Άλλα λόγια να αγαπιόμαστε

Στο λεξικό του Μπαμπινιώτη δίνονται δυο ερμηνείες για το ρήμα απαγορεύω. Η πρώτη λέει: επιβάλλω από θέση ισχύος να μη γίνει (κάτι), διατάζω να μη γίνει (κάτι), η δεύτερη: δεν επιτρέπω, εμποδίζω.

Σύμφωνα με την ελληνική εκδοση του Wikipedia, στο λήμμα πολιτική επιστράτευση, αναφέρονται έντεκα περιπτώσεις από το 1979 μέχρι το 2013. Οι πέντε από αυτές έχουν διαταχθεί από το 2010 έως το 2013.           

Υπάρχει μια θεμελιώδης διαφορά ανάμεσα στις προηγούμενες πολιτικές επιστρατεύσεις και στην τελευταία. Αυτή των εκπαιδευτικών μέσης εκπαίδευσης, μετά την απόφαση της ΟΛΜΕ να απεργήσει κατά τη διάρκεια των πανελλαδικών (πανελληνίων, εισαγωγικών) εξετάσεων για την πολυπόθητη είσοδο στην τριτοβάθμια εκπαίδευση.

Η ουσιαστική διαφορά είναι ότι πρόκειται για μια προληπτική πολιτική επιστράτευση. Δηλαδή, για ένα μέτρο που εφαρμόζεται πριν ξεκινήσει η απεργία. Σε όλες τις προηγούμενες περιπτώσεις, η πολιτική επιστράτευση εφαρμόστηκε αφού ο εκάστοτε κλάδος βρισκόταν σε κινητοποίηση.

Πως λέγεται λοιπόν μια πράξη (από θέση ισχύος) που επιβάλλει, εμποδίζει, διατάζει να μη γίνει μια άλλη πράξη; Έχει απαντήσει ήδη ο διάσημος φιλόλογος και γλωσσολόγος, καθηγητής Μπαμπινιώτης. Επίσης, έχει απαντήσει και ο βουλευτής-τηλεπωλητής  Γεωργιάδης, πρωην ΛΑΟΣ νυν ΝΔ, που σκοπεύει στην συνταγματική απαγόρευση της απεργίας στις πανελλήνιες εξετάσεις. Για την ιστορία, οι δύο άντρες συνυπήρξαν στο ίδιο κυβερνητικό σχήμα με επικεφαλή τον αξέχαστο τραπεζίτη-καθηγητή Λουκά Παπαδήμο. Ο πρώτος ως υπουργός Παιδείας κλπ. και ο δεύτερος ως υφυπουργός Ναυτιλίας κλπ. Βέβαια, ο καθηγητής εγκατέλειψε τον πολιτικό στίβο σε αντίθεση με τον ακάματο τηλεπωλητή και βασικό στέλεχος της κοινοβουλευτικής πληειοψηφίας, που λέει τα «σύκα-σύκα» και την «απαγόρευση-απαγόρευση» και πιθανότατα μας προετοιμάζει για τα μελλούμενα.

Το κατά πόσο το μέτρο της απαγόρευσης της συγκεκριμένης απεργίας είναι δημοκρατικό ή αντιδημοκρατικό, συνταγματικό ή αντισυνταγματικό είναι ένα επιφανειακό και σχολαστικό ζήτημα. Όταν η απεργία θεσμοθετήθηκε ως δικαίωμα και ανατέθηκε στους ειδικούς μεσολαβητές της εργασιακής δύναμης να το ασκούν, ταυτόχρονα θεσμοθετήθηκε το δικαίωμα στην εργασία. Το κεφάλαιο ποτέ δεν χαρίζεται σε κάτι τέτοια. Όταν αυτά τα δυο δικαιώματα έρχονται σε αντίθεση, τι είναι αυτό που την επιλύει;  Η απάντηση είναι προφανής: ο συσχετισμός δυνάμεων των αντιμαχόμενων πλευρών.

Άλλωστε, το κράτος καταφεύγει στο νομικό του οπλοστάσιο: Νομοθετικό Διάταγμα 17/1974 «Περί Πολιτικής Σχεδιάσεως Εκτάκτου Ανάγκης», στο άρθρο 41 (Ρυθμίσεις για την αντιμετώπιση εκτάκτων αναγκών σε περίοδο ειρήνης) του νόμου 3536/2007 καθώς και σε άρθρα του (αστικού) Συντάγματος και είναι έτοιμο να αντιμετωπίσει τις «νομικές επιθέσεις» των αντιπάλων του. Η ουσία λοιπόν βρίσκεται αλλού.

Δεν πρέπει να ξεχνάμε πως ζούμε σε ενα κράτος το οποίο λειτουργεί ως εργαστήριο για τους πειραματισμούς του σε-κρίση-κεφαλαίου. Ακόμα και ο πρώην πρωθυπουργός Γ.Παπανδρέου παραδέχτηκε δημόσια ότι «Η Ελλάδα ίσως να υπήρξε το πειραματόζωο της Ευρώπης». Και το πείραμα είναι το εξής: πως απαξιώνουμε την εργασιακή δύναμη και πως αναδιαρθρώνουμε το κεφάλαιο σε μια χώρα με τόσο ατίθασο προλεταριάτο; Ας μην ξεχνάμε ότι το Δεκέμβρη του 2008 ξέσπασε μια, «μειοψηφική» μεν, αλλά πληθωρική εξέγερση, τόσο από άποψη σύνθεσης, όσο και λόγω των «μετασεισμών» της, της επίδρασής της στις μορφές της ταξικής πάλης. Και η εξέγερση ήταν η εκρηκτική συμπύκνωση των υπαρκτών κοινωνικών τάσεων άρνησης του κράτους και του εμπορεύματος.  Οι σχεδιαστές του κεφαλαίου και το πολιτικό προσωπικό των κρατικών μηχανισμών σίγουρα δεν τα ξεχνάνε αυτά.

Η εξαγγελία της απεργίας των εκπαιδευτικών, ήταν σκάνδαλο για το κράτος καθώς στόχευε να μπλοκάρει την στιγμή που συντελείται μια από της σημαντικότερες λειτουργίες της εκπαίδευσης: της κοινωνικής διαλογής της εργασιακής δύναμης που θα αποκτήσει (υψηλή) εξειδίκευση. Και η διασφάλιση αυτής της διαδικασίας είναι τόσο σημαντική για το κράτος ακριβώς γιατί αυτή θα είναι η γενιά των εξειδικευμένων προλετάριων που θα δεχτεί να περιορίσει τις προσδοκίες της και να πουλάει φτηνότερα την εργασιακή της δύναμη. Ήταν ταυτόχρονα ένα πολύ σημαντικό (υπο)πείραμα: θα περάσει «αναίμακτα» η απαγόρευση της απεργίας;

Η παρούσα στρατηγική απαξίωσης της εργασιακής δύναμης η οποία συμπαρασύρει και απαξιώνει τα μικροαστικά στρώματα και τα μικρά και αντιπαραγωγικά κεφάλαια, δεν αποσπά την κοινωνική συναίνεση, στο βαθμό που θα ήθελε. Έτσι, η «φυγή» του κράτους προς τη δύναμη της φυσικής βίας και την ποινική διαχείριση του πληθυσμού, είναι απαραίτητη γιατί από τη μια εξασφαλίζει τις ροές της εργασιακής δύναμης, όπως στην περίπτωση της καταστολής της απεργίας στα ΜΜΜ και από την άλλη εξασφαλίζει την εδαφικοποίησή της, όπως στην περίπτωση της επένδυσης χρυσοθήρων στις Σκουριές Χαλικιδικής. Οι απεργίες, δεν επιλύονται πια με το διάλογο με τους «κοινωνικούς εταίρους», και «αμοιβαίες υποχωρήσεις», αλλά με την μιντιακή συκοφάντηση και τα ΜΑΤ. Έτσι, οι πανελλαδικές εξετάσεις θα γίνουν με επιστρατευμένους καθηγητές και επιταγμένα σχολεία.

Μπορεί η ΟΛΜΕ και η κυβέρνηση να έκαναν το γελοίο υπολογισμό ότι με την απαγόρευση της απεργίας θα κωλώσουν όλοι, ωστόσο αυτό αποδείχθηκε ανεδαφικό: οι καθηγητές ψήφισαν υπέρ της απεργίας ενώ ήταν ήδη επιστρατευμένοι! Και το συμπέρασμα που έβγαλε η ΟΛΜΕ για να μαζέψει τα ασυμμάζευτα ήταν πως δεν υπάρχουν οι όροι για να πραγματοποιηθεί η κινητοποίηση. Τις προηγούμενες μέρες μάλιστα, είχε επέλθει «ρήξη» με την ΑΔΕΔΥ και η συμπαράσταση της αντιπολίτευσης ήταν χλιαρή. Η πολιτική πυγμαχία: Αυταρχική Κυβέρνηση vs Αγωνιζόμενοι Συνδικαλιστές ήταν εμφανώς στημένη. Να αναφέρουμε μόνο το ότι συνδικαλιστικά στελέχη των ΕΛΜΕ, ζητούσαν υπερψήφιση της απεργίας για συμβολικούς λόγους και μετά έριξαν «λευκό» στο ερώτημα του ΔΣ της ΟΛΜΕ αν υπάρχουν όροι για να πραγματοποιηθεί η απεργία, οδηγώντας έτσι στην αναστολή της απεργίας. Έτσι, η απαγόρευση της απεργίας παρουσιάστηκε ως αναστολή λόγω έλλειψης όρων, και η ήττα της βάσης των εκπαιδευτικού προλεταριάτου ως ξεπούλημα από την συνδικαλιστική ηγεσία.

Το πείραμα απαγόρευσης της απεργίας φαίνεται επιτυχές, όμως τα άδεια Προπύλαια στις 14-5-2013, στην 24ωρη της ΑΔΕΔΥ και η άδεια Κλαυθμώνος δυο μέρες μετά, στο συλλαλητήριο της ΓΣΕΕ-ΣΔΕΔΥ, δείχνουν ότι το πείραμα έχει και συνέπειες που δεν ελέγχονται: τι είναι αυτό που θα αντικαταστήσει την διαμεσολαβητική και πειθαρχική δύναμη των συνδικάτων;

Από το 2008 και έπειτα, ο «συλλογικός καπιταλιστής», για να αντιμετωπίσει την απειθαρχία, αποκτά όλο και πιο αστυνομικό χαρακτήρα. Δεν βρισκόμαστε σε μια κατάσταση εξαίρεσης, αλλά σε ένα (δημοκρατικό) αστυνομικό κράτος, που είναι απαραίτητο για την αναπαραγωγή της εργασιακής δύναμης και την ορθή της χρήση την στιγμή που όλο και μεγαλύτερο μέρος της μετατρέπεται σε «πλεονάζον». Η καταστολή και ο έλεγχος στους δρόμους, η λογοκρισία, τα αδιάκοπα πογκρόμ μεταναστών και τοξικομανών, η διασπορά ψευδών ειδήσεων, η τρομοκρατία του θεάματος και η επανεπιβολή του τρίπτυχου πατρίς-θρησκεία-οικογένεια, γίνονται βασικά στοιχεία για την πειθάρχηση της εργασιακής δύναμης, την κατανομής της, την διαχείρισή της, τον «εξορθολογισμό» της, την παραγωγική της εκμετάλλευση, με λίγα λόγια της πτώσης της αξίας της.

Δεν βρισκόμαστε σε κατάσταση εξαίρεσης γιατί όταν οι εξαιρέσεις επαναλαμβάνονται σταθερά, μετατρέπονται σε κανόνες.

multiplicateur

Χύτρα ταχύτητας

POW!

Πρόγραμμα για ανέργους: "ΤΗΕ DUKE"

ολα καλά ρε, όλα καλά

Πρωί. Ένας άνδρας, άνω των εξήντα, με κασκέτο και ένα χοντρό παλιομοδίτικο μπουφάν στρώνει κάτι παλιολινάτσες στο πεζοδρόμιο κάτω από ένα δέντρο. Γεμάτο το πεζοδρόμιο με ελιές. Άλλες σάπιες και άλλες άγουρες ελιές, λιωμένες κάτω από πέλματα. Δαιμονισμένος αέρας. Αυτοκίνητα και άνθρωποι να πηγαινοέρχονται Ο άντρας αρχίζει να ραβδίζει. Έχει κουβαλήσει ένα μακρύ κοντάρι αλουμινίου. Δυο παράλληλες σειρές από καχεκτικά και μολυσμένα ελαιόδεντρα, φυτεμένα πάνω στα κατεστραμμένα πεζοδρόμια, τον περιμένουν. Οι πολυκατοικίες υψώνονται στοργικά γύρω. Ένα χρώμα αρρωστημένης θαλπωρής βάφει την ατμόσφαιρα. Όλα μοιάζουν κανονικά.

Τι είναι η πατρίδα μας;

Τι είναι η πατρίδα μας; Μην είν' οι κάμποι; Μην είναι τα καμμένα δάση; Μην είναι ο ήλιος που χει γίνει επικίνδυνος; Μην είναι τ' άστρα της τα σκοτεινά; Μην είναι κάθε της μολυσμένο ακρογιάλι και κάθε της χωματερή γεμάτη ευωδιά; Κάθε πρεζάκι της που αχνά προβάλλει, κάθε της μαύρη θάλασσα και κάθε βρώμικη στεριά; Μην είναι τάχατε ο Πέτρος που χαιρετά φασιστικά, και η Όλγα που κάθε βράδι μας πανικοβάλλει; Μια δόξα αθάνατη που αντιλαλεί μες τη φορμόλη; Όλα πατρίδα μας! Κι αυτά κι εκείνα, και μια αρυθμία που 'χουμε μες την καρδιά και κράζει μέσα μας: Εμπρός παιδιά σκύψτε κι άλλο το κεφάλι.

διασκευή του ομότιτλου ποιήματος του Ιωάννη Πολέμη

Διψάς χρυσάφι

Στο δάσος των Σκουριών στη Χαλκιδική, με τις ευλογίες του κράτους, μια σύμπραξη ιδιωτικών εταιριών πραγματοποιεί (μια ακόμα) περιβαλλοντική καταστροφή στο όνομα της  ανάπτυξης.

 Όλοι σχεδόν, δεξιοί και αριστεροί, μιλάνε για ανάπτυξη, εθνική ανάπτυξη, οικονομική ανάπτυξη, επιχειρηματική ανάπτυξη. Πρόκειται απλά για καπιταλιστική ανάπτυξη. Πρόκειται για την  ίδια ανάπτυξη που χτίζει πυρηνικά εργοστάσια στη πιο σεισμογενή χώρα του κόσμου, στην Ιαπωνία. Πρόκειται για την ίδια ανάπτυξη που θάβει πλουτώνιο και τοξικά στη Νεβάδα και τη Γιούτα, και που ψεκάζει επί μια δεκαετία με Chlordecone στη Γουαδελούπη προκαλώντας διάφορες μορφές καρκίνου, που δηλητηριάζει τη λίμνη Βαϊκάλη στην Σιβηρία, που πλημμυρίζει πετρέλαιο τον κόλπο του Μεξικό…

Η οικοκτονία είναι οργανικά δεμένη με την ιστορία της καπιταλιστικής ανάπτυξης. Είναι αυτή η ανάπτυξη που παράγει τον θανατηφόρο ανταγωνισμό ανάμεσα στο φυσικό και στο δομημένο περιβάλλον, είναι αυτή η κοινωνική σχέση που κάνει το χρυσό σημαντικότερο από το δάσος.

Το κεφάλαιο, ιδανικά, δεν μπορεί παρά να είναι μια έρημος νεκρών οργανισμών και άχρηστων αντικειμένων. Η ανάπτυξη των παραγωγικών δυνάμεων με σκοπό την αύξηση του ποσοστού του κέρδους έχει ως αποτέλεσμα τα πράγματα να κυριαρχούν πάνω στον άνθρωπο, την νεκρή εργασία να κυριαρχεί πάνω στην ζωντανή. Αυτό ακριβώς είναι το θαμμένο ραδιενεργό ή τοξικό απόβλητο που προκαλεί καρκίνο. Αυτό ακριβώς είναι η υπεροχή του «χρυσού» απέναντι σε ένα ζωντανό δάσος. 

φωτο: Richard Misrach, 1987

νεκρά ζώα εντοπισμένα κοντά σε φερόμενες "κόκκινες ζώνες" πλουτωνίου και στρατιωτικές χωματερές τοξικών αποβλήτων στην Νεβάδα.

Πάσχοντας από εκτεταμένο (νεο)φιλελευθερισμό [episode 285, season 3].

Από το άρθρο του Κασιμάτη  «Η ευκαιρία της ΧΑ για τη δημοκρατία» στην Καθημερινή και την κινδυνολογική μπαρουφολογία του Βήματος περί «Πραξικοπήματος που… δεν έγινε»,  η μπάλα της φιλελεύθερης ανοησίας ξαναγυρνάει στο γήπεδο της Καθημερινής με τον Πάσχο Μανδραβέλη να μας μιλάει για Το«πραξικόπημα» που έγινε.

 

Στο ίδιο πνεύμα με το συνάδελφό του, ο Πάσχος αναπαράγει τη γνωστή φιλελεύθερη άποψη πέρι του κινδύνου του δημοκρατικού πολιτεύματος από τα δεξιά και αριστερά «άκρα», τα οποία σύμφωνα με τους ισχυρισμούς του είναι φορείς της «ανοργάνωτης ανομίας» (!!!) η οποία, «διαβρώνει τους πολιτειακούς αρμούς» (!!!)

Τι συνιστά όμως την «ανοργάνωτη ανομία» για τον συντάκτη;  Ας πάρουμε τα πράγματα από την αρχή.

"Ο βασικός καμβάς [1]  κάποιων «ζωηρών» (δεξιών και αριστερών που ασπάστηκαν τη ρητορεία περί «ξενοκίνητης κατοχής» ή «χούντας του Μνημονίου»), ήταν ότι μόνο μια «δυναμική λύση» μπορεί να τελειώσει τα βάσανα του λαού."

Σίγουρα, μεγάλο μέρος της κρατικιστικής αριστεράς, και όχι μόνο, ασπάζεται την «περί κατοχής ή χούντας» φιλολογία, όμως που και ποιές ήταν οι «δυναμικές λύσεις» που εκφράστηκαν από αυτό το πολιτικό κομμάτι; Λύσεις σε εισαγωγικά που μας κλείνουν το μάτι ότι πρόκειται περί «επικίνδυνων» λύσεων, όπως πχ ένα πραξικόπημα. Αντίθετα, η (ακρο)δεξιά έχει επανειλλειμένα ταχθεί υπέρ τέτοιων «δυναμικών λύσεων». Κάποιοι μάλιστα από του θιασώτες τους θήτευσαν ή/και θητεύουν στο αστικό, δημοκρατικό κοινοβούλιο. Φυσικά, ο Πάσχος δεν μπορεί να στηρίξει με ουσιαστικό τρόπο το επιχείρημά του και έτσι εξισώνει ένα παραληρηματικό  βίντεο που ανέβηκε στο ίντερνετ, ενός τύπου που «καλεί σε αντάρτικο πόλης» [2], το οποίο μάλλον γέλιο προκαλεί, με το κάλεσμα απόστρατων αξιωματικών για συγκρότηση «πολιτοφυλακών».  Πληροφορία που αναπαράχθηκε σε έγκριτες εφημερίδες  όπως το Έθνος. Μάλιστα, ο Πάσχος τα γράφει αυτά χωρίς να μπει στο κόπο να αναφέρει αυτό που ήδη υπάρχει: τάγματα εφόδου της ΧΑ τα οποία δρουν υπό την προστασία και ενίοτε την συνεργασία της αστυνομίας.

Στη δεύτερη παράγραφο μπαίνει στο ζουμί στοχοποιώντας πλέον ξεκάθαρα τα κινήματα αντίστασης. Μαεστρικά, από τα τανκς που (δεν) κατέβασαν κάποιοι στους δρόμους, πηγαίνει στις πλατείες του περασμένου καλοκαιριού όπου (δεν) ανατράπηκε το πολίτευμα. Και μέσα σε τρεις γραμμές καταθέτει τον πυρήνα της άποψής του:

Οπως, όμως, γίνεται παντού και πάντα δίπλα στον βασικό κορμό των κοινωνικών κινημάτων ανθούν και οι δεξιοί ή αριστεροί «ριζοσπάστες», εκείνοι που νομίζουν ότι η πολιτική είναι ένα «στημένο παιγνίδι σκοτεινών συμφερόντων» ή πιστεύουν ότι «οι εκλογές είναι ο φερετζές της δικτατορίας».

Για να στηρίξει αυτήν τη σαθρή ιστορικά και κοινωνικά αντίληψη, δεν προσφεύγει  σε κανένα απολύτως επιχείρημα. Η άποψη αυτή σερβίρεται με την ωμότητα του ανθρώπου που είναι στο πλευρό της εξουσίας και δεν χρειάζεται να ορίζει και να εξηγεί, λες και γράφει για το αν του αρέσουν οι μπάμιες. Για τον Πάσχο και τους ομοίους του,  τα κοινωνικά κινήματα, έχουν ένα «βασικό κορμό», κάτι σαν το «βασικό καμβά», και «δίπλα» (προσέξτε όχι «μέσα» στα κοινωνικά κινήματα) ανθούν δεξιοί και αριστεροί  «ριζοσπάστες».  Οι «ριζοσπάστες» αυτοί έχουν «λύσεις» εκτός δημοκρατικού πλαισίου και αποπλανούν πολλές φορές το πλήθος, το «βασικό κορμό», καθώς βρίσκουν εύκολα μεγάλο ακροατήριο, γράφει ο συντάκτης. Πέραν της προφανούς αδυναμίας να ορίσει γιατί ανθούν ριζοσπάστες εντός εισαγωγικών, πέραν της ανιστόρητης κατανόησης των κινημάτων, πέραν της αναλήθειας περί δεξιών «ριζοσπαστών» (συγχέει σκόπιμα τους παρακρατικούς με τους πολιτικά στρατευμένους) μας διαβεβαιώνει ότι αυτή η άνθηση «ριζοσπαστών» και η παραπλάνηση του «βασικού κορμού», «γίνεται παντού και πάντα» στα κοινωνικά κινήματα. Άρα ο Πάσχος θεωρεί ότι τα κοινωνικά κινήματα αποτελούνται από ηλίθιους οι οποίοι μανιπουλάρονται εύκολα και άρα (τα κινηματα) είναι επικίνδυνα για την ομαλότητα του δημοκρατικού πολιτεύματος. 

Και το πιστεύει αυτό ο Πάσχος γιατί στην επόμενη παράγραφο αρχίζει: Το «πραξικόπημα» που έγινε εκείνες τις μέρες ήταν άκρως νεοελληνικό: μια κατάσταση χύμα ανομίας που θα μπορούσε να βγει εκτός ελέγχου. Αναφέρεται στο «κίνημα τον πλατειών», την κατάληψη δημόσιων χώρων και «τα όσα αντικοινοβουλευτικά ακούστηκαν εκείνες τις μέρες». Σίγουρα, στις πλατείες ακούστηκαν, ευτυχώς και αντικοινοβουλευτικά συνθήματα, ανάμεσα σε πολλά άλλα, όμως όταν το κοινοβούλιο περιλαμβάνει πλέον αυτό το οποίο ο Πάσχος δεν φανταζόταν, τους ελλήνες νεοναζί, μήπως τότε το πρόβλημα το έχει ο Πάσχος και το δημοκρατικό πολίτευμα όχι όσοι κριτικάρουν τον κοινοβουλευτισμό ή την αντιπροσώπευση;  Ο Πάσχος, ποτέ δεν φανταζόταν ότι η ΧΑ θα έμπαινε στη Βουλή και οι δημοκράτες νοικοκυραίοι θα χειροκροτούσαν τα πογκρόμ της.  Δεν δεν θα μπορούσε να το φανταστεί  όχι γιατί πάσχει από έλλειψη φαντασίας αλλά γιατί ανήκει στο πλέγμα των ανθρώπων της πολιτικής και οικονομικής  εξουσίας και δουλειά του είναι να το προασπίζεται. Αυτό το πλέγμα πολιτικών και οικονομικών αφεντικών έχει φέρει τους νεοναζί στη βουλή και στους δρόμους.

Και στο καπάκι, από την κριτική του κοινοβουλευτισμού, ως δείγμα της «ανοργάνωτης ανομίας», περνάει στον υπερβάλοντα ζήλο ενός στρατιωτικού αγήματος, που παρέλασε στη Θεσσαλονίκη την 28η Οκτωβρίου 2011. Παρά τις ρητές διαταγές που δόθηκαν για ακύρωση της παρέλασης, ένα -ένοπλο μάλιστα- σώμα μελλοντικών αξιωματικών παρέμεινε σε πλήρη στοίχιση και παρήλασε τραγουδώντας το «Μακεδονία Ξακουστή» υπό τις επευφημίες των συγκεντρωμένων.

 

Να και άλλο ένα παράδειγμα «ανοργάνωτης ανομίας», φωνάζει ο Πάσχος. Η δημιουργία δημόσιων χώρων αδιαμεσολάβητης επικοινωνίας, για  ζητήματα που αφορούν τη ζωή και την καθημερινότητά μας, μέσω πρακτικών όπως η κατάληψη μιας πλατείας, η το μπλοκάρισμα της κυκλοφορίας (του εμπορεύματος) κλπ, ταυτίζεται με την εθνικιστική ηλιθιότητα, μιας δράκας αξιωματικών του στρατού που οργανωμένα παρήλασαν, έκαναν δηλαδή πράξη αυτό που το κράτος έχει θεσμοθετημένο: το μιλιταριστικό θέαμα των εθνικών επετείων.

Μάλιστα, ο δημοκράτης δημοσιογράφος, επιπλήττει μέχρι και τον αρχηγό του ΓΕΕΘΑ γιατί όπως πιστεύει «η άρνηση στρατιωτικών να υπακούσουν σε διαταγές είναι ακόμη πιο επικίνδυνο», από την παράβαση του νόμου. Εδώ δεν μπορούμε παρά να θαυμάσουμε την πίστη στην παράλογη πειθαρχία του στρατιωτικού μηχανισμού. Ένας, φιλελεύθερος δημοκράτης όπως ο Πάσχος, επικαλείται ως αρχή, ανώτερη από το νόμο, την στρατιωτική διαταγή. Πίσω από την δήθεν αντίθεσή του στους εθνικιστές στρατιωτικούς που παρέλασαν βρίσκεται η επίκλησή του για ένα πιο σκληρό και φερέγγυο κρατικό και στρατιωτικό διοικητικό μηχανισμό. 

Η χρήση της πρωτότυπης έννοιας «ανοργάνωτη ανομία» δεν είναι παρά η αδυναμία του να γράψει αυτό το οποίο επικαλείται διαρκώς: τον «οργανωμένο νόμο» ή, για να το πούμε απλά, το δόγμα "Νόμος και Τάξη". Τον νόμο τον οργανώνει το κράτος και την τάξη την επιβάλλουν ο στρατός, η αστυνομία και τα μίντια. Η δημοκρατία δεν μαραζώνει επειδή μπήκαν στη βουλή οι χρυσαυγίτες. Φασίστες, ακροδεξιοί, εθνικιστές πάντα υπήρχαν στη βουλή. 

Η δημοκρατία και ο φασισμός, δεν είναι ακριβώς δυο αντίθετοι πολιτικοί πόλοι και αυτό το δείχνει η ιστορία. Πρόκειται περισσότερο για δυο διαφορετικές μορφές άσκησης πολιτικής εξουσίας πάνω στην εργασιακή δύναμη και γενικότερα στον πληθυσμό. Όσο η παγκόσμια κρίση βαθαίνει και όσο το κεφάλαιο μέσω της καταστροφής αξίας (ζωντανής εργασίας και μέσων παραγωγής) και της αναδιάρθρωσης των ταξικών σχέσεων επιδιώκει να διατηρήσει την εξουσία του επί της εργασιακής δύναμης, τόσο η δημοκρατική πολιτική μορφή της καπιταλιστικής κοινωνίας θα αποκτά πιο πειθαρχικά, ολοκληρωτικά, φασιστικά χαρακτηριστικά, αποκαλύπτοντας το κράτος σαν αυτό που είναι: μια μηχανή αστυνόμευσης, πειθάρχησης και κοινωνικής διαλογής. Το αν οι λειτουργίες αυτές πραγματοποιούνται περισσότερο δημοκρατικά ή φασιστικά, δηλαδή μέσα σε ένα (υποτιθέμενο) κλίμα συναίνεσης ή μεσα σε κλίμα τρόμου και εξαναγκασμού, είναι καθαρά ζήτημα της ταξικής πάλης της οποία ο συσχετισμός δυνάμεων αντανακλάται κάθε στιγμή στην πολιτική μορφή της κοινωνίας.

Το ότι σήμερα οι (νεο)φιλελεύθεροι ζητάνε περισσότερο Κράτος, οι ίδιοι που χθες λοιδωρούσαν το κράτος σαν εμπόδιο στην οικονομική ανάπτυξη, δεν είναι παράδοξο. Το κράτος ήταν βασικό όχημα στην επιβολή των νεοφιλελεύθερων στρατηγικών αναλαμβάνοντας το μεθοδικό ξήλωμα των θεσμών πρόνοιας, ενισχύοντας την αστυνομική-ποινική του λειτουργία και διαμορφώνοντας νέες συνθήκες για την αναπαραγωγή της εργασιακής δύναμης και τη θέση της μέσα στην παραγωγική διαδικασία (νόμοι για την εκπαίδευση, για την κοινωνική ασφάλιση, για τις ευέλικτες μορφές εργασίας κλπ.). Χωρίς το κράτος η εκτεταμένη εμπορευματοποίση της κοινωνικής αναπαραγωγής, η ενσωμάτωση του ανταγωνισμού στον «τρόπο ζωής», θα ήταν αδύνατη. Ο νεοφιλελευθερισμός όχι απλά δεν εγκατέλειψε το κράτος αλλά αντίθετα συνδύασε την αστυνομία της αγοράς με τις αστυνομικές δυνάμεις του κράτους. 

Κλείνοντας, θα ήθελα να υπενθυμίσω στον «κολονέλο» της προπαγάνδας:

«You can fool some people sometimes. But you can’t fool all the people all the time». 

---

[1] Θα θέλαμε να πληροφορήσουμε τον κύριο ΠΜ ότι ο "καμβάς" είναι κενός και εκεί πάνω ζωγραφίζουν ή κεντάνε. Άρα η μεταφορά για να περιγραφεί μια κοινή βάση απόψεων, είναι αδόκιμη. Επιπλέον, η λέξη «βασικός» δεν έχει καμία σημασία ως επιθετικός προσδιορισμός του «καμβά». Φαίνεται ότι η εφημερίδα πάσχει από επιμελητές κειμένων. 

[2] Για την ιστορία, ο Πάσχος αναφέρεται σε ένα βίντεο που είχε χρησιμοποιηθεί στην προεκλογική κόντρα: η καταγγελία της ΝΔ ότι το στέλεχος του ΣΥΡΙΖΑ, Ιφικράτης Αμυράς «καλεί ομάδες πολιτών να κάνουν αντάρτικο πόλεων», καταγγελία που διαψεύστηκε.