα όμως αυτό μου κόλλησε. αφενός γιατι δεν είχα υπόψιν μου αυτή την πρακτική με τις φωνητικές χορδές κι αφετέρου γιατί η ζωοτομία και οι τέχνη είναι δυο κατηγορίες που προσφέρονται για συνειρμούς. Θυμήθηκα λοιπόν εκείνο τον ηλίθιο που είχε βάλει ένα σκυλί να πεθάνει της πείνας και το ονόμασε τέχνη, θυμήθηκα τον ντεμιαν χιρστ με τον καρχαρία του και τα άλλα σφάγια, τον οττο μιουλ και τις περφόρμανς του με τα σφαγμένα πουλερικά. Σκέφτηκα επίσης τη μαργαρίτα καραπάνου να μιλάει για τους γάλλους υπαρξιστές και λοιπούς καλλιτέχνες και σκέφτηκα ότι για να είσαι καλλιτέχνης πρέπει να είσαι αναγκαστικά και λίγο "ζωοτόμος". Αν μάλιστα εντάξεις στα πειράματά σου και μερικούς ανθρώπους η αναγνώριση και η καταξίωση είναι σίγουρη.

Ένα βιβλίο που παρουσιάζει πολύ καλύτερα τη ζωή αυτού του ανθρώπινου υποείδους, των "διανοουμένων", αν και μιας άλλης εποχής είναι το white noise του DeLillo. Εκτυλίσεται στην αμερική του ογδόντα με φόντο τα σενάρια περί πυρηνικής καταστροφής. Νομίζω ότι όσοι απο μας έχουμε πάρε δώσε με τέτοιους ανθρώπους, θα τους αναγνωρίσουμε σίγουρα μέσα σε αυτό το βιβλίο, τις ανησυχίες τους, τον τρόπο που σκέφτονται κ.λ.π. Που και που μπορεί να βρούμε και στοιχεία του εαυτού μας, εγώ το έπαθα πάντως και χασκογελούσα με τη δεξιοτεχνία με την οποία περνάει μια λεπτή ειρωνία μέσα στο κείμενο. Στο κεφάλαιο για το αντιπυρηνικό κίνημα στο Midnight Oil στο οποίο συμμετείχε σημαντικό μέρος του διανοητικού προλεταριάτου των περιχώρων των πόλεων της αμερικής , έχει μια πολύ ωραία κριτική για την καταστροφολογία. Για το πως ο διανοούμενος προσπαθεί να δικαιολογήσει την ύπαρξη του και να διασώσει την αναγκαιότητά του κοινωνικού του ρόλου. Κι αυτό τώρα μου ήρθε....

Απλη ασυμφωνία χαρακτηρων

"Ο Γκέοργκ άλλαξε από τότε που μπήκε στο στρατό.Το γεγονός ότι ο πατέρας του ακριβώς; εκείνη την εποχή είχε περιπέσει σε δυσκολίες, πάνω απ' όλα όμως εκείνη η "βαρεμάρα, αυτή η απερίγραπτη βαρεμάρα του στρατού", είχαν πλήξει άσχημα τον καλό και υγιή νεαρό, που ήταν εργατικός και γεμάτος από τη χαρά της ζωής, τον άλλαξαν, "τον έκαναν κακό, σχεδόν κακότροπο". Ο εισαγγελέας ευγενικά αλλά σταθερά, διέκοψε τον ιερέα και είπε πως κάποιος ο οποίος μέσω της θητείας του σε έναν δημοκρατικό θεσμό όπως ο ομοσπονδιακός έγινε κακος, ναι κακότροπος - πράγμα βέβαια που μπροστά στα φρονήματα και το βιογραφικό της συνολικής φιλοσοφίας ζωής του πατέρα γκρουλ, όπως παρουσιάστηκε εδώ, δεν τον εκπλήσει-, θέλει δηλαδή να πει ότι όποιος έγινε εκεί κακότροπος θα πρέπει να είχε κάποια ορισμένη προδιάθεση γι' αυτό και η ερώτησή του προς το σεβαστό ιερέα: Πως ακριβώς εκδηλώθηκε η κακοτροπία του νεαρού Γκρουλ; Ο ιερέας εξίσου σταθερά και ευγενικά όπως και ο εισαγγελέας διαφώνησε με την άποψή του για την προδιάθεση που χρειάζεται ένας νέος άνθρωπος για να γίνει κακός, ναι , κακότροπος, μέσω της στρατιωτικής θητείας. Τίποτα δεν είναι πιο καταστρεπτικό για έναν νέο άνθρωπο από την παρατήρηση και την εμπειρία μιας τέτοιας τεράστιας οργάνωσης, η σημασία της οποίας συνίσταται στην παραγωγή παράλογων ματαιοτήτων, σχεδόν του απολύτου μηδενός, δηλαδή του παραλόγου. Αυτή είναι η άποψή του για την υπόθεση και άλλωστε πρέπει και αυτός ο ίδος να είχε μια προδιάθεση προς την κακοτροπία αφού , το 1906 όταν υπηρέτησε ένα χρόνο ως εθελοντής στο πυροβολικό, η εμπειρία του από τη στρατιωτική ζωή ήταν ένα "κακόβουλος πειρασμός του μηδενισμού".
[...]
"Ο στόλφους τον ρώτησε επίσης γιατί έγινε στρατιώτης. Εκείνος απάντησε ότι είχε δώσει εξετάσεις και είχε αρχίσει να σπουδάζει Κοινωνιολογία. Μετά όμως λογάριασε τις απολαβές στον ομοσπονδιακό στρατό, έλαβε υπόψιν του επίσης τον αργό ρυθμό εργασίας σε αυτόν και έφτασε στο συμπέρασμα ότι, αν υπηρετήσει τουλάχιστον δώδεκα χρόνια, θα απολυθεί στα τριάντα του με μια ζουμερή αποζημίωση. Αν δε εντωμεταξεί έχει μαζέψει και οικονομίες θα μπορεί στη συνέχεια να ανοίξει ένα γραφείο στοιχημάτων. [...] Λίγο προτού πραγματικά αναγκαστεί ο πρόεδρος να τον διακόψει, είπε ακόμα πως στο στρατό λατρεύει ακριβώς αυτή τη συμπυκνωμένη βαρεμάρα. ¨οταν με βαρεμάρα και σχεδόν με απραξία λάποιος κερδίζει χρήματα και στο τέλος αποκτά και μια παχυλή αποζημίωση, ναι , αυτό είναι πολύ ευχάριστο. [...] εκτός αυτού έχει ανακαλύψει ότι η βαρεμάρα και η απραξία -εκτός βέβαια από ορισμένες χημικές ενώσεις- είναι τα καλύτερα ερεθιστικά, που ονομάζονται και αφροδισιακά, και για ερωτικά, δηλαδή σεξουαλικά βιώματα ενδιαφέρεται πολύ"

το τέλος ενός υπηρεσιακού ταξιδιού, χάινριχ μπελ, 1966

L8 octbr myass review

Ξεκινάμε αυτό το επαιτιακό μαηας ρηβιού (κλεισαμε τρία και το γιορτάζουμε) παραδοσιακά με τα βιβλία που ξέχασα στο προηγούμενο μαηας

1. Γυναίκες στην πυρά . βιβλίο για το κυνήγι μαγισσών στην αρχή του καπιταλισμού. Μπροσούρα που καλύπτει σημαντικές ελλείψεις πάνω στο θέμα με το οποίο δεν έχουμε πολυασχοληθεί. Είναι ευχάριστo που σύντροφοι αξιοποιούν οσα διαβάζουν με τέτοιο τρόπο. κι ακόμη πιο ευχάριστο που η ελληνική μετάφραση αυτής της δουλειάς προέκυψε από τα μαθηματα αυτομόρφωσης της λαικης συνέλευσης αγίου δημητρίου

2. ένας τσετσένος σκύλος στη μασσαλία. ευκολοδιάβαστο βιβλίο, ευχάριστο, λίγο μπουρλέσκ σε κάποιες στιγμές και μάλλον όχι νουάρ παρόλο που έτσι γράφει το εξώφυλλο. αν και δεν ξέρω πως ορίζεται το νουάρ. ο ορίτζιναλ τίτλος είναι ένας τσετσένος σκύλος, το "στη μασσαλία" υποθέτω είναι επιλογή που συμβαδίζει διαφημιστικά με την προσθήκη του "νουάρ" στο εξώφυλλο. είναι το νουάρ στη μόδα? μπα? δεν το χα πάρει χαμπάρι

3. αμερικάνικη προλεταριακή λογοτεχνία - επιλογή, σύγχρονη εποχή. βιβλίο που υπήρχε κάμποσα χρονια στη βιβλιοθήκη αλλά δεν το είχα ανοίξει μέχρι που διάβασα αυτά εδώ http://panokato.blogspot.com/2010/07/blog-post_23.html . Μέχρι και τον πρόλογο προσπάθησα να διαβάσω - δεν τα κατάφερα - τόσο ψήθηκα... Γενικά το βιβλίο τα σπάει και είναι εκπληκτικό σε έκδοση του κκε να διαβάζεις για τους wobbllies (αναφέρονται ως Β.Ε.Κ.ίτες - πως λέμε κνίτες), για άγριες απεργίας και συγκρούσεις με μπάτσους, για σαμποτάζ κ.λ.π. Αλλά άμα συμβαίνουν στην αμερική αυτά καλά είναι, στην ελλάδα τα κάνει η ασφάλεια... τέσπα. τέλειο βιβλίο κατά τα άλλα. το αγαπημένο μου διήγημα είναι ο απεργοσπάστης... απλά τα σπάει ο απεργοσπάστης!

4. "Όποιος διαβάζει πολύ παραμορφώνεται" είναι μια αγαπημένη ρήση της φούσκας, την οποία προσπαθώ τελευταία να επαληθεύσω πειραμάτικά. Ο φουκώ στην ιστορία της τρέλας λέει ότι 17ο αιώνα ήταν συνήθης άποψη το ότι η λογοτεχνία και το θέατρο τρελαίνουν, ειδικά τις "ευαίσθητες γυναίκες" που είναι επιρεπείς σε τέτοιες μπαρούφες.

"Ο λακάν υπέδειξε πολύ ξεκάθαρα της επιλογή που έχει το υποκείμενο εάν ο Άλλος δεν υπάρχει και υπάρχει το πραγματικό. Οι δυο βασικές στάσεις που είναι δυνατόν να υιοθετήσει κάποιος απέναντι στο πραγματικό, είναι σύμφωνα με το λακάν, είτε η τρέλα είτε η διανοητική καθυστέρηση" > από το θεωρία της ψυχαναλυτικής θεραπείας του ζακ αλέν μιλλέρ. στο ίδιο βιβλίο το κεφάλαιο παρτενέρ-σύμπτωμα μου φάνηκε πολύ ενδιαφέρον - μ έβαλε και σε διάφορες σκέψεις για τον ανδρισμό μου. λέω να πάω στο στρατό μόνιμος για να τον τονώσω αμα είναι - κρυάδες. στ αρχίδια σας ε? χεστηκα.

η μπάτλερ αναφέρει πως στον πρώτο τόμο της γαλλικής έκδοσης της ιστορίας της σεξουαλικότητας υπάρχει κ το ημερολόγιο της http://en.wikipedia.org/wiki/Herculine_Barbin ξέρει κανένας για καμιά ελληνική έκδοση του βιβλίου που να το έχει???

ορίστε κι άλλες φουκωικές μαλακίες απαυτές που διαβάζω τελευταία, όπως θα λεγε κι ενας φίλος. http://athens.indymedia.org/front.php3?lang=el&article_id=649380#649384

μόλις αποφάσισα ότι τα μαη ασσ ρηβιούζ σταματάν εδώ, γιατί είναι χαζομάρες. ο μον ντιε, κελ καταστροφ... να πάρτε μερικά βιντεάκια



υπάρχει τραβεστί που είναι υψηλόβαθμο στέλεχος σε μια τράπεζα ... αξιοπρεπέστατο (σικ). η μπέττυ γεννηθηκε στις ιστορικές φέρες έβρου...

ακούω: σέητζ φρανσις - λάη(φ), ταραντέλα - εσκελλέτοσ,
το καινούριο του μ.δέλτα - όχι πολύ καλό δυστυχώς...

Σάμμερ Ρηβιού Μάη Αςς

"Αν θέλετε να υποχωρήσετε μπροστά στην πραγματικότητα διαβάστε φίλιπ ροθ, διαβάστε τους κατεστημένους συγγραφείς των μπεστ σέλλερς" γράφει ο φίλιπ ντικ κάπου στην εισαγωγή του do androids dream of electric sheep? Εγω το έκανα' και το πρώτο, αλλά και να διαβάσω φίλιπ ροθ. Για μπεστ σέλλερ διάλεξα το τελευταίο τεύχος του soul, δεν ξέρω αν πιάνεται, α! και τον χρηστίδη' αυτό πιάνεται σίγουρα. Στο παντρέυτηκα έναν κομμουνιστή ο ροθ σου αφήνει στο τέλος τη γεύση αυτή του σοφού γέρου που ως γέρος είναι και συμβιβασμένος. όμως ξέρει να λέει καλές ιστορίες, άλλο αν το ηθικό δίδαγμα δεν είναι αυτό που θέλεις... δεν μπορείς παρά να ακούς προσηλωμένος, ε και από ευγένεια, κουνάς και το κεφάλι με συγκαταύαση όταν παρεμβάλονται και αναφορές στο απόσταγμα της ζωής, στα μεγάλα συμπεράσματα και τις ανασκοπήσεις των λαθεμένων επιλογών και των ουτοπικών λαθών και ονειροπολήσεων της νεότητας.

ο στήβεν σέριλ δεν ξέρω αν είνα μπεστσελεράς, όμως το "ο μινώταυρος κάνει διάλειμμα για τσιγάρο" έχει αυτά τα amazing, extraordinary, magnifique και τέτοια στο εξώφυλλο. Ο μινώταυρος εκπεσών, αξανθρωπισμένος, σε σύγκρουση με την τερατώδη φύση του δουλεύει μάγειρας σε ένα εστιατόριο και προασπαθεί να προσαρμοστεί σε μια ημι-αφιλόξενη καθημερινότητα. Καλή ιδέα, άσχημα εκτελεσμένη. Με μόνο ίσως ενδιαφέρον στοιχείο την αδυναμία του Μ να μπει (αλλά και απέχθεια του προς) στις ανδρικές παρέες - Ένα τέρας αποκλεισμένο από τις ανόσιες φαλλοκρατικές συμμαχίες. Καλό. Να μην το διαβάσετε εκτός κι αν σκοπεύετε να το ξαναγράψετε, αλλά καλύτερα, ή να το κάνετε ταινία. Ένα κακό βιβλίο μπορεί να γίνει καλή ταινία λέει ο ταρκόφσκι (τι γνώσεις έχω ο άτιμος. σματς, σμουτς (σ.σ. με φιλάω) ).

"Ο αρσέν λουπέν και το κρυστάλλινο πώμα" - κλασσικός. Πολύ ενδιαφέρον το παιχνίδι με το φανερό-αφανές. Ο μωρίς λεμπλάν προφανώς είχε διαβάσει το "κλεμμένο γράμμα" του Πόε -νομίζω κιόλας ότι το αναφέρει στην ροη- και έπαιξε πάνω στην ίδια ιδέα. Έχει πλάκα που το διάβασα μερικές μέρες μετά το σεμινάριο για το κλεμμένο γράμμα, του Λακάν. Τον προτείνω το συνδυασμό ανεπιφύλακτα. Ο Λακάν είναι βαρύς βέβαια αλλά το αστυνομικό μυθιστόρημα βοηθάει στη χώνεψη.

Σαρα Παρέτσκι-Ολική Αναπηρία. Αστυνομικό με ντετέκτιβ, διευθαρμένους συνδικαλιστές, μεγαλοασφαλιστές, εξεγερμένους νεολαίους, γιάπηδες κ.ο.κ. Έχει γίνει και ταινία σου λέει με την ηρωίδα του που φέρει και το όνομά της. Την έπαιζε η καθλιν τέρνερ σου λέει. Αυτή που έπαιζε και στο η μαμα παραμονεύει στο σκοτάδι, το θυμάσαι; Αυτό το χε σκηνοθετήσει ο john waters, αυτός του pink flamingos ντε! Τρελή trivia; Είμαι θυσαυρός γνώσεων λέμε. σματς, σμουτς, σματς.

"Η καθημερινή ζωή στο ψυχιατρείο"-ασημακόπουλος. Ενδιαφέρεται κανείς για αυτό το βιβλίο; Ασε καλύτερα καλοκαιριάτικα. Έχει και ζέστη, θέλουν κάθε μέρα πλύσιμο με το λάστιχο τα λάχανα...

"Εγώ έχω και αισθήματα ρε Γκεβγκέ δεν είμαι σαν αυτό το γαιδούρι"
τον έφτασαν. επιτάχυνε. επίθεση:
"δηλαδή ρε γιώργο, τι είναι ο άλλος απέναντι σου; η θήκη για το πουλάκι σου; η υποδοχή του πέους σου; το φουρνάκι για το ψητό σου; η κάλτσα σου; το γάντι σου; το σκουφάκι σου; δεν είσαι μόνος σου στο σύμπαν ρε γιώργο".
"το πιστεύεις αυτό;" ρώτησε ο λοχίας με πυρετικό ενδιαφέρον
"ποιο;"
"ότι δεν είμαστε μόνοι μας στο σύμπαν"
ο σμάχος έκοψε βήμα.
"τι εννοείς;" μουρμούρησε καχύποπτα.
"ότι υπάρχουν κάπου μακριά εξελιγμένες μορφές ζωής με υπεραναπτυγμένη ευφυία, έτοιμες να επικοινωνήσουν μ' εμάς, να μας δώσουν τα φώτα τους να μας βοηθήσουν επιτέλους να κατανοήσουμε μια και καλή τα μυστήρια της ύπαρξης και του απείρου»

«τι λες βρε ηλίθιε;»

ο σμάχος σταμάτησε και κοίταζε σαν χάχας

«ξύπνα γιώργο φτάσαμε»

είχαν φτάσει στα στάγερ. Διάφοροι φαντάροι τους κοιτούσαν απορημένοι.

[από το ο τυχερός αριθμός του δόκτορος Μπου και άλλες καλοκαιρινές ιστορίες]

Είδατε το είχα πει εγώ, πριν καν διαβάσω το χρηστίδη. πελέ ή μαραντόνα και λοιπές αναζητήσεις, το καλοκαίρι... Η ιστορία με δικαίωσε.

Ο χρηστίδης είναι οριακός για το γούστο μου' στα ευφυολογήματα του, τον αυτοσαρκασμό και αυτοχλευασμό, το παραλογο και το τυχαίο, ακροβατεί ανάμεσα στο κοινότοπο και το ευχάριστα αναγνώσιμο. Ο ΠανΚ το κάτέχει το είδος πολύ καλύτερα αλλά είναι diy τύπος και χάνει την ευκαιρία να τα τσεπώσει απ τον καστανιώτη. κρίμα για τον ίδιο (και τον εκδότη), ευχάριστο για την ανθρωπότητα. Αλήθεια ρε ΠανΚ εσύ για το χρηστίδη τι λες;

τον hans bellmer τον ανέφερα ήδη. η ανατομία της εικόνας, εκδόσεις άρκτος, σε μτφ. μιας αγαπημένης φίλης ξανθης παναγιάς. Διάβασα και ένα που δε διαβαζότανε και το άφησα μισό, αλλά δεν λέω ποιο, δεν κάνει. Γενικά θα έπρεπε να απαγορεύουν σε ανθρώπους να εκδίδουν πριν να κλείσουν τα 18. Μέχρι και ο λωτρεαμόν που γενικά βιαζόταν περίμενε μέχρι τα 22.

αυτά. βαρέθηκα να γράφω. αν τα είχα γράψει στη soul θα είχα πληρωθεί. κι αυτό με πληγώνει...

Μετάφρα του προηγού ή ... περίπου

I

"Πως θέλεις να σε φωνάζω όταν το εσωτερικό του στόματός σου παύει να μοιάζει με τα λόγια, όταν τα στήθη σου είναι γονατισμένα πίσω από τα δάχτυλά σου κι όταν τα πόδια σου ανοίγονται ή κρύβουν τη μασχάλη, όταν φλέγεται η ωραία σου μορφή...
Η φορεσιά σου θα έπρεπε λοιπόν να ταυτίζει τα στήθη σου με την εικόνα των γλουτών σου, την τυπωμένη στο τρίχρωμο ύφασμα. Οι γάμπες ανοίγουν έτσι δεξιά κι αριστερά στο μήκος των παραγεμισμένων μανικιών και οι λευκές νάυλον κάλτσες, μακριά γάντια με τριανταφυλλιές γραμμές, θα ωθήσουν τα δάχτυλά σουτ ώστε να είναι δύο φορές το μποτίνι, το τακούνι του οποίου παίρνει τη θέση ενός κορσέ του αντίχειρα και του οποίου η κόκκινη αιχμή είναι ο δείκτης.
Οι ώμοι έχουν το περίγραμμα των γοφών σου: στην πλάτη του φορέματος εμφανίζεται, αναποδογυρισμένο, το πρόσθιο μέρος σου, γυμνό, με τρόπο ώστε να ανυψώνεται ανάμεσα στους γλουτούς σου η κάθετος που στην εικόνα χωρίζει τα στήθη.
Το δεξί πόδι επαναλαμβάνεται κάμποσες φορές στα μαλλιά σου, αλλά σε αυθαίρετες διαστάσεις, επειδή τα μαύρα σου μαλλιά, στο χρώμα της πίσσας, και με τις ανταύγειες της βαζελίνης, είναι χτενισμένα σε ακανόνιστους κροσούς, ο καθένας από τους οποίους μοιάζει στο δεξι σου πόδι - μοι κροσσοί επανενώνονται στο βάθος της χαίτης σου, σε ορισμένα σημεία όπου κρύβεται ένα βλέμμα.
Όχι μικρότερα από ένα μεγάλο μάτι, τα αυτιά σου είναι τα χέρια του παιδιού που καταλαβαίνει το κεφάλι σου, καθώς το κουνάς με τα χέρια σου κι εκείνο δεν είναι μεγαλύτερο από σ'ενα που μαγαπάς..."

ΙΙ

"Ωραία μου, το πάθος σου να αποσυντεθείς διστακτικά μπροστά μου, χθες το βράδυ, η σύγχυσή σου, δεν μπορούσαν να είναι πιο θριαμβευτικά, μέχρι που να αγνοούν -και δεν πρόκειται παρά για λεπτομέρεια- πως η λευκή τράπουλα των εκατό οσταρίων του ποδιού σου ταίριαζε υπέροχα στο βελούδο των εντέρων σου.
Θέλεις να φτιάξουμε αύριο το καπέλο με τις μαύρες τουλίπες της μήτρας σου και να δοκιμάσουμε αυτή τη φορά να ανασηκώσουμε το δέρμα σου με αφετηρία τα οπίσθια στο μήκος της πλάτης μέχρι να καλύψουμε τη μορφή σου, εκτός από το χαμόγελό σου; Θα ήταν έτσι έτοιμο για το απόγευμα της κυριακής. Για τη Δευτέρα σου προτείνω το καπέλο-είδωλο, το σωσία της μορφής σου με πρότυπο τη φύση' για την Τρίτη, το καπέλο-χέρια και για την Τετάρτη το καπέλο-στήθος. για την Πέμπτη, θα τελειοποιήσουμε αυτή τη μορφή με το ρυθμό που αγαπάς, την αριστερή πτέρυγα του ιλιακού οστού της λεκάνης σου, στολισμένο με φροντίδα με μαύρη κλωστή, που θα υπογραμμίζει την επιφάνεια ακολουθώντας τη, θα σκύβει ελαφρά προς το αυτί σου και θα είσαι όμορφη. Όσο για μένα, αναρωτιέμαι αν θα φοράω το εφαρμοστό παντελόνι το φτιαγμένο από τις χωρίς ραφές γάμπες σου, κοσμημένο στο μήκος των εσωτερικών πλευρών με ψεύτικα περιττώματα.
Από τη στιγμή που θα είμαι ακινητοποιημένος κάτω απ' την πτυχωτή σου φούστα τη φτιαγμένη από όλα σου τα δάχτυλα, θα νιώθω κουρασμένος: θα έχω λύσει τις κορδέλες με τις οποίες περιβάλλεις την υπνηλία του αγέννητου καρπού σου, ενώ εσύ θα φυσάς μέσα μου το άρωμα σου και τον πυρετό σου ώστε στο άπλετο φως, από το εσωτερικό του φύλου σου να βγαίνει το δικό μου..."

[δυο πρότυπα ερωτικών επιστολών του Hans Bellmer]

Do soldiers dream of electric prostitutes?

Ένα περίεργο επεισόδιο διαβάζαμε τελευταία στις εφημερίδες,
ένας άντρας πήγε σ’ ένα απ’ αυτά τα «σπίτια»,
πήρε μια γυναίκα,
μα μόλις μπαίνουν στο δωμάτιο,
αντί να γδυθεί και να επαναλάβει την αιώνια κίνηση,
γονάτισε μπροστά της, λέει, και της ζητούσε να τον αφήσει
να κλάψει στα πόδια της. Εκείνη βάζει τις φωνές,
«εδώ έρχονται για άλλα πράγματα»,
οι άλλοι επ’ έξω δώστου χτυπήματα στην πόρτα.
Με τα πολλά άνοιξαν και τον διώξανε με τις κλωτσιές
– ακούς εκεί διαστροφή να θέλει, να κλάψει μπρος σε μια γυναίκα.
Εκείνος έστριψε τη γωνία και χάθηκε καταντροπιασμένος.
Κανείς δεν τον ξανάδε πια.
Και μόνο εκείνη η γυναίκα,
θα’ρθεί η αναπότρεπτη ώρα μια νύχτα, που θα νοιώσει τον τρόμο ξαφνικά,
πως στέρησε τον εαυτό της απ’ την πιο βαθιά,
την πιο μεγάλη ερωτική πράξη
μην αφήνοντας έναν άντρα να κλάψει στα πόδια της. [καντατα, τ.λειβαδίτης]

flash back

Η εξήγηση του γι' αυτή τη μεταστροφή; «Δεν ήξερα τα τρία κακά της μοίρας μου. Δεν ήξερα τι έλεγα». Σ" εμένα ο Γκόλντσταϊν είπε: «Μην τον ακούς. μικρέ. Ζεις στην Αμερική. Στην καλύτερη χώρα του κόσμου και στο καλύτερο σύστημα του κόσμου. Ασφαλώς και υπάρχουν άνθρωποι που τρώνε σκατά στη μούρη. Στη Σοβιετική Ένωση νομίζεις ότι δεν τρώνε σκατά: Τούτος εδώ σου λέει ότι ο καπιταλισμός είναι σύστημα άγριου ανταγωνισμού: Και τι είναι η ζωή αν όχι σύστημα άγριου ανταγωνισμού: Αυτό το σύστημα είναι σε αρμονία με τη ζωή. Και επειδή είναι σε αρμονία με τη ζωή. γι' αυτό δουλεύει. Κοίτα. ό.τι λένε οι κομμουνιστές για τον καπιταλισμό είναι αλήθεια. Κι ό.τι λένε οι καπιταλιστές για τον κομμουνισμό είναι αλήθεια. Η διαφορά είναι ότι το δικό μας σύστημα δουλεύει επειδή στηρίζεται στην αλήθεια όσον αφορά τον ατομισμό των ανθρώπων. ενώ το δικό τους δεν δουλεύει επειδή στηρίζεται σ' ένα παραμύθι περί αδελφωμένων ανθρώπων. Τόσο μουρλό παραμύθι που αναγκάζονται να παίρνουν κόσμο και να τον πηγαίνουν στη Σιβηρία για να το πιστέψει. Για να τους κάνουν να πιστέψουν στην αδελφοσύνη τους πρέπει να ελέγχουν κάθε σκέψη τους ή να τους τουφεκίζουν. Και στο μεταξύ στην Αμερική. Στην Ευρώπη. οι κομμουνιστές συνεχίζουν το παραμύθι μολονότι ξέρουν τι συμβαίνει εκείπέρα. Είναι γεγονός, για ένα διάστημα δεν ξέρεις. Αλλά δεν Ιξερεις τι; Ξέρεις τι εστί άνθρωπος. Επομένως ξέρεις τα πάντα. Ξέρεις ότι αυτό το παραμύθι αποκλείεται. Αν είσαι νέος. πάει κι έρχεται. Είκοσι, είκοσι ένα, άντε είκοσι δύο. Αλλά μετά: Δεν υπάρχει λόγος άτομο με μέση ευφυΐα να χάψει αυτή την ιστορία. αυτό το παραμύθι περί κομμουνισμού. "θα κάνουμε κάτι που δα είναι υπέροχο..." Μα αφού ξέρουμε τι είναι ο αδελφός μας. δεν ξέρουμε; Λέρα είναι. Και ξέρουμε και τι είναι ο φίλος μας, δεν ξέρουμε; Λέρα είναι κι αυτός. Κι εμείς περίπου λέρες είμαστε. Πώς λοιπόν θα είναι υπέροχο: Ούτε κυνισμός ούτε σκεπτικισμός. απλώς η συνηθισμένη ικανότητα να παρατηρούμε τους ανθρώπους μάς λέει πως αυτό αποκλείεται.

"παντρεύτηκα έναν κομμουνιστή, φιλιπ ροθ"

τι θυμήθηκα τώρα

ο σαββόπουλος πατριάρχης του γένους, ο ρεμπώ δουλέμπορος, οι ασυμβίβαστοι συμβιβάζονται, κι εγώ διαβάζω τα γραφτα τους πλέοντας στη θάλασσα της ματαιοδοξίας μου...

Άγρια αγόρια

[..]

Ξεκιναμε την Παρασκευ 23 απριλίου 1976 οι στρατιώτες πορεύονται τραγουδώντας "Hinky Dinky Parlez Vous" και "The Caissons Go rolling Along". Το τρεγούδι γίνεται όλο και λιγότερο παθιασμένο και τελικά σταματά εντελώς. Είναι προφανές ότι οι άντρες δεν είναι καθόλου σε φόραμ. Μας παίρνει έξι μέρες να φτάσουμε στο φρούριο. Τριακόσια μέτρα από το φρούριο ο Στρατηγός σηκώνει το χέρι του και σταματά τη φάλαγγα. Όλοι οι αξιωματικοί βγάζουν γρήγορα τα κυάλια. Η πόρτα είναι ανοιχτή τρεις αλεπούδες της άμμου μυρίζουν τριγύρω τον περίβολο. Σηκώνουν το κεφάλι τους και μας βλέπουν και το βάζουν στα πόδι πάνω από ένα αμμόλοφο.

Φρούριο από το Beau Geste. Ξερό πηγάδι στον περίβολο. Οι αξιωματικοί διασχίζουν άδεια δωμάτια τον ήχο των βημάων τους τον πνίγει η άμμος. Οι τοίχοι αναδίδουν μια μυρωδιά μουχλιασμένου ιδρώτα που αιωρείται σαν φάντασμα. "Αυτό θα κάνει για το καρέ των αξιωματικών".

Ο ΚΙΛΡΟΫ ΤΟΝ ΕΠΑΙΞΕ ΕΔΏ B.J. MARTIN D & D BUEN LUGAR PARA FOLLAR QUIEN ES? A.D.KID

[...]

"Με τις υγείες σας στρατηγέ χα!χα!χα!" είπε ο Ρότζερ Τζόουνς ένας από τους παλιούς του νέγρους. Στρατιώτες κυλιόντουσαν στο έδαφος κατουρούσαν τα πανταλόνια τους και τότε έπεσαν πάνω τους τα αγόρια με ξύλα γόνατα πόδια και αγκώνες. Άρπαξαν όπλα πήδησαν πίσω από μερικούς βράχους γύρω γύρω και άρχισαν να πυροβολούν στο ψαχνό. Ήταν μακελειό. Σε λίγα δευτερόλεπτα εκατοντάδες κείτονταν νεκροί υπό τα συντριπτικά πυρά των αγοριών. Και η μόλυνση απλωνόταν γρήγορα. Μια ματιά σε κάποιον που είχε πάθει κρίση και κόλλησες. Και τα φταρνίσμτα βγάζουν αέρια σαν δακρυγόνα. Δεν είναι απλώς μια πράξη εγγαστρίμυθου. Είναι ένας εκπαιδευμένος ιός δολοφόνος. Οι μισοί τουλάχιστον άνδρες είχαν προσβληθεί και όσοι δεν τεμπέλιαζαν κάπου, οι επιζώντες είναι όλοι οι κοπανατζήδες.
[...]

άγρια αγόρια, Γουίλιαμ Σ. Μπάροουζ




... ο πρεζέμπορας δ.σ. που πλέον σμπρώχνει στην αγορά σεβαστές ποσότητες εθνικής ιδεολογίας σε σκόνη, και χαπιών πατριωτικής περηφάνειας κάποτε έγραφε και διεθνιστικά αντιπολεμικά τραγούδακια. τώρα κλαίγεται που ο γιος του πήγε στο στρατό ενώ ο ίδιος έχασε την ευκαιρία να γίνει άντρας. άγριος άντρας...

Πολύ το χαρήκαμε πάντως, ε;

brainstorming από μια κουβέντα με το johnny mnemonic

"Ο Χέγκελ κάνει σε κάποιο σημείο αυτή την επισήμανση, πως όλα τα σπουδαία γεγονότα και οι ιστορικές προσωπικότητες επαναλαμβάνονται, για να το πούμε κάπως, δύο φορές. Ξέχασε όμως να προσθέσει: την πρώτη φορά ως τραγωδία, τη δεύτρη ως φάρσα"

[Κ.Μαρξ, Η 18η Μπρυμαίρ του Λουδοβίκου Βοναπάρτη]





1(α)[από κάποιο από τα "επίσημα" μμε]
Χτύπημα στο πρόσωπο με μινιατούρα του Καθεδρικού του Μιλάνου δέχθηκε ο Σίλβιο Μπερλουσκόνι την ώρα που υπέγραφε αυτόγραφα μετά από συγκέντρωση στο Μιλάνο. Ο τηλεοπτικός φακός κατέγραψε τον Καβαλιέρε σαστισμένο να καταρρέει, αιμορραγώντας από το μύτη και το στόμα. Ο άνδρας που χτύπησε τον Ιταλό πρωθυπουργό συνελήφθη.

Αρχικές πληροφορίες του ιταλικού ειδησεογραφικού πρακτορείου Ansa έκαναν λόγο για αντικείμενο που εκσφενδονίστηκε εις βάρος του Ιταλού πρωθυπουργού. Τελικά, αποδείχθηκε ότι ο 73χρονος Καβαλιέρε δέχθηκε μπουνιά -και μάλιστα πιθανώς με μεταλλική μινιατούρα του Καθεδρικού του Μιλάνου που κρατούσε στα χέρια του ο δράστης, σύμφωνα με δηλώσεις αυτοπτών μαρτύρων.

Είχε προηγηθεί μία μακρά και έντονη ομιλία του Ιταλού πρωθυπουργού μπροστά σε συντηρητικούς υποστηρικτές του στο Μιλάνο.

Ο τηλεοπτικός φακός έδειξε εικόνες του Μπερλουσκόνι να αιμορραγεί από τη μύτη και το στόμα, καθώς οι συνεργάτες τον σήκωναν στα πόδια του. Βιαστικά οδηγήθηκε στο αυτοκίνητό του, αλλά αμέσως βγήκε έξω, προφανώς θέλοντας να δείξει ότι δεν έχει τραυματιστεί βαριά.

Αφότου κοίταξε προς το πλήθος, οι συνεργάτες του τον έσπρωξαν πάλι μέσα στο πρωθυπουργικό όχημα.

Το δίκτυο SKy TG24 μετέδωσε ότι ο Σίλβιο Μπερλουσκόνι μεταφέρθηκε σε νοσοκομείο στο Μιλάνο για να δεχθεί τις πρώτες βοήθειες και θα παραμείνει για 24ωρη παρακολούθηση. «Είμαι πολύ καλά, είμαι πολύ καλά» δήλωσε από το νοσοκομείο ο Ιταλός πρωθυπουργός.

Ο δράστης, ένας άνδρας γύρω στα 30 ή τα 40, συνελήφθη αμέσως μετά το περιστατικό.

Σύμφωνα με την Corriere della Sera, μία μικρή ομάδα διαδηλωτών φώναζε συνθήματα κατά του Μπερλουσκόνι στη διάρκεια της ομιλίας. Επιχείρησαν να προπηλακίσουν τον Καβαλιέρε, χαρακτηρίζοντάς τον γελοίο. Εκείνος τους απάντησε επανειλημμένως «ντροπή σας». Ακολούθησε συμπλοκή μεταξύ των διαδηλωτών και του προσωπικού ασφαλείας.

Κατά τη διάρκεια της συγκέντρωσης ο Μπερλουσκόνι δήλωνε στους υποστηρικτές του: «Με περιγράφουν σαν τέρας, αλλά δεν νομίζω ότι είμαι, πρώτον γιατί είμαι εμφανίσιμος και δεύτερον γιατί είμαι σεμνό παιδί».

Δεν έχει γίνει γνωστό εάν ο άνδρας που επιτέθηκε στον Μπερλουσκόνι ήταν ένας από αυτούς που διαμαρτύρονταν.

1(β)[από κάποιο από τα "εναλλακτικά" μμε]

Επιστολή έστειλε στον Ιταλό πρωθυπουργό ο 42χρονος Μάσιμο Ταρτάλια, ο οποίος το βράδυ της Κυριακής πέταξε σιδερένιο αντικείμενο στον Σίλβιο Μπερλουσκόνι, τραυματίζοντας τον. Στην επιστολή ο Ταρτάλια εκφράζει τη μεταμέλειά του για την «επιδερμική, θρασύδειλη και απερίσκεπτη» πράξη του, όπως τη χαρακτηρίζει.

Ο Μάσιμο Ταρτάλια δηλώνει στην επιστολή του πως «δεν αναγνωρίζει τον εαυτό του» σε αυτήν την πράξη και τονίζει πως «έδρασε μόνος» και απέκλεισε «κάθε μορφή πολιτικής δράσης και συμμετοχής», δηλώνουν οι συνήγοροί του.

Σύμφωνα με τα τελευταία ιατρικά ανακοινωθέντα, ο Μπερλουσκόνι θα παραμείνει στο νοσοκομείο για παρακολούθηση τουλάχιστον έως αύριο.

Ο 42χρονος Ταρτάλια αντιμετωπίζει ποινή φυλάκισης από 5,5 μήνες έως 5 χρόνια, σε περίπτωση που κριθεί ένοχος.

2.

Τη στιγμή που παρουσίαζαν την βιομηχανική ζωγραφική σ' ένα εκστατικό κοινό και στους ηλίθιους σχολιαστές των εφημερίδων (πού σοκαρίστηκαν κυρίως επειδή την έκθεση του Τουρίνου συμπλήρωναν (δυο κόβερ-γκέρλς ντυμένα με βιομηχανική ζωγραφική), οι ιταλοί καταστασιακοί υποχρεώθηκαν να δράσουν και σ' ένα άλλο πεδίο.

Στα τέλη του Ιουνίου ό Νούντσιο βαν Γκουλιέλμι, ένας κατά τα άλλα εντελώς ασήμαντος νεαρός μιλανέζος ζωγράφος, θέλοντας να τον προσέξουν προξένησε μερικές ελαφρότατες ζημιές σ' έναν πίνακα του Ραφαήλ («Ή στέψη τής Παρθενου»), κολλώντας στο γυαλί που τον προστάτευε μια χειρόγραφη προκήρυξη στην οποία έγραφε: «Ζήτω ή ιταλική επανάσταση! Κάτω ή εκκλησιαστική κυβέρνηση!». Ο Γκουλιέλμι συνελήφθη επί τόπου και χωρίς να του δοθεί η δυνατότητα να πει τίποτα, γι’ αυτήν μόνο την πράξη του τον έβγαλαν τρελλό και τον έκλεισαν στο ψυχιατρείο του Μιλάνου. Οι μόνοι που διαμαρτυρήθηκαν ήταν οι σύντροφοι του ιταλικού τμήματος της καταστασιακής Διεθνούς, μοιράζοντας την προκύρηξη «Υπερασπίζετε παντού την ελευθερία» στις 4 Ιουλίου, αφού πολλοί ιταλοί τυπογράφοι φοβήθηκαν να την τυπώσουν.

Διαπιστώνουμε, έλεγε η προκήρυξη, ότι το περιεχόμενο του κειμένου που κόλλησε ο Γκιουλιέλμι στον πίνακα του Ραφαήλ (…) εκφράζει τη γνώμη ενός μεγάλου αριθμού ιταλών, ανάμεσα στους οποίους και εμείς.

Θέλουμε να επιστήσουμε την προσοχή στο γεγονός ότι θεωρούν (…) επαρκή απόδειξη τρέλλας μια πράξη που στρέφεται ενάντια στην Εκκλησία και στις νεκρές πολιτιστικές αξίες των μουσείων.
Υπογραμμίζουμε πόσο επικίνδυνο είναι ένα τέτοιο προηγούμενο για όλους τους ελεύθερους ανθρώπους και για όλη την μελλοντική πολιτιστική και καλλιτεχνική ανάπτυξη.

Η ελευθερία είναι πρώτα απ’ όλα ελευθερία καταστροφής των ειδώλων.

Το κάλεσμά μας απευθύνεται σ’ όλους τους καλλιτέχνες και διανοούμενους της Ιταλίας, για να δράσουν άμεσα με σκοπό την απελευθέρωση του Γκιουλιέλμι από την ισόβια καταδίκη του. Ο Γκουλιέλμι μπορεί να καταδικαστεί μόνο με βάση το νόμο πού άφορα την καταστροφή δημόσιων αγαθών. Σε μια δεύτερη προκήρυξη με τίτλο «Να βοηθήσουμε τον Βάν Γκουλιέλμι!», ή οποία δημοσιεύτηκε στα γαλλικά στις 7 Ιουλίου, ό "Ασγκερ Γιόρν υποστήριζε την όλη υπόθεση στο όνομα τής Κ.Δ.:

Οι λόγοι πού οδήγησαν τον Γκουλιέλμι σ' αυτήν την πράξη βρίσκονται στην καρδιά της μοντέρνας τέχνης από τον Φουτουρισμό μέχρι σήμερα. Κανένας δικαστής, κανένας ψυχίατρος και κανένας διευθυντής μουσείου δεν μπορεί να αποδείξει το αντίθετο χωρίς να λέει ψέμματα (…) Η φωτογραφία του πίνακα του Ραφαήλ είναι μια επίσημη πλαστογραφία που στάλθηκε στον Τύπο όλου του κόσμου. Οι πραγματικές ζημιές πάνω στο πανί είναι τόσο ασήμαντες που δε φαίνονται σε μια αναδημοσίευση στις εφημερίδες. Οι γραμμές που φαίνονται στην φωτογραφία, δείχνοντας μια εκτεταμένη καταστροφή του πίνακα, στην πραγματικότητα είναι ένα σπασμένο γυαλί μπροστά στον πίνακα. Αλλά κι αυτές ακόμα οι γραμμές τονίστηκαν τεχνητά στις φωτογραφίες με άσπρους και μαύρους τονισμούς, έτσι ώστε να φαίνεται η ζημιά ακόμα μεγαλύτερη. Αντίθετα ζάρη σε μια τεχνική που περίεργα πέτυχε, το κείμενο του μανιφέστου που κόλλησε ο Γκουλιέλμι στον πίνακα είναι αδύνατο να διαβαστεί στις φωτογραφίες που αναδημοσίευσαν οι ιταλικές εφημερίδες.

Την επόμενη ακριβώς μέρα άνοιγε η έκθεση του Μιλάνου. Το ιταλικό μας τμήμα, ενισχυμένο με άλλους καταστασιακούς που βρίσκονται στην Ιταλία (το Μωρίς Βικέρτ από το βέλγικο τμήμα και το Γιορν), μοίρασε στο Μιλάνο αυτές τις προκηρύξεις μέσα σε μια ατμόσφαιρα γενικής εχθρότητας. Μάλιστα μια επιθεώρηση έφτασε στο σημείο να δημοσιεύσει μια ρεπροντυξιόν του Ραφαήλ αντιπαραθέτοντας μια ρεπροντυξιόν των τρελλών που θα θέλαν να καταστρέψουν το Ραφαήλ. Ωστόσο, προς γενική έκπληξη, στις 19 Ιουλίου ο Γκουλιέλμι αναγνωρίστηκε απόλυτα υγιής από το διευθυντή του ψυχιατρείου υου Μιλάνου και αφέθηκε ελεύθερος.

Το συμπέρασμα αυτού του επεισοδίου είναι αρκετά διδακτικό: ο Γκουλιέλμι που είχε φοβηθεί πάρα πολύ, για να μην τιμωρηθεί δέχτηκε να τον φωτογραφήσουν γονατιστό να προσεύχεται στην παρθένα του Ραφαήλ, εκληπαρώντας έτσι και την τέχνη και τη θρησκεία που είχε προσβάλει. Η σωστή τοποθέτηση του ιταλικού τμήματός μας σ’ αυτή την κατά τα άλλα απόλυτα ορθολογική υπόθεση, βοήθησε να μεγαλώσει η απομόνωσή μας από τον συρφετό της ιταλικής διανόησης – που ορισμένα νοσηρά στοιχεία της (όπως ο έμπορας Πιστόι, διευθυντής της επιθεώρησης Notizie), αφού με δόλο τριγυρνούσαν τους καταστασιακούς, κατάλαβαν και φανέρωσαν καθαρά το αληθινό τους στρατόπεδο: το Μισέλ Ταπιέ, τον εξαγόμενο γαλλικό νεοφασισμό, τους παπάδες που δεν μπορούν να ξεχάσουν.

[Ειδήσεις της Διεθνούς, Καταστασιακή Διεθνής τχ. 2, Δεκέμβριος 1958]